Wędliny domowe robię od kilunastu lat. Ten przepis na zalewę pochodzi od mojego taty. Poniżej opisuję cały proces krok po kroku. Od przygotowania solanki, przez peklowanie, aż po osuszenie mięsa gotowego do wędzarni. Podaję dokładne proporcje, wyjaśniam dlaczego coś robię tak, a nie inaczej, i dzielę się wskazówkami, które zebrałam przez lata prób i błędów. Zanim zaczniesz, przeczytaj sekcję o higienie i bezpieczeństwie. Peklowanie to proces wielodniowy. Jeśli zachowasz czystość, użyjesz świeżego mięsa i będziesz trzymać się podanych proporcji oraz temperatur, efekt będzie rewelacyjny.

Składniki na zalewę:

Zazwyczaj stosuję 0,5-1 litr zalewy na 1 kg mięsa. Używam 100 g peklosoli na 1 litr wody.

• 5 litrów wody
• 500 g peklosoli (sól z azotynem sodu)
• 2 listki laurowe
• łyżeczka ziaren ziela angielskiego
• łyżeczka ziaren pieprzu czarnego
• 3 duże ząbki czosnku

Higiena i jakość mięsa

Peklowanie to proces, który trwa wiele dni. Przez cały ten czas mięso leży w solance w niskiej temperaturze. Jeśli na starcie wprowadzimy do solanki bakterie z brudnych rąk, naczyń lub mięsa złej jakości – nawet najlepsza peklosól może nie uratować sytuacji. Dlatego higiena na każdym etapie to absolutna podstawa.

Mycie rąk

Przed każdym kontaktem z mięsem i solanką myję ręce ciepłą wodą z mydłem. Robię to:

• przed przygotowaniem solanki,
• przed układaniem mięsa w pojemniku,
• przed każdym przewracaniem mięsa w trakcie peklowania,
• po dotykaniu surowego mięsa — zanim dotkam czegokolwiek innego w kuchni.

Moja wskazówka. Jeśli masz drobne rany lub skaleczenia na dłoniach, załóż jednorazowe rękawiczki. Rany to siedlisko bakterii, których absolutnie nie chcesz w solance.

Czystość naczyń i sprzętu

Wszystkie pojemniki, pokrywki, deski, noże i strzykawkę do nastrzykiwania myję gorącą wodą z płynem do naczyń i dokładnie płuczę przed użyciem. To samo dotyczy:

• wiadra lub garnka, w którym pekluję,
• rondelka do gotowania przypraw,
• talerza lub pokrywki, którą obciążam mięso,
• słoika z wodą, który służy jako obciążnik.

Moja wskazówka. Pojemniki dodatkowo sparzam wrzątkiem, szczególnie te plastikowe, które mają zarysowania. W mikro-rysach lubią się gnieździć bakterie, których zwykłe mycie nie usuwa. Jeśli wiaderko plastikowe jest mocno porysowane, wymień je na nowe.

Jakość i świeżość mięsa

To chyba najważniejszy punkt. Żadna solanka nie naprawi mięsa, które jest już nieświeże.

Na co zwracam uwagę kupując mięso do peklowania:

• Zapach – świeże mięso pachnie neutralnie.
• Kolor – wieprzowina powinna być jasnoróżowa do czerwonej, bez szaro-zielonych przebarwień. Drób powinien być bladoróżowy.
• Powierzchnia – sucha lub lekko wilgotna, ale nie śliska i nie lepka. Lepka powierzchnia to znak namnażających się bakterii.
• Źródło – kupuję mięso od sprawdzonego rzeźnika lub w sklepie mięsnym. Unikam mięsa z promocji „ostatni dzień terminu”.

Mięso transportuję do domu w torbie termicznej (szczególnie latem) i zaczynam peklowanie tego samego dnia. Im krócej mięso czeka, tym mniej bakterii zdąży się namnożyć.

Sposób wykonania zalewy do mięsa

Mięso w zalewie przechowuję w pojemniku odpornym na działanie soli i dopuszczonym do kontaktu z żywnością. Najlepiej sprawdza się:

• szklane lub kamionkowe naczynie
• garnek lub wiadro ze stali nierdzewnej
• plastikowe wiadro lub miska (musi być dopuszczone do kontaktu z żywnością)

Mniejsze ilości mięsa pekluję w garnku ze stali nierdzewnej, a większe ilości w 20 litrowym białym wiaderku plastikowym (dopuszczone do kontaktu z żywnością).

Krok 1 – przygotowuję solankę

Jakiej użyć wody?
Ja biorę zimną wodę prosto z kranu. Kiedyś gotowałam, ale stwierdziłam, że nie ma różnicy. Ja mam dobrą wodę bez chloru. Jeśli masz chlorowaną wodę, wówczas zagotuj i odstaw do ostudzenia. Możesz też użyć wody z 5 litrowych baniaczków.

Do zimnej wody wsypuję peklosól i wszystko mieszam do rozpuszczenia.

Moja wskazówka. Aby mieć pewność, że solanka ma odpowiednie stężenie soli możesz zrobić test jajka. W tym celu do oddzielnego kubka wlewamy solanki i wrzucamy całe, świeże jajko w skorupce. Jajko musi wypłynąć do góry i utrzymywać się pod powierzchnią solanki. Niektórzy zamiast jajka używają do testu średniej wielkości ziemniaka.
Test jajka to tradycyjna metoda orientacyjna. Dla pewności zawsze ważę peklosól na wadze kuchennej z dokładnością do 1 g.

Krok 2 – zagotowuję wywar z przypraw

1. Do rondelka wlewam szklankę wody z kranu.
2. Wsypuję przyprawy: listki laurowe, ziele angielskie i pieprz czarny. Niektórzy dodają także po pół płaskiej łyżeczki: majeranku, kmineku lub kolendry oraz kilka kulek jałowca. Nasze smaki się różnią. Dlatego zalecam, aby każdy użył przypraw które lubi.
3. Zagotowuję, zmniejszam ogień i gotuję pod przykryciem przez kilka minut.
4. Odstawiam do ostudzenia.

Krok 3 – gotowa zalewa do mięsa

1. Ząbki czosnku obieram z łupinek i miażdżę końcówką noża.
2. Do solanki wlewam ostudzony wywar z przyprawami (nie odcedzam) i wrzucam zmiażdżony czosnek.

Krok 4 – umieszczam mięso w zalewie

1. W pojemniku ciasno układam kawałki mięsa. Moja wskazówka. Aby mięso było bardziej aromatyczne, możesz je nakłuć widelcem, przed włożeniem do zalewy.
2. Wlewam przygotowaną zalewę i przyciskam np. pokrywką od garnka lub talerzem obciążonym słoikiem z wodą. Mięso musi być całe zakryte w zalewie bez kontaktu z powietrzem, aby się nie zepsuło.
3. Przechowuję w chłodnym miejscu w temperaturze 4 – 8 stopni C. (lodówka lub piwnica) przez minimum 7-10 dni.

Warto pamiętać, że czas peklowania zależy od grubości mięsa. Cienkie kawałki mięsa takie jak boczek i polędwiczkę pekluję 7 dni (nie nastrzykuję solanką). Natomiast schab peklujemy dłużej, bo około 10 dni, a szynkę około 14 dni.
Grube kawałki mięsa (szynka i schab) oraz kawałki mięsa przy kości (np. udo indyka) nastrzykuję solanką za pomocą strzykawki z grubą igłą. Nastrzykuję małymi ilościami w środek. Podczas nastrzykiwania mięsa, obserwuję jego „puchnięcie” i widzę gdzie solanka dotarła, a gdzie nie. Mięso samo odda nadmiar wstrzykniętej solanki w trakcie 7-10 dniowego moczenia w zalewie.

Krok 5 – codziennie kontroluję stan mięsa i klarowność zalewy

1. Każdego dnia sprawdzam, czy zalewa jest klarowna i mięso ma ładny zapach.
2. Co 2-3 dni (najlepiej każdego dnia) przewracam mięso z dołu na górę i kontroluję jego stan.

Krok 6 – odcedzam mięso

1. Wysolone mięso wyjmuję z marynaty.
2. Moczę w zimnej wodzie przez około 1 godzinę, aby pozbyć się nadmiaru soli.
3. Osuszam za pomocą ręcznika papierowego.
4. Zostawiam zawieszone na kijach (za pomocą sznurka lub siatki wędzarskiej) w chłodnym miejscu (4-10°C) z przepływem powietrza.
5. Po około 12 godzinach osuszania, mięso jest już gotowe do wędzenia.

⚠️ Temperatura przy wędzeniu
Podczas wędzenia na ciepło lub gorąco mięso musi osiągnąć temperaturę wewnętrzną minimum 68–72°C (mierzoną termometrem szpilkowym w najgrubszym miejscu). Dla drobiu: minimum 74°C.

Zasady bezpieczeństwa

Peklosól przechowuj poza zasięgiem dzieci. Osobno od zwykłej soli, bo jest trująca w dużych ilościach. Stosuję rodzinną proporcję 100 g peklosoli na 1 litr wody. To klasyczne stężenie 10%, powszechnie stosowane w polskim wędliniarstwie domowym.Peklosól kupuję w sklepach mięsnych. Zawiera ona ok. 0,4–0,6% azotynu sodu, co przy tej proporcji daje bezpieczny poziom w gotowym produkcie. Peklosól to doskonały konserwant, który chroni mięso. Gotuję przyprawy osobno, aby zminimalizować ryzyko wprowadzenia drobnoustrojów z ich powierzchni do solanki. Szczególnie pieprz i liść laurowy mogą być źródłem zanieczyszczeń. Przechowuję w chłodnym miejscu. Doglądam każdego dnia. Mięso jest pod tym względem jest dobrze zabezpieczone.

Jeśli zalewa przestaje być klarowna, trzeba wymienić ją na świeżą. Należy przede wszystkim obejrzeć mięso. Jeśli ma zły zapach, niestety należy je wyrzucić.

Mięso wchłonęło już część soli. Dlatego świeża solanka ma niższe stężenie (ok. 8%), aby nie przesolić produktu końcowego, do nowej solanki dodaję około 80g peklosoli na każdy 1 litr wody oraz wywar z mniejszej ilości przypraw.

Przepis oparty jest na moim wieloletnim doświadczeniu. Domowa produkcja wędlin wiąże się z ryzykiem. Jeśli nie masz doświadczenia, zacznij od mniejszych ilości i dokładnie przestrzegaj zasad higieny oraz temperatur.

Podsumowanie

Zalewa do mięsa to podstawa wszystkich moich wędzonych wyrobów: boczku, szynki, schabu, polędwiczki czy karkówki. Solanka peklująca robi trzy rzeczy naraz:

• konserwuje mięso (dzięki peklosoli),
• nadaje mu smak (dzięki przyprawom)
• przygotowuje strukturę do przyjęcia dymu.

Bez dobrej zalewy nawet najlepsze wędzenie nie da pełnego, głębokiego smaku.
Życzę udanego solenia mięsa.

Zupy – pożywne i ciepłe

Jeżeli pogoda nie dopisuje, a Ty wybierasz się na wycieczkę, przed wyjściem z domu przygotuj ulubioną zupę! W zależności od preferencji może być to aksamitny krem z warzyw, solidna grochówka czy też klasyczny rosół. Każda z nich zapewni Ci zapas energii i pomoże się rozgrzać.

Smaczna zupa ma tylko jedną wadę: ciężko jest zabrać ją w drogę. Na szczęście rozwiązaniem tego problemu mogą okazać się wytrzymałe termosy obiadowe, które zapewniają maksymalną szczelność i podtrzymanie temperatury.

Drobne przekąski na mały głód

Dobrym pomysłem jest także spakowanie na podróż kilku mniejszych przekąsek, które z łatwością można zmieścić nawet do kieszeni i podjadać w trakcie wycieczki. W tej roli świetnie sprawdzają się na przykład gotowe mieszanki orzechów i bakalii. Jeśli chcesz, możesz przygotować kilka porcji samodzielnie, wybierając produkty, które lubisz najbardziej.

Ciekawą alternatywą są batoniki zbożowe, krakersy i biszkopty. Chociaż nie należą do najzdrowszych przekąsek, dodadzą Ci energii i pozwolą zaspokoić chęć na małe co nieco.

Klasyczne kanapki

Zdecydowanie najpopularniejsze wśród wszystkich podróżnych są różnego rodzaju kanapki. Dobrze zabezpieczone długo zachowują świeżość, potrafią nasycić i można zjeść je wygodnie w każdych warunkach.

Przygotowując kanapki z ulubionego pieczywa, warto pamiętać o dodatku białka (na przykład w postaci chudej szynki) oraz warzywach. Dobrze sprawdzą się zwłaszcza ogórek, sałata czy też rzodkiewka.

Jeśli masz w kuchni niewielkie słoiczki lub pojemniczki, możesz schować do nich hummus, dżem lub inne dodatki do smarowania i nałożyć je przed jedzeniem – dzięki temu pieczywo nie rozmięknie w trakcie całodniowej wycieczki.

Owoce i warzywa

Wybierając się na całodniową wycieczkę, nie zapominaj o odpowiedniej dawce witamin! Zabierz w trasę pojemniczki wypełnione po brzegi ulubionymi owocami. W podróży najlepiej radzą sobie winogrona, banany oraz jabłka. Są smaczne i zdrowe, a do tego nie brudzą podczas jedzenia.

Oprócz owoców warto mieć ze sobą także wytrawne przekąski w postaci warzyw – podobno najlepiej smakują pokrojone w słupki! W pojemniczku możesz umieścić na przykład marchewkę, ogórka, selera lub kolorową paprykę.

Tortille z dodatkami

Nie przepadasz za klasycznymi kanapkami? Nic nie szkodzi! Zastąp je pszenną lub pełnoziarnistą tortillą z Twoimi ulubionymi dodatkami. Możesz posmarować ją serkiem kanapkowym, hummusem lub keczupem i wypełnić warzywami, szynką lub serem – opcji jest naprawdę wiele, a ogranicza Cię jedynie własna wyobraźnia.

Co więcej, tak przygotowaną tortillę możesz przekroić na pół i schować w szczelnie zamkniętym pojemniczku, aby zachowała świeżość na dłużej.

Artykuł sponsorowany.

Jaki ma być makijaż sylwestrowy? Najlepiej, by rzucał się w oczy, ale nie poprzez kiczowate połączenia kolorów i faktur, ale ze względu na ciekawą kolorystykę i perfekcję zastosowania wszystkich dostępnych kosmetyków. Pamiętaj, że Twój makijaż sylwestrowy musi być również trwały, by można było w nim przetańczyć całą noc. Aby wykonać modny makijaż w tym sezonie, postaw na maksymalne wydobycie blasku i precyzję z graficznym akcentem.

Ten szczegółowy przewodnik przeprowadzi Cię przez wykonanie makijażu sylwestrowego dosłownie krok po kroku. Dzięki temu uzyskasz efekt będący połączeniem kunsztu, trwałości, blasku, jak również oryginalnego podkreślenia najważniejszych cech urody. 

Krok 1: Baza i trwały podkład, czyli dwa niezaprzeczalne fundamenty nieskazitelnej cery

Jeśli chcesz stworzyć nieskazitelny makijaż twarzy na sylwestra to najpierw zadbaj o to, by cera była zdrowa, a skóra gładka. Stawiając na dobrej jakości bazę nie tylko wyrównasz niedoskonałości na skórze, ale przede wszystkim zachowasz niezawodną trwałość nakładanych kosmetyków. Aby baza mogła spełnić zakładany efekt w makijażu, wybierz produkt matujący do cery tłustej, a nawilżająco-wygładzający przy suchej. W tańszej wersji makijażu sprawdzi się Eveline Magical Primer, który dzięki swojej lekkiej formule doskonale przygotowuje skórę do dalszych czynności. Jeśli szukasz luksusowej wersji tego kosmetyku to warto sięgnąć po Hourglass Veil Mineral Primer lub bestsellerowy Benefit POREfessional, znany ze swoich właściwości minimalizujących widoczność porów.

Po nałożeniu bazy przechodzimy do podkładu, który musi charakteryzować się długotrwałą, najlepiej całonocną formułą i średnim lub pełnym kryciem. Doskonale sprawdzi się tutaj podkład Maybelline Super Stay 30H Active Wear lub L’Oréal Infallible 32H Fresh Wear, które są trwałe i niezawodne nawet w ekstremalnych warunkach. Numerem jeden zawsze pozostaje Estée Lauder Double Wear – podkład, który słynie z nieskazitelnej trwałości i wysokiego krycia – lub lżejszy, ale równie trwały i rozświetlający Giorgio Armani Luminous Silk.

Jeśli chcesz otrzymać efekt naprawdę gładkiej skóry, możesz również zastosować technikę makijażu polegającą na wklepaniu produktu w newralgiczne miejsca twarzy. Dodatkowo zawsze miej pod ręką sypki puder utrwalający np. Laura Mercier Translucent Loose Setting Powder.

Krok 2: Blask i kolor na powiece, połączone z efektem chromu

Makijaż oka odgrywa w sylwestrową noc bardzo ważną funkcję. Aktualnie odchodzi się od nałożenia grubej warstwy brokatu, a zaleca się sięganie po chromatyczne cienie z efektem mokrego blasku. Dzięki temu efekt końcowy na powiece jest nieco trójwymiarowy, zmieniając barwę w zależności od kąta padania światła.

Aby wykonać ten prosty makijaż oka, zacznij od nałożenia neutralnych kolorów, a później zblenduj je z tymi cieniami, które mają intensywniejszą pigmentację. Bardzo pomocna może okazać się paletka cieni Makeup Revolution Maxi Reloaded.

Krok 3: Rzęsy i eyelinery – czyli objętość oraz precyzja

Trudno wyobrazić sobie udany makijaż sylwestrowy bez zwrócenia uwagi na świetnie wytuszowane rzęsy. To idealny moment na graficzny eyeliner, który jest kolejnym wiodącym trendem sezonu. Linia na powiece nie musi być tylko czarna, może mieć odcień grafitu lub innego, przejmującego koloru dopasowanego do stylizacji. 

Jedno jest pewne, taki eyeliner wodoodporny musi być niezawodny, dlatego warto sięgnąć po takie produkty, jak: Maybelline Hyper Easy Liquid Eyeliner lub pędzelkowy Eveline Precise Brush Liner.

Rzęsy wytuszuj produktem o właściwościach pogrubiających i podkręcających. Do tego dodaj sztuczne rzęsy w formie ekskluzywnego wachlarza lub kępki, w zależności od tego, jaki efekt najbardziej przypadnie Ci do gustu.

Krok 4: Efekt glow dzięki rozświetlaczom i konturowanie bronzerami

Makijaż sylwestrowy to moment, w którym konturowanie ma być mocne, a rozświetlenie musi być widoczne z daleka. Prawidłowo wykonane modelowanie twarzy za pomocą bronzera jest kluczowe dla pięknego wyrysowania naturalnych kształtów twarzy. Wśród tańszych opcji produktów do konturowania świetnie sprawdzą się NYX Wonder Stick lub kontury w płynie od Eveline. 

I wreszcie rozświetlacz w płynie lub w kompakcie, czyli luksusowy Dior Forever Couture Luminizer lub bestsellerowy Fenty Beauty Diamond Bomb All-Over Highlighter. Możesz go nałożyć dwuetapowo lub po prostu tak, jak lubisz najbardziej, a efekt i tak będzie oszałamiający.

Krok 5: Cudownie utrwalone usta – jako perfekcja w makijażu dedykowanym specjalnym okazjom

Również i Twoje usta wymagają podkreślenia i zastosowania produktów, które umożliwią całonocną zabawę bez retuszu. Planujesz pomalować usta mocnym kolorem? Wybierz długotrwałą, matową pomadkę w odważnym kolorze. Absolutnie niezawodne są propozycje od Maybelline Super Stay Matte Ink lub równie trwałe płynne pomadki Anastasia Beverly Hills. Pamiętaj, aby przed nałożeniem produktu, obrysować i wypełnić całe usta konturówką, co jest kluczowe dla zapobiegania rozlewaniu się koloru. 

Zacznij odliczanie do sylwestrowej zabawy i przemyśl, jak chcesz wyglądać. Nie bój się eksperymentować z kolorami, formatami i baw się dobrze, wchodząc w Nowy Rok z takim makijażem, który zapewni Ci pewność siebie!

Artykuł sponsorowany.

Najpopularniejsze rozwiązania to oczywiście kubek termiczny oraz klasyczny termos. Choć ich cel jest identyczny, w praktyce sprawdzają się w zupełnie innych sytuacjach i odpowiadają na odmienne potrzeby użytkowników.

Termos – większa pojemność, świetna izolacja

Termos kojarzy się przede wszystkim z dużą pojemnością i zazwyczaj jest wybierany na dłuższe wyprawy lub gdy chcesz podzielić się napojem. Jego konstrukcja jest zoptymalizowana pod kątem maksymalnej izolacji, co pozwala utrzymać ciepło lub zimno nawet przez 12 do 24 godzin. Jest to możliwe dzięki solidnej budowie opartej na próżni między podwójnymi ściankami oraz bardzo szczelnej zakrętce. Tradycyjny termos rzadko jest przeznaczony do picia bezpośrednio z niego; zazwyczaj jego zakrętka pełni jednocześnie funkcję małego kubeczka. Dlatego jest to świetne rozwiązanie, gdy zabierasz napój dla kilku osób, planujesz cały dzień na górskim szlaku lub potrzebujesz zapasu gorącej wody.

Kubek termiczny – wygoda picia w biegu

W zupełnie innych sytuacjach sprawdza się kubek termiczny, stworzony z myślą przede wszystkim o mobilności i komforcie użytkowania. Jego budowa umożliwia picie napoju bezpośrednio z naczynia, najczęściej przez specjalnie zaprojektowany szczelny ustnik z blokadą. Większość modeli jest profilowana w taki sposób, aby idealnie pasować do dłoni oraz standardowych uchwytów samochodowych, dzięki czemu stają się idealnym towarzyszem codziennych dojazdów. Chociaż na ogół trzymają temperaturę krócej niż termosy – zwykle przez kilka godzin – jest to czas w zupełności wystarczający na wypicie porannej kawy w drodze do pracy. 

Co wybrać: termos czy kubek termiczny?

Ostateczna decyzja powinna być podyktowana Twoim stylem życia i tym, jak najczęściej planujemy używać naczynia. Trudno tu wskazać jednego zwycięzcę, ponieważ oba produkty doskonale pełnią swoje funkcje, ale w różnych scenariuszach. Wybór staje się znacznie prostszy, gdy precyzyjnie określisz swoje priorytety. Zastanów się, czy ważniejsza jest dla Ciebie wygoda picia jedną ręką, czy może absolutnie najdłuższy czas trzymania temperatury.

Wybierz termos, jeśli:

• Priorytetem jest maksymalnie długi czas utrzymania temperatury (np. 12+ godzin).
• Przygotowujesz napój dla więcej niż jednej osoby lub na cały dzień aktywności.
• Nie planujesz pić bezpośrednio z naczynia podczas jazdy samochodem czy marszu.

Wybierz kubek termiczny, jeśli:

• Chcesz wygodnie pić kawę lub herbatę w drodze (w aucie, pociągu, idąc pieszo).
• Wystarczy Ci podtrzymanie ciepła przez kilka godzin (np. 3–6 godzin).
• Cenisz poręczność, możliwość obsługi jedną ręką i kompaktowy rozmiar.

Zarówno termos, jak i kubek termiczny to świetne akcesoria, które ułatwiają codzienne funkcjonowanie i pozwalają cieszyć się ulubionymi napojami. Zamiast pytać, które z nich jest obiektywnie lepsze, warto zastanowić się, które z nich lepiej pasuje do Twoich indywidualnych potrzeb. Analizując swój typowy dzień, łatwo dobierzesz idealnego kompana, który zapewni Ci gorącą kawę lub zimną wodę dokładnie wtedy, gdy tego najbardziej potrzebujesz.

Artykuł sponsorowany.

Rodzaje zlewozmywaków – liczba komór, wielkość i układ

Pierwszym kryterium, które warto wziąć pod uwagę, jest układ i liczba komór. Do niewielkich mieszkań czy kawalerek dobrze sprawdzą się zlewozmywaki jednokomorowe, zajmujące mniej miejsca, ale wciąż wystarczające do codziennych zadań. Osoby często gotujące powinny rozważyć modele dwukomorowe, które umożliwiają jednoczesne mycie i płukanie. Warto też wspomnieć o zlewach z ociekaczem – to praktyczne rozwiązanie, szczególnie w przestrzeniach bez zmywarki, gdzie powierzchnia do suszenia naczyń jest nieoceniona.

Wybierając odpowiedni zlewozmywak do swojej kuchni, należy uwzględnić także wielkość szafki podblatowej. To od jej szerokości zależy, czy zmieści się obszerny model, taki jak np. granitowy zlewozmywak Deante Corda, czy raczej kompaktowa wersja ceramiczna z dodatkowym ociekaczem.

Wybór materiału – jakie zlewozmywaki są najtrwalsze?

Obok układu komór, ogromne znaczenie ma materiał wykonania. Najpopularniejszym wyborem wciąż pozostaje stal nierdzewna. Jej zaletą jest odporność na zmiany temperatury i uszkodzenia mechaniczne, a także stosunkowo łatwe utrzymanie czystości. Ciekawą propozycją z tej grupy będzie złoty zlewozmywak Marmara Laveo, wykonany ze stali nierdzewnej i przeznaczony do montażu wpuszczanego. Jego nietypowe wykończenie dodaje charakteru nowoczesnym aranżacjom, a przy tym pozostaje praktyczne i trwałe.

Alternatywą dla stali są zlewozmywaki granitowe. Charakteryzuje je wyjątkowa odporność na zarysowania, przebarwienia i szok termiczny. Granit daje również duże możliwości w zakresie kolorystyki – od klasycznych szarości po głębokie czernie. Wspomniany już model Corda od Deante w antracytowym odcieniu z drobinkami metalicznymi to przykład produktu, który łączy nowoczesny wygląd z właściwościami antybakteryjnymi i ponadprzeciętną wytrzymałością.

Warto zwrócić uwagę również na zlewozmywaki ceramiczne. Ten naturalny materiał jest odporny na wysokie temperatury i nie traci połysku z upływem lat. Godnym polecenia przykładem w tej grupie produktowej będzie model Sabor Deante wyposażony w praktyczny ociekacz. Sprawdzi się zwłaszcza w mniejszych kuchniach, gdzie liczy się każda dodatkowa przestrzeń robocza.

Sposób montażu zlewozmywaka – detale, które robią różnicę

Zlewozmywaki różnią się nie tylko materiałem i układem komór, ale także metodą instalacji. Najczęściej wybierane są modele wpuszczane w blat – stosunkowo proste w montażu i dostępne w wielu wariantach. Alternatywą są zlewy podwieszane, które prezentują się szczególnie efektownie w nowoczesnych kuchniach z blatami z kamienia, HPL czy konglomeratu, tworząc jednolitą, elegancką powierzchnię. W ofertach producentów można znaleźć również zlewozmywaki nakładane na całą szafkę – stosowane głównie w kuchniach gospodarczych czy aneksach, gdzie priorytetem jest szybki montaż i funkcjonalność.

Dopasuj model zlewu do aranżacji kuchni

Zlewozmywak, choć pełni funkcję użytkową, jest także istotnym elementem wystroju. Dobrze zaplanowana aranżacja kuchni dba zatem o to, aby kolorystyka zlewozmywaka, kształt i wykończenie harmonizowały z blatem, armaturą i frontami mebli. Przykładowo, w minimalistycznych wnętrzach dobrze prezentują się proste, stalowe modele o neutralnym charakterze, natomiast w nowoczesnych aranżacjach z odważnymi dodatkami sprawdzą się zlewy w niebanalnych kolorach, jak złoty Marmara Laveo. Z kolei wnętrza inspirowane klasyką zyskają elegancję dzięki ceramicznym formom o ponadczasowym designie.

Artykuł sponsorowany.

Jak dobrać czajnik, żeby pasował do stylu życia rodziny, a zarazem harmonijnie dopełniał wystroju wnętrza? Zelmer znalazł na to odpowiedź – przyjrzyjmy się, jak wygląda ładny czajnik elektryczny w odsłonie lubianej przez Polaków marki.

Nowoczesny czajnik elektryczny? Zelmer ma coś dla wymagających

Czajniki Zelmer powstały z myślą o tych, którzy nie chcą odrzucać ładnego wyglądu na rzecz funkcjonalności. W ofercie producenta znajdziemy nowoczesne czajniki elektryczne, które świetnie wyglądają, ale i ułatwiają codzienne rytuały. To wszystko zasługa przemyślanych detali konstrukcyjnych (pojemność, uchwyt, obrotowa podstawka, funkcje zabezpieczające), jak również solidnej budowy bez uszczerbku na designie.

Stylowy czajnik elektryczny ZCK8025 – szkło i stal w eleganckim wydaniu

Czajnik elektryczny ZCK8025 to model, który od razu przykuje uwagę miłośników kuchennego piękna i użytecznych rozwiązań. Przezroczysta obudowa z hartowanego szkła i stalowe detale prezentują się bardzo nowocześnie, a podświetlenie LED dodaje całości lekkości i współczesnego charakteru.

W praktyce to urządzenie oferuje:

• dużą pojemność 1,7 l, idealną na większe spotkania przy stole,
• moc 2200 W, pozwalającą błyskawicznie zagotować wodę,
• kontroler STRIX – niezawodny, bezpieczny i trwały,
• obrotową podstawę 360°, która zwiększa wygodę użytkowania,
• zabezpieczenie przed przegrzaniem.

To stylowy czajnik elektryczny, który świetnie sprawdzi się jako centralny punkt kuchennego blatu. Nie będzie jednak nad nim dominował.

Nowoczesny czajnik elektryczny ZCK8040 – bezpieczeństwo i prostota użytkowania

Minimalistyczny, monochromatyczny czajnik elektryczny ZCK8040 to propozycja dla fanów prostych form pozbawionych zbędnych ozdobników i funkcji. Wyposażony w podwójną ściankę, skutecznie chroni przed poparzeniem i pozwala dłużej utrzymać ciepło napoju. Wygląda bardzo gustownie, a jego biały kolor świetnie koresponduje z każdym stylem kuchennego wnętrza.

Wyróżnia go:

• solidna konstrukcja i nowoczesny wygląd, który pasuje do wielu stylów wnętrz,
• moc 1800 W – optymalna dla codziennego użytku,
• płaska grzałka, która ułatwia czyszczenie i przedłuża trwałość urządzenia,
• system zabezpieczeń, który dba o bezpieczeństwo użytkownika,
• kontroler STRIX, zwiększający niezawodność działania.

Ten model to świetny przykład na to, że ładny czajnik może być jednocześnie bardzo praktyczny, a prosta forma i podstawowe funkcje tylko dodają uroku kuchennym sprzętom.

Modny czajnik ZCK7950 – metaliczna elegancja, komfortowe użytkowanie

Jeśli szukasz urządzenia, które ma ciekawy design, dużą moc i pojemność warto zwrócić uwagę na czajnik elektryczny ZCK7950. To model wykonany z wysokiej jakości stali nierdzewnej z eleganckim, podświetlanym uchwytem, co z jednej strony jest efektowne, a z drugiej praktyczne (łatwo namierzyć i obsłużyć czajnik np. w nocy).

Co oferuje?

• moc 2000 W i pojemność 1,7 l, dzięki czemu zagotujesz wodę szybko i bez potrzeby wielokrotnego uzupełniania,
• ukrytą grzałkę, która ogranicza osadzanie się kamienia,
• obrotową podstawę 360°, ułatwiającą codzienne użytkowanie,
• rozbudowany system zabezpieczeń – w tym automatyczne wyłączanie i ochrona przed przegrzaniem,
• kontroler STRIX, zapewniający precyzyjną i długotrwałą pracę.

To modny czajnik, który sprosta oczekiwaniom zarówno w kuchni singla, jak i większej rodziny.

Dobry czajnik w kuchni to podstawa – dlaczego akurat Zelmer?

W codziennym zabieganiu liczy się każdy szczegół, który może usprawnić poranne rytuały czy uprzyjemnić rodzinne wieczory. Czajnik, który działa szybko, jest bezpieczny w użyciu i łatwy do utrzymania w czystości, faktycznie poprawia komfort życia. Odczuwa się to nawet przy rzadszym korzystaniu z niego, bo już sama jego obecność i gustowny design ubogacają przestrzeń roboczą w kuchni, czy kącik do przyrządzania napojów.

A dzisiaj, kiedy w kuchni coraz częściej zwracamy uwagę na spójność stylu, czajnik ustawiony na widoku obok ekspresu, tostera czy robota kuchennego nie powinien odstawać wizualnie od reszty.

Właśnie dlatego czajniki Zelmer to dobry wybór. Mają wszystko, czego oczekujesz od tego typu urządzeń, czyli moc, sprawność działania, ciekawe funkcje i ładne, solidne obudowy. Bez względu na to, który z zaprezentowanych modeli wybierzesz, zyskasz wartościowy sprzęt w swoim domu, choć z powodzeniem sprawdzi się on też na wyposażeniu biura, restauracji czy hotelowego pokoju.

Artykuł sponsorowany.

Jagody i maliny kojarzą mi się z beztroskim dzieciństwem. Są to smaki, które przywołują wspomnienia mocniej niż zdjęcia. Na wakacje zawsze zbieraliśmy owoce leśne. Każda garść to osobna przygoda z komarem lub pajęczyną w tle :-). Babcia lub mama robiła przetwory w słoikach na zimę. Dziś ja także zamykam smak lata w słoikach. Gdy na dworze śnieg skrzypi pod butami, a dzień kończy się szybciej niż zdążę zjeść obiad, to z radością sięgam po przetwory. Zamykam lato w słoikach i zimą otwieram z wdzięcznością, z apetytem i z pomysłem. Sprawdź moje pomysły i propozycje.

Jagody ze słoika bezpośrednio do potraw

Twarożek z jagodami lub malinami
Twaróg wystarczy wymieszać ze śmietaną lub jogurtem i polać owocami ze słoika. Na wierzch często posypuję pokruszone orzechy lub płatki migdałów.

Jagody lub maliny do herbaty
Każdy z nas próbował zimową porą herbatę z malinami :-), natomiast nie każdy wie, że jagody ze słoika także smakują rewelacyjnie. Wystarczy do szklanki herbaty dodać 2 lub 3 łyżki jagód ze słoika. Ja lubię jeszcze wkroić plaster pomarańczy. Działa lepiej niż koc i termofor razem wzięte.

Gofry lub racuchy

Owoce ze słoika są wręcz stworzone, aby polać na wierzch gofrów lub racuchów. Zobacz jak zrobić gofry oraz sprawdź przepis na racuchy z jabłkami.

Owsianka lub kasza jaglana z duszą lasu
Nudna owsianka na mleku nabiera magii, gdy jej wierzch polewam sokiem z jagodami. Moje dzieci wręcz uwielbiają kaszę mannę na mleku, polaną sokiem z jagód lub malin. Szczególnie jeśli jest w nim sporo owoców.

Domowa apteczka
Jagody nie tylko smakują, ale działają też przeciwbiegunkowo i wzmacniają wzrok. Natomiast maliny działają napotnie, rozgrzewająco i … kojąco. Łyżeczka malin lub jagód dziennie? Zdecydowanie tak! Gdy czuję, że mnie coś bierze, sięgam po herbatę z malinami.

Galaretka owocowa
Owoce ze słoika dodaję do galaretki przed jej stężeniem i mieszam. Często polewam na wierzch wraz bitą śmietaną smakuje znakomicie.

Owocowy sernik
Sernik z owocami smakuje nieziemsko. Możesz dodać je bezpośrednio do masy sernikowej lub zblenderować i polać na wierzch.

Zobacz jak zrobić sernik na zimno z borówkami lub jagodami.

Jagodowe lub malinowe muffinki
Do środka babeczek dodaję po łyżeczce owoców, które podczas pieczenia zamieniają się w pyszne nadzienie.

Jagodowy sos

Zawartość 500 ml słoika podgrzewam w garnuszku. Gdy się zagrzeje, wsypuję 1 łyżeczkę mąki ziemniaczanej i cały czas mieszam na wolnym ogniu, aż masa zgęstnieje. Podana proporcja sprawi, że otrzymuję konsystencję rzadkiego kisielu, który idealnie nadaje się do polania na wierzch naleśników, gofrów czy sernika. Zobacz jak zrobić domowy kisiel z soku z jagód.

Jagody ze słoika są wręcz stworzone do naleśników. Możesz jak wspomniałam, polać na wierzch lub zrobić z nich farsz. Aby farsz był gęstszy, dodaję 2 łyżeczki mąki ziemniaczanej.

Poniżej pyszne naleśniki polane sosem jagodowym. Sprawdź prosty przepis na naleśniki.

Poniżej ryż polany sosem jagodowym.

Zobacz jak ugotować ryż. Ryż może być gotowany na wodzie lub na mleku. Ten ostatni smakuje wyśmienicie z leśnymi owocami.

Makaron także smakuje świetnie z jagodami. Są to bardzo proste i szybkie pomysły na lekki obiad, śniadanie lub kolację.

Nalewka z soku

Jeśli masz dużo zapasu jagód lub malin w słoikach, to zrób z niej pyszną nalewkę, która rozgrzewa w zimowe dni. Taka nalewka świetnie smakuje jako dodatek do rozgrzewającej herbaty. Zobacz przepis na nalewkę z malin.

Zapraszam do mojego działu przetwory na zimę, w którym znajdziesz między innymi:

• sok z malin w słoikach
• jagody w słoikach na zimę

Jagody w słoikach na zimę

Sok z malin w słoikach na zimę

Dlaczego blender kielichowy tak bardzo ma sens w kuchni?

Blendery kielichowe są urządzeniami łączącymi w sobie zalety klasycznego blendera ręcznego z wygodą urządzeń wielofunkcyjnych, czyli robotów kuchennych. Zasada działania tego sprzętu jest prosta – szybko obracające się ostrza przymocowane na dole kielicha szybko mielą produkty, a kielich pozwala swobodnie dolać do nich płynów. 

Plusem urządzeń jest czysta praca, czyli fakt, że zamknięty kielich uniemożliwia produktom rozpryskiwanie się po kuchni. Po drugie, z łatwością można w takim blenderze przygotować zupy-kremy, koktajle, smoothie i na przykład domowe masła orzechowe. Nie trzeba osobno mielić ani łączyć czy ubijać składników – wszystko robi się w jednym, pojemnym kielichu.

Co można bezpiecznie umieścić w blenderze kielichowym?

Wśród produktów, które śmiało możesz włożyć do blendera, znajdują się m.in.:

1. Świeże owoce i warzywa – w zależności od mocy blendera możesz umieścić tam nawet najtwardsze bulwy, ponadto z łatwością zmiksujesz np. liście – szpinak, jarmuż, rukolę.
2. Mrożone owoce – szczególnie w urządzeniach o dużej mocy, gdzie produkty zostaną ekspresowo przerobione.
3. Jogurt, roślinne mleka, napoje o dowolnej konsystencji.
4. Orzechy i nasiona – z łatwością przygotujesz np. własne masło orzechowe.
5. W niektórych modelach można także skruszyć lód, zajrzyj jednak do instrukcji obsługi, czy wybrany przez Ciebie blender ma odpowiednią do tego celu moc.

Czego absolutnie nie wkładać do blendera?

To, czego nie wolno wkładać do blendera, to na przykład: 

1. Skrajnie twarde produkty, jeżeli blender ma niewielką moc – surowe buraki czy ziemniaki wymagają mocniejszego sprzętu.
2. Bardzo gorące płyny, np. wrzący bulion – istnieje ryzyko rozszczelnienia się blendera i wydostania się gorącej cieczy na zewnątrz, co grozi poparzeniem. Ponadto od gorących produktów często tępią się ostrza blendera.
3. Ciężkie masy chlebowe, gęste ciasta – do ubijania czy mieszania tego typu produktów lepiej sprawdzą się klasyczne roboty kuchenne.
4. Duże kawałki mięsa czy ryb, jeżeli w blenderze nie ma trybu specjalnie dedykowanego takim składnikom. Lepiej będzie je wówczas przygotować w maszynce do mielenia czy robocie wielofunkcyjnym.
5. Rzeczy niespożywczych, takich jak chemikalia, ziemia, kamienie – wszystko to może trwale uszkodzić blender, którego zastosowanie przewidziano tylko do produktów kuchennych.

Blender kielichowy jest świetnym rozwiązaniem dla osób pragnących zmienić dietę na zdrowszą i tych, którzy kochają zupy-krem, koktajle i inne domowe przetwory z owoców czy warzyw. To także dobra opcja dla rodziców – z łatwością przygotujesz dzieciom puree czy domowe musy i przeciery. Pamiętaj, by wybierać sprawdzone urządzenia wysokiej jakości!

Artykuł sponsorowany.

Prostą zasmażkę na bazie mąki, masła, mleka oraz przypraw zrobisz w zaledwie 5 minut. Prawdopodobnie sos powstał na dworze Ludwika XIV i wymyślił go Louis de Bechameil. Sos beszamelowy to król wszystkich sosów i stanowi bazę dla wielu innych sosów lub potraw. Dzięki mojemu przepisowi zapomnisz o sosach z torebek.

Sos beszamelowy do czego pasuje?

Osobiście najczęściej wykorzystuję sos beszamelowy do makaronu lub polania ugotowanego kalafiora. Wystarczy ugotować makaron lub warzywa i polać ciepłym sosem. Jest głównym składnikiem popularnej, włoskiej potrawy lasagne lub greckiej musaki. Świetnie sprawdza się do zapiekanek z warzyw lub mięsa. Ostatnio wykorzystałam ten sos do polania tarty z kurczakiem i szpinakiem. Idealnie pasuje do ryby i drobiu. Możesz nim polać jajka na twardo lub kanapki z serem i szynką. Na bazie sosu beszamelowego możesz także upiec suflety. W rzadszym sosie beszamelowym możemy też dusić: pulpety, kotlety, naleśniki, drób lub rybę.

Sos beszamelowy stanowi doskonałą bazę do pozostałych sosów. Na samym dole przepisu we wskazówkach podaję także co można dodać do sosu beszamelowego i gdzie wykorzystać takie wariacje.

Sos beszamelowy – składniki:

Szklanka to pojemność 250 ml. Kaloryczność: 135 kcal w 100 g sosu. Polecam w diecie wegetariańskiej.

• 50 g masła (1/4 kostki)
• 50 g mąki pszennej (3 pełne łyżki)
• 500 ml mleka (2 szklanki najlepiej tłuste 3,2%)

Przyprawy:
Do sosu beszamelowego dodaj koniecznie po szczypcie (około 1/4 łyżeczki):

• soli
• świeżo zmielonego pieprzu
• gałki muszkatołowej

Dodatkowo do smaku możesz też dodać po szczypcie: oregano, słodkiej lub ostrej papryki. Jeśli nie mam gałki muszkatołowej, to do smaku dodaję odrobinę więcej pieprzu i pół łyżeczki musztardy. Jeśli przeszkadzają mi w potrawie czarne kropki pieprzu, to używam pieprzu białego.

Mleko możesz zastąpić bulionem lub biały winem. W wersji bezglutenowej mąkę pszenną możemy zastąpić skrobią kukurydzianą lub ryżową.

Jak zrobić sos beszamelowy?

Do przygotowania sosu beszamelowego potrzebować będziemy przede wszystkim: garnka z grubym dnem lub patelni, trzepaczki ewentualnie drewnianej łyżki.

Krok 1. Podsmażam masło i mąkę

W garnku (lub patelni) na średnim ogniu rozpuszczam masło. Gdy się rozpuści i zacznie pienić, dodaję mąkę łyżka po łyżce i mieszam energicznie za pomocą trzepaczki (ewentualnie drewnianej łyżki). Zasmażkę podgrzewam i cały czas mieszam na średnim ogniu przez około 2 minuty do czasu, aż się tylko lekko zazłoci (nie zarumieni). Podczas robienia sosu beszamelowego najważniejsze jest sprawne mieszanie, aby nie powstały grudki.

Tłuszcz z masła obtacza mąkę i zapobiega zbijaniu się i powstawaniu grudek. Proszę uważać, aby nie podgrzewać zasmażki za długo, ponieważ uzyskamy wówczas ciemny sos. Sos beszamelowy jest sosem białym. Dodatkowo za długie podgrzewanie sprawia, że skrobia traci właściwości zagęszczające sos.

Krok 2. Dolewam mleko

W składnikach jest 500 ml mleka. Nie przeraź się tą ilością. Podczas podgrzewania i mieszania otrzymasz gęsty sos :-). Oprzyj się też pokusie dodania większej ilości mąki.

Do zasmażki stopniowo i powoli dolewam mleko i oczywiście cały czas mieszam za pomocą trzepaczki (rózgi kuchennej). Podgrzewam (nie doprowadzam do wrzenia) i ciągle mieszam do czasu, aż uzyskam gładki sos o aksamitnej konsystencji. Trwa to od 5 do 10 minut. Dużo zależy od średnicy garnka lub patelni. Na szerszej powierzchni szybciej zgęstnieje. Jeśli powstaną grudki, przeciśnij sos przez sito i dokładnie wymieszaj.
Pod koniec oprószam przyprawami: solą, świeżo zmielonym pieprzem oraz gałką muszkatołową. Możesz też dodać: oregano, curry oraz słodką lub ostrą paprykę. Pamiętaj jednak, że przyprawy będą miały wpływ na ostateczny kolor sosu. Zdejmuję sos z ognia i sprawdzam smak. W razie potrzeby dodaję przypraw i całość mieszam.

Otrzymuję aksamitnie gładki sos beszamelowy o konsystencji lekko rzadszej niż kisiel lub budyń. Pamiętaj, że sos zgęstnieje podczas stygnięcia lub zapiekania.

Gotowym sosem zaraz po zrobieniu, polewam docelową potrawę.

Wskazówki

1. Gorącą zasmażkę z masła i mąki rozprowadzam mlekiem w temperaturze pokojowej. Całość mieszam cały czas podczas podgrzewania, aby nie powstały grudki. Ewentualne grudki przeciskam przez sito.
2. Czy sos beszamelowy można zrobić wcześniej? Najlepiej robić sos tuż przed podaniem. Wówczas jest najsmaczniejszy i ma aksamitnie gładką konsystencję. Jeśli jednak potrzebujesz odgrzać sos zrobiony wcześniej, to do zimnego sosu dolej trochę mleka, aby go rozrzedzić i podgrzej cały cas mieszając na mocy palnika lekko mniejszej niż średnia. Jeśli powstaną grudki, to przeciśnij sos przez sito i dokładnie wymieszaj. Aby na wierzchu przechowywanego na później sosu nie powstała skórka, polej go odrobiną roztopionego masła lub na ciepły sos połóż plasterek masła.
3. Jaki smak ma sos beszamelowy? Jest neutralny i delikatny w smaku. Słodycz podsmażanego masła i kremowość mleka przełamuje słony posmak. Aby urozmaicić smak sosu beszamelowego możesz do niego dodać do wyboru:

• łyżkę chrzanu (świetnie sprawdza się do dań mięsnych),
• łyżkę musztardy (znakomicie smakuje z jajkami na twardo lub do ryb),
• 2 łyżki przecieru pomidorowego lub łyżeczkę koncentratu pomidorowego ( świetnie sprawdzi się do dań z makaronem lub mięsa)
• łyżkę curry oraz łyżkę musu jabłkowego (idealnie pasuje do ryb, drobiu, makaronu lub ryżu),
• 2 łyżki tartego sera (rewelacyjnie pasuje do warzyw gotowanych w wodzie lub zapiekanek).

Sos beszamelowy możemy też zrobić na słodko. Wówczas zamiast przypraw ze składników dodaj do smaku cukier, cukier waniliowy, miód. Takim sosem możesz polać ciasto, racuchy lub np omlet.

4. Od ilości mleka zależy konsystencja sosu. W swoim przepisie podaję uniwersalną gęstość, która pasuje do większości dań. Są jednak dania, które wymagają innej gęstości. Np do lasagne dodajemy płynniejszy sos (więcej mleka), a np do croque madame gęstszy (mniej mleka). Dodatkowo pamiętaj, że sos po ostygnięciu, gęstnieje.
5. Czym zastąpić mleko w sosie beszamelowym? Mleko możemy z powodzeniem zastąpić bulionem lub białym winem.

Ryba to doskonała alternatywa na obiad zamiast wieprzowiny, wołowiny lub drobiu. Jest cennym źródłem kwasów omega 3 i omega 6. Kiedyś była bardzo tania, a dziś dobra ryba jest droższa od mięsa. Dlatego tak ważne jest jej poprawne przygotowanie. Rybę możemy upiec, ugotować lub usmażyć. Zdecydowanie najszybciej jest właśnie usmażyć rybę na patelni. Jednak mięso ryby może sprawiać problemy przy smażeniu w niewłaściwy sposób. Ma tendencję do rozpadania się i przywierania do patelni. Z moimi wskazówkami usmażysz na patelni wyśmienitą rybę.

Jakiej ryby użyć?

Najlepsza i najsmaczniejsza jest oczywiście świeżo złowiona ryba ze zbiornika o piaszczystym dnie. W dzieciństwie właśnie takie ryby jadłam. Dziś trudno cokolwiek złapać na wędkę. Czasami dostaję świeżo złowioną rybę od zaprzyjaźnionych w rodzinie wędkarzy. Powiem szczerze, że żadne tajemnicze triki kucharskie nie zrekompensują smaku takiej ryby. Ostatnio zjadłam z mężem świeżo złowionego szczupaka. Był tak pyszny, że 1,5 kg ryby było za mało na dwie osoby. Jeśli tylko macie taką możliwość to zaopatrujcie się w świeżą rybę prosto od wędkarzy lub rybaków.

Można też kupić „świeżą” rybę w sklepie rybnym, ale jej świeżość to loteria. Świeżą rybę poznasz przede wszystkim po intensywnie ciemno czerwonych skrzelach oraz niemętnych oczach. Trudno o taką rybę w mieście, dlatego w ostateczności na co dzień dobrym wyborem jest ryba mrożona, ale bez glazury. Tańsza ryba mrożona w glazurze, rozpada się podczas smażenia na patelni.
Wielkim plusem mrożonej ryby jest to, że po rozmrożeniu jest już gotowa do smażenia. Nie musimy jej skrobać, ani czyścić. Najczęściej dostępna jest w formie filetów bez ości :-).

Najlepsze ryby do smażenia to np.: dorsz, okoń, sandacz, szczupak, pstrąg, sielawa, miruna, morszczuk, mintaj. Są także ryby, które dużo tracą podczas smażenia. Przykładowo węgorz smakuje dużo lepiej po uwędzeniu. Zasada to sprawdza się w przypadku większości tłustych ryb. Są też gatunki ryb, które wymagają specjalnej metody smażenia jak np. lin w śmietanie.

Jak usmażyć rybę?

Świeżą rybę należy oskrobać z łusek i wypatroszyć. Następnie wypłukać w wodzie i dokładnie osuszyć np. ręcznikiem papierowym. Jest to bardzo ważne, gdyż ułatwia smażenie i olej mniej pryska.

Rybę mrożoną trzeba rozmrozić i dokładnie osuszyć. W przeciwnym razie będzie mocno pryskała podczas smażenia. Rozmrożona ryba ma dużo większe tendencje do pryskania podczas smażenia, niż rozmrożone mięso. Aby przyspieszyć rozmrożenie ryby, możesz ją umieścić w misce z zimną wodą i wymieniać wodę co pół godziny. Pamiętaj o dokładnym osuszeniu ryby przed smażeniem.

1 – jak pozbyć się zapachu ryby?

Są gatunki ryb, które mają nieładny zapach. Należą do nich przede wszystkim: karp, flądra, śledź, tołpyga oraz lin ze zbiorników o mulistym dnie.
Dobrym sposobem na pozbycie się przykrego zapachu ryby, jest skropienie jej sokiem z cytryny. Sok oprócz walorów zapachowych zmiękcza także ewentualne małe ości. Np mój wujek (zapalony wędkarz) jeziorne ryby takie jak płotka czy leszcz czyści, a następnie nacina delikatnie skórkę wgłąb na około 2 mm. Takie nacięcia pod ukosem w kratkę co 2 cm. Dzięki temu ryba traci małe ości podczas smażenia.

Kolejnym sposobem znanym z moczenia śledzi na pozbycie się charakterystycznego zapachu, jest moczenie ryby przez kilka godzin w mleku. Następnie trzeba ją opłukać w wodzie i osuszyć.

2 – na czym smażyć rybę?

Rybę smażę na oleju roślinnym (najlepszy jest rzepakowy) lub maśle klarowanym. Dobra jest też oliwa z oliwek extra vergine, ale nie stosuję z racji wysokiej ceny. Wolę ją spożyć do innych potraw. Smalec wieprzowy czy też gęsi nie nadaje się do smażenia ryby. Mówiąc delikatnie smakuje beznadziejnie. Miałam kiedyś nieprzyjemność spróbowania ryby smażonej na smalcu. Olej rzepakowy ma neutralny smak, natomiast masło klarowane może być używane w wysokiej temperaturze, ale nadaje potrawie maślany smak.

3 – jakich użyć przypraw?

W kwestii przypraw do ryby obowiązuje dowolność. Ja osobiście stosuję sól i świeżo zmielony pieprz. Możesz oczywiście użyć ulubionych przypraw i ziół. Kiedy solić rybę? Istnieje zasada, że rybę należy solić tuż przed lub w trakcie smażenie na patelni. Dzięki temu nie traci ona wody i jest soczysta. Pamiętam natomiast z dzieciństwa, że ryby zaraz po złowieniu i oczyszczeniu, soliliśmy. Następnie wkładaliśmy do lodówki i smażyliśmy na kolację. Były soczyste i przede wszystkim pyszne.

4 – w czym obtaczać rybę?

Osobiście nie stosuję panierki do ryby. Wyjątkiem są specyficzne przepisy takiej jak np ryba po japońsku. W pozostałych przypadkach obtaczam rybę jedynie w mące. Dzięki temu ryba dodatkowo się osusza, nie chłonie oleju oraz nie przywiera do patelni i nie pryska mocno podczas smażenia.

Po oprószeniu ryby przyprawami, obtaczam ją w mące. Aby obtoczyć rybę, wystarczy na dużym talerzu wysypać kilka łyżek mąki pszennej i z każdej strony delikatnie obtoczyć ją w mące tuż przed smażeniem.

Możesz też wbić do głębokiego talerz jajko i rozbełtać widelcem. Do innego talerza wsyp bułkę tartą. Rybę obtocz w mące, następnie w jajku i bułce tartej. Tak przygotowaną rybę smaż na rozgrzanej patelni.

5 – jak poprawnie smażyć rybę?

Rybę należy smażyć przede wszystkim na dobrze rozgrzanym tłuszczu o wysokości około 1 cm. Smażymy na lekko większym niż średni ogień, aż się zarumieni. W przeciwieństwie do tradycyjnego mięsa, ryba ma luźniejszą strukturę i nie wymaga długiej obróbki termicznej. Czas smażenia wynosi kilka minut na każdą stronę w zależności od grubości płata ryby. Cienkie filety smażę po 2 minuty na każdą stronę. Natomiast grubsze kawałki przez około 5 minut na każdą stronę.

Rybę przewracam na drugą stronę dopiero po tym, jak pierwsza strona się zarumieni. Dzięki temu nie będzie się rozpadać podczas przekładania i smażenia.

Jeśli mam płat ryby ze skórką, to dłużej smażę na stronie ze skórą. Dzięki temu ryba będzie wilgotna i soczysta. Lubię smażyć rybę ze skórą, bo wówczas mam pewność, że mięsko się nie przypali i nie wysuszy.

Ryby smażę bez przykrywki, dzięki temu jest chrupiąca. Ryba smażona pod przykryciem będzie gumowata i straci chrupkość. Aby nie pryskała podczas smażenia (w szczególności na samym początku) możesz użyć specjalnej siatki ochronnej. Jeśli nie masz, to spróbuj patentu z tymczasowym przykryciem ręcznikiem papierowym :-).

Staraj się nie układać za dużo kawałków ryb na patelni, aby łatwo było je przewracać i z każdej strony mogły się usmażyć. Większe ilości ryby smażę partiami. Po każdej partii dolewam ubytek oleju i odczekuję chwilę, aż temperatura się wyrówna. Staraj się nie dolewać oleju podczas smażenia. Ryba może wówczas nasiąkać tłuszczem.

Po usmażeniu wyjmuję rybę z patelni i obowiązkowo układam na talerzu wyścielonym ręcznikiem papierowym. Dzięki temu pozbywam się nadmiaru tłuszczu.

Usmażona ryba najbardziej mi smakuje w wersji ryba po grecku

Usmażona ryba świetnie smakuje z surówką oraz kromką chrupiącego chleba.

Aktualizacja 17 grudnia 2025r.

Bardzo lubię robić wędliny domowe, które są smaczne i nie zawierają konserwantów. Pasję zaszczepili we mnie rodzice, którzy zawsze wykonywali domowe kiełbasy, pasztety czy wędzone wędliny. Tym razem zapraszam na sprawdzony przepis na schab dojrzewający w cukrze i soli. Kolejność jest bardzo istotna. Najpierw moczymy schab w cukrze, a potem w soli.

Składniki:

Moja szklanka ma pojemność 250 ml. (Zobacz też mój przepis na: polędwiczkę suszoną w soli i cukrze).

• 1 kg schabu bez kości (długi i wąski kawałek)
• pół szklanki cukru (110 g)
• 3/4 szklanki soli (225 g) *
• ulubione zioła i przyprawy do obsypania: świeżo zmielony pieprz czarny, czosnek granulowany, oregano
• dodatkowo jeśli lubisz kilka ząbków czosnku

* Wskazówka dotycząca koloru. W tym przepisie nie używam soli peklującej (azotynów), a jedynie naturalnej soli i cukru. Daltego gotowa wędlina może mieć w środku szary, a nie różowy kolor. Jest to zjawisko całkowicie naturalne dla domowych wyrobów bez konserwantów i nie świadczy o zepsuciu mięsa.

Sposób wykonania schabu dojrzewającego w soli i cukrze

Krok 1 – przygotowuję schab

W sklepie wybieram ładny kawałek schabu. Najlepszy jest długi i wąski kawałek, który szybciej dojrzewa.

Schab myję pod bieżącą i zimną wodą. Następnie usuwam dokładnie cały tłuszcz i błonki. Jest to bardzo ważne, aby wędlina nie miała zjełczałego smaku i łatwo się kroiła. Tak przygotowane mięso osuszam i umieszczam w nie dużej misce.

Krok 2 – zasypuję cukrem na 12 h

Następnie wsypuję pół szklanki cukru i obtaczam w nim mięso. Jeżeli brakuje cukru do obsypania całej powierzchni mięsa, to dosypuję.

Przykrywam talerzykiem i odstawiam do lodówki na 12 godzin, ale nie dłużej, aby wędlina nie miała słodkiego posmaku. Po tym czasie mięso puści soki.

Całość wylewam i płuczę miskę. Skurczone mięso płuczę z cukru pod zimną i bieżącą wodą. Następnie osuszam np ręcznikiem papierowym.

Krok 3 – zasypuję solą na 24 h

Tak przygotowany wstępnie schab, zasypuję w misce solą i równomiernie obtaczam po całej powierzchni. Sól musi całkowicie zasypać mięso. W razie potrzeby dosypuję więcej soli.

Przykrywam talerzykiem i odstawiam do lodówki na 24 godziny. Po tym czasie schab puści dużo wody i się jeszcze bardziej skurczy.

Mięso płuczę pod bieżącą i zimną wodą. Następnie osuszam ręcznikiem papierowym.

Krok 4 – oprószam przyprawami

Bardzo ważna jest kolejność. Najpierw schab leży w cukrze przez 12 godzin i puszcza wodę. Następnie leży w soli przez 24 godziny i ponownie puszcze wodę. Dzięki temu ładnie się wysusza i konserwuje. Nie jest ani trochę słodki i w sam raz słony. Teraz nadszedł czas na przyprawienie go świeżo zmielonym pieprzem czarnym i opcjonalnie nadzienie czosnkiem. Dzięki temu nabierze szlachetnego smaku i dodatkowo zostanie zakonserwowany.

Ząbki czosnku obieram z łupinek i kroję wzdłuż w pionowe szpikulce. Osuszony schab kładę na desce do krojenia oraz wbijam ostry i szpiczasty nóż, a we wgłębienie wkładam pionowe paski czosnku. Ilość czosnku dostosuj do swoich upodobań kulinarnych. Ja nadziewam co 2 cm. Jeśli nie lubisz czosnku to daj go mniej. Zawsze podczas konsumpcji można go wyjąć na kanapce. Czosnek dobrze konserwuje wędlinę.

Na koniec oprószam schab świeżo zmielonym pieprzem czarnym i przyklepuję po całej powierzchni. Możesz też oprószyć: czerwoną papryką lub majerankiem.

Tak przygotowany schab umieszczam w lodówce na talerzyku lub szklanej podstawce. Odradzam drewniane deski, ponieważ chłoną wilgoć. Mięsa nie przykrywam folią ani papierem, bo musi „oddychać”, aby woda odparowała. Mięso musi dojrzewać przez kolejne 4 – 5 dni. Bardzo ważne jest, aby w tym czasie 2 razy dziennie obracać schab (rano i wieczorem). Dzięki temu schnie równomiernie i nie robi się śliski od spodu. Wędlina jest gotowa do jedzenia, gdy w dotyku stanie się twarda i sprężysta. Na zewnątrz jest lekko obeschnięta, a w środku niezwykle aromatyczna. Dobrze się kroi i jest przepyszna.

Zobacz też schab pieczony ze śliwką.

Kiedyś wieszałam schab na haku w przewiewnym miejscu, ale ta metoda mi nie odpowiadała. Po pierwsze trudno o takie miejsce wolne od owadów. Po drugie, moja metoda dojrzewania w lodówce zapewnia stałą, niską temperaturę, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa surowych wędlin. Taki schab jest bezpieczniejszy w przygotowaniu, a w smaku przypomina szlachetną polędwicę łososiową. Gotowy schab przechowuję w lodówce, najlepiej owinięty w papier śniadaniowy lub pergamin (nie w folię!) przez maksymalnie 14 dni. Z każdym dniem wędlina będzie stawała się bardziej sucha i twarda, co jest procesem naturalnym. Dłużej się nigdy nie ostał 🙂

W identyczny sposób przygotujesz także polędwiczkę https://ania-gotuje.pl/przepis/poledwiczka-suszona/

Wartości odżywcze

Marynata miodowo musztardowa do karkówki na grilla

Podane składniki są na 1 kg karkówki.

Składniki:

• 2 płaskie łyżki miodu
• 3 łyżki musztardy
• 4 łyżki oliwy z oliwek lub oleju roślinnego
• 1 łyżka ziół prowansalskich
• 1 łyżka do wyboru:
• 1 łyżka suszonych ziół (np. kolendry, oregano, tymianku, bazylii, rozmarynu lub majeranku)

Sposób wykonania:

Do miseczki wrzucam miód oraz musztardę. Wlewam także oliwę z oliwek lub olej roślinny. Wszystko mieszam ze sobą i rozcieram miód, aż powstanie jednolita konsystencja.

Następnie wsypuję 1 łyżkę ziół prowansalskich oraz do wyboru 1 łyżkę: kolendry, oregano, tymianku, bazylii, majeranku lub rozmarynu. Na koniec wsypuję też po płaskiej łyżeczce soli i świeżo zmielnego pieprzu czarnego.

Wszystko mieszam łyżką, aż składniki się połączą i otrzymam jednolitą marynatę.

Marynata pomidorowo musztardowa do karkówki na grilla

Podane składniki są na 1 kg karkówki.

Składniki:

• 2 czubate łyżki ketchupu
• 2 płaskie łyżki musztardy
• 3 średnie ząbki czosnku
• 4 łyżki oliwy z oliwek lub oleju roślinnego
• 1 łyżka tymianku (lub kolendry, oregano, bazylii, majeranku, rozmarynu)
• 1 łyżka ziół prowansalskich
• po 1 płaskiej łyżeczce soli i świeżo zmielonego pieprzu
• 1 łyżeczka papryki czerwonej

Sposób wykonania:

Do miseczki wrzucam 2 czubate łyżki ketchupu oraz 2 płaskie łyżki musztardy. Wlewam też 4 łyżki oliwy z oliwek lub oleju roślinnego. Wszystko mieszam ze sobą łyżką, aż otrzymam jednolitą masę.

Ząbki czosnku obieram z łupinek i drobno siekam lub przeciskam przez praskę, po czym dodaję do miseczki.

Następnie wsypuję 1 łyżkę ziół prowansalskich, 1 łyżkę tymianku, który oczywiście możesz zastąpić na przykład: kolendrą, oregano, majerankiem lub rozmarynem. Na koniec wsypuję łyżeczkę papryki czerwonej.

Wszystko mieszam ze sobą, aż otrzymam jednolitą konsystencję marynanty.

Na zdjęciu po lewej marynata pomidorowo-musztardowa, a po prawej marynata miodowo-musztardowa. Oczywiście obie marynaty zawierają sporą ilość aromatycznych przypraw.

Marynuję karkówkę na grilla

Karkówkę kroję na plastry o grubości około 1 cm. Każdy plaster kładę w pojemniku lub misce i smaruję marynatą. Czynność oczywiście powtarzam dla każdego kawałka mięsa. Tak przygotowaną karkówkę przykrywam i odkłdam na najniższą szufladę lodówki na minimum 6 godzin, a najlepiej na całą noc lub dobę. Najdłużej zdarzyło mi się trzymać w lodówce karkówkę 2 dni w marynacie i mięso było wyśmienite. Ocet zawarty w musztardzie oraz enzymy z miodu doskonale kruszą włókna mięsa, dzięki czemu karkówka po upieczeniu jest miękka.

Wyjmuję mięso z lodówki na minium godzinę przed planowanym grillowaniem, aby nabrało temperatury pokojowej.

Na dobrze rozgrzany ruszt (lub tackę) kładę plastry karkówki. Grilluję pod przykryciem przez około 5–7 minut z każdej strony (zależy od grubości plastra i temperatury żaru). Mięso powinno być zarumienione, ale nie spalone.

Jeśli chcesz użyć piwa, nie polewaj nim mięsa bezpośrednio na ruszcie (to studzi mięso i zmywa marynatę). Lepiej wlej odrobinę piwa na tackę, na której grillujesz, aby mięso parowało jego aromatem.

Życzę udanego grillowania i smacznego! PS. To mój jubileuszowy przepis nr 400 na blogu 🙂

Czas wykonania: około 8 – 10 minut.
Czas marynowania: 24 godziny.
Długość pieczenia: 60 minut na każde 1 kg mięsa.
Temperatura pieczenia: 190 stopni C z grzaniem góra i dół.

Upieczenie łopatki w całości jest bardzo proste i szybkie. Aby jednak upiec idealną pieczeń, musimy pamiętać o 3 podstawowych zasadach.

• Po pierwsze łopatka musi być świeża (nie mrożona) i z młodej sztuki. Z mrożonego mięsa też można upiec, ale pieczeń nie będzie już taka smaczna.
• Po drugie potrzebujemy starannie dobrać przyprawy oraz zioła i czas marynowania w lodówce.
• Po trzecie dobrać odpowiednią temperaturę i czas pieczenia.

Łopatka pieczona – składniki:

• 1 kg łopatki wieprzowej
• 3 łyżeczki soli
• 1 łyżeczka świeżo zmielonego pieprzu (czarny lub cytrynowy)
• 2 łyżki ziół prowansalskich
• 1 łyżka majeranku
• 1 łyżka rozmarynu
• 3 ziarna ziela angielskiego
• 2 listki laurowe

Jaka łopatka do pieczenia? Do pieczenia wybieram ładną i zaokrągloną część mięsa. Czasami proszę ekspedientkę w sklepie, aby wystający, płaski kawałek z ładnej łopatki odkroiła i zmieliła (robię z niego kotlety mielone lub spaghetti z mięsa mielonego). Otrzymuję najładniejsza część łopatki do upieczenia. Jeśli jednak trafi się płaska lub lekko poszarpana część łopatki, to także możesz ją upiec. Wówczas po natarcie w przyprawach, trzeba mięso obwiązać w nitce lub lnianym sznurku, nadając kształt kuli. Po upieczeniu usuwamy nitki / sznurki i otrzymujemy kształtną pieczeń. Możesz też spróbować przed upieczeniem uformować kulisty kształt mięsa bez związywania.

Sposób wykonania łopatki wieprzowej pieczonej w ziołach

Do wykonania pieczonej łopatki potrzebować będziemy jedynie miski oraz piekarnika.

Krok 1 – nacieram mięso w przyprawach

Łopatkę wieprzową płuczę w wodzi i osuszam ręcznikiem papierowym. Następnie umieszczam w misce. Posypuję solą z każdej strony i wcieram w mięso.

Następnie posypuję równomiernie z każdej strony ziołami i przyprawami: świeżo zmielonym pieprzem, ziołami prowansalskimi, majerankiem, rozmarynem. Możesz też użyć: oregano, kminku, suszonych pomidorów, słodkiej lub ostrej papryki, czosnku…

Przyprawy i zioła wcieram w mięso. Tak przyprawioną łopatkę przykrywam w misce i odstawiam do lodówki na całą dobę.

Krok 2 – piekę łopatkę w całości

Po 24 godzinach, łopatka jest już gotowa do pieczenia. Piekarnik rozgrzewam do temperatury 190 stopni C.

Mięso wyjmuję z miski i kładę na blachę wyścieloną papierem do pieczenia. Wyjmuję z lodówki na 30 – 60 minut wcześniej, aby doszło do temperatury pokojowej. Pod spód mięsa kładę 3 ziarna ziela angielskiego oraz 2 listki laurowe.

Blachę z mięsem umieszczam na środkowej półce piekarnika. Piekę w temperaturze 190 stopni C przez około 1 godzinę. Przez pierwsze 10 minut piekę z termoobiegiem, a następnie bez termoobiegu z grzaniem góra i dół. Przyjmuje się czas pieczenia 60 minut w temperaturze 190 – 200 stopni C na każde 1 kg mięsa. Przy idealnie kulistej sztuce mięsa można wydłużyć czas pieczenia. Dzięki temu, że najpierw piekę z termoobiegiem, białko mięsa się ścina i soki nie wypływają z pieczeni. Później wyłączam termoobieg, aby nie przypalić mięsa. Łopatka jest wówczas soczysta i krucha.

Po upieczeniu mięso wyjmuję z piekarnika i odstawiam do ostygnięcia. Dzięki temu soki mięsa rozprowadzą się równomiernie, a mięso uzyska soczystość oraz kruchość. Przechowuję w lodówce do 7 dni. Łopatka pieczona w ziołach najsmaczniejsza jest zaraz po upieczeniu. W całym domu pachnie aromatem ziół.

Upieczona łopatka, pokrojona w plastry, może być też doskonałym drugim daniem wraz z ziemniaczkami lub jako ciepła przekąska na imprezę.

Smacznego.

Wiem, jak trudno wymyślić prosty posiłek dla całej rodziny, a w szczególności gdy dzieci marudzą. Jeśli znudziły Ci się codzienne obiady i nie wiesz jak z niczego wyczarować tani i szybki obiad, to świetnie się składa. Poniżej zebrałam mnóstwo inspiracji z linkami do przepisów.

Jak zrobić tani i szybki obiad z niczego?

Zanim zacznę gotować, robię szybki przegląd szafek i lodówki. Zawsze staram się mieć zapas podstawowych produktów: mąki, makaronu, ryżu, jajek oraz mrożonek (szpinak, warzywa).

Warzywa i owoce mogą być świeże lub zamrożone. Świetnym produktem jest np mrożony szpinak, który nadaj się do zrobienia wielu dań obiadowych. Np zrobisz z niego zupę szpinakową, kurczka ze szpinakiem lub makaron ze szpinakiem i kurczakiem w sosie śmietanowym. Nawet jeśli nie mam zapasu makaronu, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby w chwilę zrobić domowy makaron.

Każdy chyba zna popularne danie obiadowe, jakim jest spaghetti z mięsem mielonym. Wystarczy podsmażyć porcję mięsa, dodać do niego sos pomidorowy i ugotować makaron.

Są dania, które zrobisz z zalegających w lodówce lub zamrażalniku produktów. Sprawdź zapiekankę makaronową z kurczakiem i serem.

Kolejnym pomysłem na tani i szybki obiad są langosze z ziemniakami smażone na patelni lub langosze pieczone w piekarniku. Jeśli pozostajemy przy daniach ziemniaczanych, to nie może też zabraknąć placków ziemniaczanych tartych na grubych oczkach z serem. Hitem taniego, prostego i szybkiego w zrobieniu dania z ziemniaków jest także babka ziemniaczana, którą polewam kleksami śmietany lub jogurtu naturalnego.

Późnym latem oraz jesienią dosłownie z niczego robię grzyby w śmietanie z cebulą. Wystarczy nazbierać je w okolicznym lesie i praktycznie za darmo zrobić smaczny obiad.

W sezonie na cukinię bardzo lubię robić pizzę na spodzie z cukinii. Dodasz do niej ulubione warzywa oraz ser żółty.

Z zapasów kiszonej kapusty zrobisz szybką i tanią kapustę kiszoną zasmażaną. Natomiast z buraków wykonasz pieczone kotlety z buraka, które świetnie smakują polane sosem czosnkowym.

Tani i szybki obiad to przede wszystkim zupy

Wszystkie moje przepisy na zupy znajdziesz w dziale https://ania-gotuje.pl/przepisy/pyszne-zupy/.

Wdzięczną zupą jest:

• ogórkowa, którą przygotowuję z kiszonych ogórków (mam ich zapas w spiżarni).
• szczawiowa, do jej zrobienia wystarczy zamrożony szczaw lub w sezonie zebrany na łące.
• pomidorowa z przecieru, którą dosłownie wykonasz w chwilę.
• pieczarkowa z ziemniakami

Tanie i szybkie obiady z niczego dla dzieci

Gdy robię obiad z myślą o dzieciach, zwracam uwagę na ich upodobania kulinarne. Dzieci na ogół są niejadkami, ale oryginalne dania potrafią zaskoczyć je pozytywnie. U mnie w domu sprawdzają się siekane kotlety z ryby oraz siekane kotlety z kurczaka. Dzieci za nimi przepadają, a ja robię takie dania dosłownie w kilkanaście minut.

Ulubionym daniem obiadowym moich dzieci są kopytka z serem.

Kolejnym pomysłem na tani i szybki obiad z niczego jest ryż zapiekany z jabłkami, cynamonem i śmietaną. Do jego przygotowania wystarczy ugotować ryż i zapiec z jabłkami.

Na bazie naleśników możesz robić szybki i tani obiad. Wystarczy wysmarować je ulubionymi dodatkami takim jak: dżem, twaróg, masa czekoladowa. Zobacz jak zrobić naleśniki – poznaj prosty przepis na naleśniki.

Hitem dla moich dzieci są wszelkiego rodzaju racuchy:

• racuchy z twarogiem
• racuchy na kefirze
• puszyste racuchy z jabłkami bez drożdży

Daniem, które przypadnie do gustu dzieciom i dorosłym są bez wątpienia:

• pieczone ziemniaki. Sprawdzą się idealnie jako samodzielne danie lub jako przystawka do mięsa.
• kopytka
• kotlety jajeczne
• kotlety jajeczne z pieczarkami
• placki z gotowanych ziemniaków
• pizza domowa to tanie i syte danie obiadowe, które uwielbiają moi domownicy.
• kotlety schabowe zapiekane w piekarniku z serem

Gdy nie mam czasu „stać przy garach” wkładam do piekarnika kawałek piersi kurczaka. Zobacz jak w prosty i szybki sposób zrobić pierś z kurczaka z piekarnika

Podsumowanie

W dzisiejszych czasach nie zawsze mamy czas na gotowanie wymyślnych potraw. Umiejętność przygotowania szybkiego i taniego posiłku jest z pewnością bezcenna. Jestem pewna, że każdy kiedyś robił szybki obiad z niczego. Mam nadzieje, że z powodzeniem wykorzystasz moje pomysły. Dzięki nim opróżnisz lodówkę lub szafkę z zalegających produktów, którym kończy się termin przydatności do spożycia.
Jeśli szukasz innych przepisów na obiady domowe, to koniecznie odwiedź mój dział https://ania-gotuje.pl/przepisy/pyszne-obiady/.
Życzę smacznego!

Pomysły na śniadanie i kolację

Jak często zdarza Ci się, że nie masz czasu na przygotowanie posiłku? Szybka herbata lub kawa? A gdzie pełnowartościowy posiłek, który jest kluczem do dobrego samopoczucia psychicznego i fizycznego? Zgadzam się w 100%, że śniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia. Osobiście nie ruszam się z domu, bez zjedzenia śniadania i nie zasnę bez spożycia kolacji. Lubię przede wszystkim owsiankę, twarożek, koktajle, omlety czy dania z jajek z kromką domowego chleba.
Poniżej znajdziesz moje pomysły na FIT śniadania i kolacje, które wcale nie są pracochłonne.

1 – twarożek z … ogórkiem kiszonym

Twarożek to bardzo proste i szybkie śniadanie lub kolacja dla całej rodziny. Gdy nie mam czasu, wybór najczęściej pada właśnie na twarożek. Podaję go głównie ze śmietaną lub jogurtem naturalnym z solą lub cukrem dla dzieci. Czasami dodaję ząbek zmiażdżonego czosnku. Często polewam twarożek miodem. Moim ostatnim odkryciem jest natomiast twarożek z pokrojonym w kostkę ogórkiem kiszonym. Niebo w gębie. To bardzo syty i smaczny pomysł na FIT śniadanie lub kolację.

2 – koktajl owocowy

Gdy nie mam czasu i apetytu, sięgam po koktajle. Do ich zrobienia wystarczy blender i wysoki pojemnik (u mnie litrowy z miarką).
Składniki:

• 80 g płatków owsianych
• 1 średni banan (jabłko, pomarańcza, maliny, jagody …)
• 250 ml mleka lub soku (ewentualnie 70 g mleka w proszku i szklanka wody)

Wykonanie koktajlu. Do wysokiego pojemnika wsypuję płatki owsiane, wrzucam obrany owoc i wlewam sok lub mleko. Całość miksuję za pomocą blendera przez 45 sekund i otrzymuję około 2 szklanek bardzo szybkiego FIT śniadania lub kolacji. Czasami urozmaicam swój koktajl i dodaję kilkanaście rodzynek lub 1 – 2 łyżki kakao.

3 – owsianka na 2 sposoby

Owsianka to mój smak dzieciństwa. Pamiętam jak pradziadek i prababcia codziennie na śniadanie robili owsiankę gotowaną na mleku. Bardzo mi to smakowało. Wystarczy do garnka wlać mleko, wsypać płatki owsiane i gotować na wolnym ogniu.

Możesz też płatki zalać wrzącym mlekiem lub wodą i przykryć, aż napęcznieją. Do takich płatków dodaję śmietanę lub jogurt naturalny i mieszam. Na wierzch dodaję ulubione dodatki takie jak: wiórki kokosowe, miód, posiekane orzechy lub słonecznik prażony na patelni.

4 – pasta z wędzonej makreli

Bardzo lubię wszelkiego rodzaju pasty. Może to być lekka pasta jajeczna lub z makrelą wędzoną. Na moim blogu znajdziesz 2 przepisy:

• pasta z makreli
• pomidorowa pasta z makreli

5 – jajecznica

Jajecznica to przede wszystkim bardzo szybka i smaczna potrawa. Możesz ją zrobić ze szczypiorkiem, cebulką, pomidorami, kurkami lub boczkiem. Jeśli chcesz zobaczyć jak robię moją jajecznicą, to zapraszam na przepis jak usmażyć najlepszą jajecznicę. Gorąco polecam, bo to sprawdzona receptura mojego taty. W końcu nauczyłam się robić świetną jajecznicę, taką jaką pamiętam z dzieciństwa. Dla osób w klimatach keto polecam keto jajecznicę z boczkiem i szpinakiem.

6 – jajka na miękko lub twardo

Gdy nie mam czasu, to jajka na twardo lub miękko są doskonałym wyborem zarówno na śniadanie, jak i na kolację. Jest kilka metod gotowania jajek, które dokładnie opisałam w moich wcześniejszych wpisach:

• ile gotować jajka na miękko?
• ile gotować jajka na twardo?
• zobacz jak na niedzielne śniadanie zrobić efektownie wyglądające i smaczne jajka w koszulce.

7 – omlet

Omlet to dość szybkie i co najważniejsze bardzo smaczne danie. Lubią go dorośli oraz dzieci. Polecam mój przepis :

Puszysty omlet na słodko

8 – placuszki

Jeśli mam więcej czasu, to przygotowuję placuszki. Podaję posypane cukrem pudrem lub posmarowane ulubionymi dodatkami (dżem, powidła, masa czekoladowa, miód). Moje pomysły na placuszki znajdziesz poniżej:

• racuchy na kefirze
• placuszki z twarogiem i borówkami
• puszyste racuchy z jabłkami bez drożdży
• tradycyjne racuchy drożdżowe
• puszyste pancakes.

Placuszki z kaszy manny dla dzieci i dorosłych

9 – gofry

Gofry to z pewnością ulubione danie dla dzieci. Moje szkraby bardzo lubię gofry na śniadanie, podwieczorek i kolację. Polecam chrupiące gofry, a także dla osób na diecie gofry pszenno owsiane, FIT gofry owsiane lub keto gofry z mascarpone i mąki kokosowej.

Prosty przepis na gofry

10 – śledzie

Potrawy ze śledzi są bez wątpienia FIT i szybkie w przygotowaniu. Robię je dzień wcześniej i na śniadanie lub kolację wyjmuję z lodówki gotową potrawę. Na moim blogu znajdziesz niemal wszystkie pomysły na śledzie.

Śledzie – lista najlepszych przepisów

Podsumowanie moich pomysłów na FIT śniadanie i kolację

Moje śniadania oraz kolacje są pełnowartościowe, pożywne i oczywiście smaczne. Syte śniadanie daje mi energię, aby dobrze zacząć dzień. Natomiast dzięki lekkiej kolacji nie sięgam wieczorem po przekąski. FIT śniadanie lub kolacja to niekoniecznie niskokaloryczne sałatki z warzyw. Posiłki powinny być przede wszystkim pełnowartościowe i dostarczać nam niezbędnych składników odżywczych. Dla osób żyjących z maksymą zero waste, polecam też chleb w jajku lub FIT chleb w jajku z piekarnika.

Na moim blogu podaję w przepisach składniki w gramach oraz w przeliczeniu na szklanki o pojemności 250 ml. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma w kuchni wagę kuchenną i trudno jest bez niej zmierzyć składniki. Z pomocą przychodzi moja mała ściąga z przelicznikiem kuchennym

Moje miary kuchenne

W moich przepisach kulinarnych ilekroć używam zwrotów: szklanka, łyżka i łyżeczka mam na myśli standardowe wielkości.

• szklanka to pojemność 250 ml
• łyżka to pojemność 15 ml
• łyżeczka to pojemność 5 ml.

Łatwo jest zatem odmierzyć składniki płynne. Gorzej jest z produktami sypkimi takimi jak: mąka, cukier lub cukier puder. Poniżej podaję ile ważą poszczególne produkty.

Ile gram waży szklanka mąki, cukru oraz cukru pudru?

Objętość cukru pudru i zwykłego cukru jest inna. Podczas robienia ciast i deserów należy wiedzieć, że szklanka (250 ml) cukru waży 220 g, natomiast szklanka (250 ml) cukru pudru waży 170 g. Są dwie wartości łatwe do zapamiętania. Prawie dwie :-). Otóż czasami używamy w kuchni brązowego cukru. Szklanka cukru trzcinowego to 238 g.

Trudność zachodzi w przypadku mąki. Z racji, że mamy kilka rodzajów mąki, mają one inna wagę. Poniżej podaję ile waży szklanka mąki:

• 110 g owsiana
• 115 g kukurydziana
• 120 g żytnia razowa typ 2000
• 130 g orkiszowa
• 130 g kokosowa
• 140 g gryczana
• 145 g pszenna razowa typ 2000
• 145 g żytnia typ 720 (chlebowa)
• 150 g orkiszowa razowa typ 2000
• 150 g ryżowa
• 160 g graham typ 1850 (silnie rozdrobniona mąka pszenna razowa)
• 160 g pszenna
• 190 g ziemniaczana
• 200 g krupczatka

Pozostałe składniki w przeliczeniu na szklanki:

• 110 g płatki owsiane
• 110 g wiórki kokosowe
• 125 g mleko w proszku
• 125 g kakao
• 150 g bułka tarta
• 160 g mak
• 160 g kasza manna
• 225 g olej
• 225 g ryż
• 230 g śmietana 18%
• 270 g śmietana 30%
• 300 g sól
• 360 g miód

Ile waży łyżka cukru?

W przypadku szklanek bardzo łatwo zmierzyć ile ma ml. Łyżki mogą się różnić wielkością, ale przyjmuje się, że mają pojemność 15 ml. Zatem :

• łyżka cukru to 13 g, a łyżeczka to 5 g
• łyżka cukru pudru to 12 g, a łyżeczka to 4 g.

Mam nadzieję, że od teraz przeliczanie podstawowych produktów kuchennych będzie proste i przyjemne. Proszę pamiętać, że przeliczanie na szklanki jest proste, ale obarczone ryzykiem niedoszacowania. Osobiście wolę polegać na wadze kuchennej. Są natomiast takie przepisy, gdzie wprost podaję proporcje składników w szklankach. Należy do nich chociażby prosty przepis na naleśniki.

Bardzo lubię grzyby i często używam ich w swojej kuchni. Aby po krótkim sezonie mieć do nich dostęp przez cały rok, grzyby marynuję, mrożę oraz suszę. Grzyby suszone nadają potrawom piękny smak i aromat, który jest zdecydowanie silniejszy niż grzybów świeżych. Do wykorzystania na świąteczny stół, najlepsze są szlachetne i twarde grzyby. Nasjmaczniejsze są oczywiście borowiki, ale świetnie sprawdzą się też podgrzybki. Zanim jednak uszlachetnią moje potrawy, muszę je odpowiednio wymoczyć.

Metoda 1 – moczenie grzybów w wodzie

Grzyby suszone należy umyć, aby pozbyć się odrobinek piachu lub igliwia. Zawsze jakieś zanieczyszczenia znajdą się na suszonych grzybach.

Grzyby płuczę pod letnią i bieżącą wodą, a następnie moczę w czystej wodzie o temperaturze pokojowej lub letniej. Wrzucam je do miski, miseczki lub rondelka i zalewam wodą, aby zostały lekko przykryte.

Ile wlewam wody? Zasada jest prosta. Wlewam tylko tyle wody, aby przykryła grzyby (ok. 1 szklanki na solidną garść suszonych grzybów). Grzyby chłoną wilgoć jak gąbka, więc sprawdzam co jakiś czas, czy nie trzeba jej dolać.

Ważna uwaga. Woda po moczeniu grzybów to skoncentrowany wywar pełen smaku i aromatu. Nie wylewam jej. Dodaję ją do zupy lub sosu. Na dnie naczynia zazwyczaj osadza się piasek. Dlatego zlewam płyn powoli, a mętną końcówkę z osadem wylewam.

Moczę, aż napęcznieją i zmiękną. Im cieplejsza woda (nie wrzątek) tym szybciej przebiega proces moczenia grzybów. Grzyby zalewam letnią wodą (temperatura pokojowa). Unikam wrzątku! Zaparzone wrzątkiem grzyby mogą stać się twarde i gumowate, a tego nie chcę.

Jak długo moczyć?

Metoda szybka: 2–4 godziny (wystarczy dla małych kawałków podgrzybków).
Metoda tradycyjna 10-12 godzin: zalewam grzyby zimną wodą wieczorem i zostawiam na całą noc. To moja najlepsza metoda dla dużych, grubych kapeluszy borowików. Rano są idealnie miękkie i gotowe do krojenia.

Podczas moczenia, za pomocą łyżki, widelca lub szpatułki mieszam je i dociskam. Dzięki temu będą namiękały równomiernie.

Wodę do moczenia grzybów możesz też osolić, ale wówczas użyj mniej soli, podczas dodawania ich do docelowych potraw.

Metoda 2 – moczenie grzybów w mleku

Moczenie grzybów w mleku? Fanaberia, a może staropolska metoda? Otóż nasze prababcie moczyły grzyby także w mleku. Dzięki tej metodzie grzyby są delikatniejsze.

Jak moczyć grzyby w mleku? Do garnka wlewamy mleko z dodatkiem soli (2 szczypty soli na każdą szklankę mleka) i wrzucamy opłukane wcześniej w wodzie grzyby. Mleko powinno lekko zakrywać grzyby. Nie wlewaj za dużo mleka, aby nie stracić aromatu. Grzyby moczymy w mleku przez około 4 – 5 godzin, aż napęcznieją i zmiękną. Następnie odcedzamy, płuczemy i gotujemy w wodzie. Szczególnie smaczne są borowiki moczone w mleku, zamiast w wodzie.

Gotowanie namoczonych grzybów

Nie wystarczy jedynie namoczyć grzybów, ponieważ wciąż będą zbyt twarde do potraw. Aby zmiękły, trzeba je także gotować. Grzyby gotuję na niedużym ogniu w rondelku pod przykryciem wraz z wodą, w której się moczyły, przez około 30 – 45 minut, aż będą miękkie. Dzięki gotowaniu w wodzie, w której się moczyły, grzyby zachowają swój smak i aromat. Grzyby powinny być całkowicie zakryte wodą i jeśli zachodzi taka potrzeba, to dolewam wody z kranu.
Grzyby po ugotowaniu i odcedzeniu idealnie nadają się do dalszego wykorzystania w kuchni (np. do zmielenia na farsz lub pokrojenia do zupy).

Poniżej przedstawiam listę przykładowych potraw z wykorzystaniem grzybów suszonych na moim blogu.

Staropolski bigos

Wigilijna zupa grzybowa

Aromatyczna woda z moczenia grzybów idealnie nadaje się do kwaśnicy wigilijnej.

Krokiety z kapustą i grzybami

Pierogi z kapustą i grzybami

Śledzie proboszcza

Aktualizacja: 2025.12.23.

Gdy pomyślę o domowym makaronie, to od razu przypomina mi się stół babci, na którym przyrządzała domowy makaron. Taki odświętny na niedzielny rosół. Smakował rewelacyjnie. Przyznam się bez bicia, że najczęściej kupuję makaron. Powód jest prosty, to wygoda oraz finezyjne kształty. Piekę za to regularnie przynajmniej raz w tygodniu chleb żytni na zakwasie.
Jeśli myślisz, że zrobienie makaronu domowego jest trudne, to od razu powiem, że to nie prawda. Makaron jest dużo prostszy w zrobieniu od wspomnianego chleba. Gdybyśmy w domu na co dzień jedli tyle makaronu, co chleba, to przygotowywałabym go regularnie. Zapraszam na sprawdzony przepis mojej babci na domowy makaron z zaledwie 3 składników.

Makaron domowy – składniki:

Kaloryczność: 120 kcal w 100 g ugotowanego makaronu lub 350 kcal w 100 g suchego. Mąka powinna być przesiana, a jajka w temperaturze pokojowej.

• 200 g mąki pszennej typ 450, 500 lub 550 (może też być mąka do pizzy typ 00)
• 2 jajka (rozmiar L) *
• 1 łyżka oleju roślinnego lub oliwy z oliwek

Wskazówki:

• * Na każde 100 g mąki przypada 1 jajko. Jednak jajka różnią się wielkością. Dlatego zachowując wspomniane proporcje, ostatecznie dodaję tyle jajek, ile mąka jest w stanie przyjąć. Otrzymuję gęste ciasto na makaron, który się nie skleja.
• Do ciasta na makaron nie dodaję soli. Sól jest higroskopijna. Makaron z osolonego ciasta dłużej schnie i źle się przechowuje. Solę wodę do gotowania makaronu.
• Jeśli masz problemy z zagnieceniem ciasta, to na każde 200 g mąki dodaj około 10 – 15 ml przegotowanej i ostudzonej wody.
• Do ciasta możesz dodać też odrobinę papryki czerwonej. Przyprawa nada koloru oraz oryginalnego smaku.

Sposób wykonania domowego makaronu z przepisu babci

Do przygotowania makaronu potrzebować będziemy przede wszystkim: deski lub stolnicy, wałka, widelca oraz ostrego noża. Jeśli przesiewasz mąkę, to potrzebne będzie też sito.

Krok 1 – ciasto na makaron

Na deskę lub stolnicę przesiewam mąkę. W środku robię wgłębienie, wbijam jajka i wlewam olej lub oliwę. Całość mieszam najpierw za pomocą widelca. Gdy ciasto przestanie być lepiące, zaczynam wyrabiać ręcznie. Rozciągam we wszystkie strony, aż otrzymam elastyczne, zwarte, sprężyste i gładkie ciasto. Wyrabianie ciasta trwa około 10 – 15 minut. Ciasto możesz też wyrobić w mikserze planetarnym z hakami.
Jeśli masz czas, przykryj ciasto czystą ściereczką kuchenną i odłóż na 30 minut. W tym czasie ciasto „odpocznie”. Moja babcia zawsze tak robiła.

Krok 2 – wałkuję i kroję ciasto

Stolnicę podsypuję mąką, aby ciasto się nie kleiło. Ciasto dzielę na mniejsze kule (z 200 g robię 3 – 4 kule) i każdą rozwałkowuję na cienkie placki. Proces wałkowania przeprowadzam kilkukrotnie, aż otrzymam satysfakcjonującą grubość. Za każdym razem posypuję mąką stolnicę oraz wierzchnią stronę placka, aby nie kleiło się do wałka.

Grubość zależy od naszych upodobań. Od wręcz przeźroczystego do kilku mm placka. Pozostawiam do przesuszenia na 10 minut. Większą ilość placków przekładam na czyste ściereczki kuchenne lub przewieszam przez kij od szczotki, na czas schnięcia. Podsuszone ciasto nie jest lepiące i lepiej się kroi.

Następnie placki ciasta za pomocą ostrego noża tnę w cienkie lub szersze paski. Do rosołu świetnie sprawdzają się cienkie paski. W tym celu placek ciasta zwijam w rulon i tnę wzdłuż w cienkie paski.

Szersze paski wycinam nożem bezpośrednio z placków ciasta. Możesz też zwinąć placek w rulon i wyciąć szersze paski. Taki makaron świetnie sprawdza się do obiadów z sosem. Na przykład makaron ze szpinakiem, kurczakiem i sosem śmietankowym.

Do wałkowania i wycinania makaronu, możesz też użyć specjalnej maszynki. Jej koszt waha się od 100 do 500 zł (ceny na grudzień 2022).

Krok 3 – suszę makaron

Pokrojony makaron rozrzucam pojedynczo za pomocą widelca lub palców i odstawiam do podsuszenia na kilka minut. Możesz też zwinąć je w gniazda.
Podsuszony makaron wykorzystuję od razu do zupy lub drugiego dania.

Nadmiar makaronu możesz zamrozić lub wysuszyć (kilka dni w temperaturze pokojowej!). Do sprawnego suszenia sprawdzi się idealnie suszarka do grzybów i owoców. Możesz też wykorzystać piekarnik. Na blaszkę wyścielam papier do pieczenia, wykładam makaron i wkładam do piekarnika.

Suszę z termoobiegiem z uchylonymi drzwiczkami w temperaturze 40 stopni przez 60 minut. Wysuszony makaron przechowuję w szczelnie zamkniętym słoju lub torebce papierowej.

Krok 3 – gotuję makaron

Domowy makaron gotuje się dwa razy szybciej od sklepowego. Najczęściej wystarczy od 3 do 10 minut. Czas zależy od grubości. Po 3 minutach wyjmuję 1 sztukę i sprawdzam, czy jej twardość mi odpowiada. Ugotowany makaron odsączam na sicie lub durszlaku.

Jestem ciekawa czy robicie domowy makaron.

Lubicie pierogi lub krokiety z kapustą i grzybami? Ja uwielbiam! A może wolicie na obiad karkówkę w kapuście kiszonej? Mnóstwo potraw wykonasz właśnie z kiszonej kapusty. Nie wyobrażam sobie bez niej dobrego bigosu czy kapuśniaka. Kiszenie kapusty jest w mojej rodzinie coroczną tradycją. Unikam jak ognia kiszonej, a najczęściej kwaszonej kapusty ze sklepu. Domowa kapusta kiszona jest bardzo prosta do zrobienia i uda się każdemu.

Sprzęt oraz czym się kierować przy wyborze kapusty

Aby ukisić w domu kapustę, musimy spełnić 3 podstawowe warunki.

1. Po pierwsze zaopatrzmy się w dobrą, nie pędzoną nadmiernie nawozami kapustę. Jest to podstawowy warunek, który trzeba spełnić, aby kapusta się ukisiła. Pędzone warzywa zgniją, zanim zdążą się ukisić. Dlatego ja zaopatruję się w kapustę od znajomych rolników, a gdy któregoś roku nie mają, to szukam na lokalnych ogłoszeniach od małych rolników. Kapusta oferowana jest w całości lub świeża, poszatkowana. Ja ostatnio zamawiam od lokalnego rolnika świeżo poszatkowaną kapustę. Oszczędzam sporo czasu i sił :-).
   Do kiszenia najlepiej nadają się późne odmiany kapusty (np Liberator lub Novoton), które są zwarte, twarde i białe. Kapusta biała jest najczęściej wybierana do kiszenia. Można także kisić kapustę czerwoną. Nie nadaje się natomiast do kiszenia wczesna kapusta zielona. Otrzymasz z niej kapustę kiszoną o gorzkim smaku i szarym kolorze.
2. Zaopatrz się w odpowiedni sprzęt (szatkownica, beczka). Jeśli samodzielnie tniesz kapustę, to potrzebna będzie solidna szatkownica. Przy niewielkich ilościach możesz posłużyć się nożem. Niektórzy kiszą kapustę w plastikowych beczkach. Ja preferuję duży gar gliniany. Część kapusty przechowuję do późnej wiosny w słoikach.
   Oczywiście bardzo ważne jest, aby sprzęt do kiszenia kapusty był umyty i wyparzony.
3. Trzecim warunkiem udanego kiszenia kapusty jest przepis wraz ze sprawdzonymi proporcjami. Sprawdź szczegółowy przepis na kiszoną kapustę. Dzięki niemu krok po kroku zrobisz pyszne zapasy na zimę. Poniżej podaję najważniejsze proporcje dla osób, które wiedzą jak kisić, tylko zapomniały ile czego dać.

Domowa kapusta kiszona do słoików

Ile soli do kiszenia kapusty?

Na każdy 1 kg poszatkowanej kapusty dodaję od 18 do 20 g soli (1 łyżka). Sól powinna być szara, niejodowana. Każdą warstwę 1 kg kapusty oprószam solą, pozostałymi przyprawami i innymi warzywami.

Na każdy 1 kg kapusty daję 200 g startej na grubych oczkach marchewki.

Każdą warstwę 1 kg kapusty ugniatam rękoma lub tłuczkiem, aby puściła sok. Kapusta musi być mocno zbita. Kiszenie warzyw zachodzi w warunkach beztlenowych

Jaką rolę spełnia sól w kiszonkach?

Wiemy już ile dać soli do kapusty podczas kiszenia. Teraz wyjaśnię jaką rolę spełnia sól w procesie kiszenia warzyw. Sól zapewnia odpowiednie środowisko dla bakterii mlekowych, które odpowiadają za proces beztlenowej fermentacji warzyw. Kwas mlekowy zapobiega gniciu kiszonych warzyw.

Są głosy, że sól do kiszonek może być jodowana i nie wpływa na proces kiszenia. Ja jednak należę do tej grupy osób, która używa do kiszenia kapusty soli kamiennej, niejodowanej. Po pierwsze jod zawarty w soli opóźnia proces kiszenia. Po drugie sól jodowana jest wyczuwalna w kiszonej kapuście. Po trzecie korzystam z soli niejodowanej, bo tak robiła moja mama i babcia :-).

Kapusta kiszona na moim blogu

Kapusta kiszona często gości na moim stole. Bardzo lubię przyrządzać z niej surówkę.

Surówka z kapusty kiszonej

Możesz także ją zasmażyć.

Kapusta kiszona zasmażana

Na świątecznym stole wśród potraw wigilijnych nie może zabraknąć krokietów oraz pierogów.

Krokiety z kapustą i grzybami

Pierogi z kapustą i grzybami

Na niedzielny obiad polecam karkówkę w kapuście kiszonej lub łężnie – kotlety ziemniaczane nadziewane kapustą kiszoną i boczkiem.

• Lista składników i dobór mięsa
• Sposób wykonania

Konserwa ze słoika idealnie pasuje do kanapek. Jest bardzo prosta w zrobieniu i z pewnością uda się każdemu. Mój przepis, który mam od swojego taty, polecam szczególnie osobom z miasta, które nie mają możliwości wędzenia wędlin. Od niepamiętnych czasów nie kupuję już gotowych konserw mięsnych w puszkach. Przyznam, że lubię wiedzieć, co jem. Niestety do takich sklepowych wyrobów bardzo często używane jest mięso słabej jakości, często oddzielane mechanicznie oraz tłuste. Ja do swojej konserwy wybieram mięso z dobrego sklepu mięsnego. Po zastosowaniu procesu tyndalizacji, konserwa mięsna w słoiku może postać tak długo jak sklepowa, a nawet dłużej.

Domowa konserwa w słoiku to niezapomniany smak z dzieciństwa. Moi rodzice bardzo często wędzili lub piekli mięsa. Domowy pasztet lub konserwa ze słoika stanowiły doskonałe urozmaicenie mięsnych wyrobów. Pamiętam jak dziś, że nie dało się spokojnie zjeść kanapki w szkole. Piekny zapach przyciągał amatorów cudzych kanapek.

Składniki:

Z podanych proporcji wyjdzie okolo12 słoików 0,5 l, które możemy trzymać w chłodnym miejscu przez dłuższy okres i sukcesywnie zużywać, gdy najdzie nas ochota na pyszną, domową konserwę mięsną. Kaloryczność: 185 kcal w 100g.

• 3 kg łopatki wieprzowej
• 1 kg szynki wieprzowej
• 68 g peklosoli (lub 52g soli kamiennej)
• 4 łyżeczki świeżo zmielonego pieprzu czarnego
• 6 ząbków czosnku
• 8 łyżeczek żelatyny
• 1 litr zimnej wody
• 200 ml wody do rozpuszczenia żelatyny
• 3 łyżeczki majeranku

Jakie mięso do konserwy?

Stali czytelnicy bloga wiedzą, że kupuję dobrej jakości i świeże mięso w sprawdzonych sklepach. Promocje w marketach nie są bez powodu. Do konserwy domowej używam mięsa wieprzowego. Najlepiej smakuje mi rodzinna proporcja 3/4 łopatki oraz 1/4 szynki. Jeśli komuś nie przeszkadza odrobina tłuszczu w konserwie lub nawet lubi taki smalczyk, polecam użyć karkówki wieprzowej (zamiast części łopatki). Czasami zdarza się, że jakiś rodzaj mięsa nie jest za ładny (czytaj świeży). Wówczas wolę zrobić konserwę z samej szynki lub łopatki.

Ile peklosoli dodać do mięsa?

Do peklowania dodaje się od 17 do 20 g peklosoli na każdy 1 kg mięsa. U mnie w domu stosujemy proporcję 17 g / 1 kg mięsa. Taka ilość jest idealna. Zawsze lepiej dosolić, niż przesolić potrawę. Dlaczego peklosól, a nie zwykła sól? Sól peklowa dodatkowo konserwuje mięso i sprawia, że ma ładny (nie siny) kolor. Zapobiega także powstawaniu jadu kiełbasianego. Jeśli jednak w myśl zasady nie chcesz używać konserwantów (np w diecie dzieci lub osób starszych) to użyj 3/4 soli kamiennej. Będzie to około 13 g soli kamiennej na każdy 1 kg mięsa, zamiast 17 g peklosoli na każdy 1 kg mięsa. Miej jednak świadomość, że konserwa będzie miała wówczas szaro siny kolor.

Sposób wykonania domowej konserwy w słoiku

Do przygotowania konserwy w słoiku potrzebować będziemy przede wszystkim: dużej miski, maszynki do mielenie mięsa, dużego garnka do gotowania i pasteryzowania. Nie zapomnij także o umytych i wyparzonych słoikach oraz nakrętkach. Mniejsze ilości myję ręcznie, a większe w zmywarce do naczyń. Wyparzam w piekarniku w około 110 stopniach C z termoobiegiem, przez 5 minut licząc od uzyskania zadanej temperatury.
Najlepiej sprawdzają się szerokie i nie za wysokie słoiki o pojemności 0,5 lub 0,72 litra.

Krok 1 – kroję, mielę i przyprawiam mięso

Przygotowanie konserw zaczynam zwykle w piątek wieczorem.
3 kg łopatki mielę w maszynce do mięsa na sitku z grubszymi oczkami. Ładny kawałek szynki kroję w kostkę 1 x 1 cm. Oczywiście zdarza się, że łopatka jest ładniejsza niż szynka. Wówczas wykrajam ładny kawałek z łopatki a resztę mielę.

Oba mięsa łączę ze sobą w jednej misce i zaczynam przyprawianie.
W szklance przegotowanej i chłodnej wody mieszam żelatynę i zostawiam do napęcznienia.

Do miski z mięsem dodaję: peklosol, świeżo zmielony pieprz czarny, bardzo drobno posiekany czosnek ( lub przeciśnięty przez prasę), majeranek. Następnie dodaję napęczniałą żelatynę oraz 1 litr zimnej wody. Całość bardzo dokładnie mieszam ręcznie.

Tak przygotowane mięso wkładam do lodówki na całą noc.

Krok 2 – umieszczam mięso w słoikach

W sobotę rano szykuję (myję i wyparzam) słoiki oraz nakrętki. Potrzebne nam będzie około 12 słoików o pojemności 0,5 L, które myję pod bieżącą wodą lub w zmywarce. Następnie wraz z czystymi pokrywkami wkładam do piekarnika nagrzanego do 110 stopni na około 5 minut.
Wyparzone słoiki studzę i nakładam do nich przygotowane dzień wcześniej mięso do 3/4 wysokości i lekko ugniatam. Jeśli pobrudzę ranty słoika (najczęściej jednak pobrudzę), to dokładnie wycieram czystą ściereczką lub ręcznikiem papierowym do suchego. Niektórzy dla pewności przecierają ranty także mocnym alkoholem, który odtłuszcza powierzchnię gwintów. Aby łatwiej napełnić słoiki, możesz zrobić z mięsa kulki. Następnie ciasno umieść je w słoiku i ugnieć.

Ostatnio nakładam mięso za pomocą specjalnego, szerokiego lejka. Ta metoda sprawdza mi się najlepiej.

Zakręcam pokrywki i wstawiam do kąpieli wodnej.

Krok 3 – gotuję mięso w słoikach

Aby mięso zachowało świeżość, musimy poddać je procesowi pasteryzacji lub tyndalizacji. Pamiętaj, aby zimne słoiki wstawiać do garnka z zimną wodą, a gorące do gorącej wody.

Na dno szerokiego garnka wyścielam ściereczkę kuchenną. Wlewam zimną wodę i wkładam zimne słoiki. Woda powinna sięgać pod samą nakrętkę słoików, aby całe mięso było poddane wysokiej temperaturze. Podstawowym błędem jest za niski poziom wody. Wówczas część mięsa będzie nie zagotowana i surowa.

Gdy woda zacznie się gotować, zmniejszam ogień na minimum, aby tylko lekko bulgotała.

Słoiki z mięsem gotuję 2 godziny. Zasada jest taka, że gotujemy minimum 10 minut na każdy 1 cm średnicy słoika. Pamiętaj, że czas pasteryzacji liczymy zawsze od momentu zagotowania się wody w garnku, a nie od wstawienia słoików.

Możesz też wstawić słoiki do chłodnego piekarnika i pasteryzować w temperaturze 120 stopni C przez 2,5 godziny. Podany czas jest od chwili uzyskania zadanej temperatury.
Większą ilość słoików wygodniej jest pasteryzować w piekarniku, niż w kilku garnkach. Jednak jak piszecie w komentarzach, zawartość słoika potrafi wyciekać. Powodem jest za duża temperatura i trudność utrzymania tak niskiej temperatury na stałym poziomie w piekarniku. Dlatego zalecam gotować słoiki z konserwą w garnkach z wodą.

Pasteryzacja w piekarniku jest mniej precyzyjna niż w wodzie (suche powietrze gorzej przewodzi ciepło).
Dla pełnego bezpieczeństwa, zwłaszcza przy długim przechowywaniu poza lodówką, zalecam tradycyjną metodę wodną (tyndalizację w garnku).

Po pasteryzacji pozostawiam słoiki w garnku lub piekarniku do ostudzenia. Gdy ostygną, umieszczam je w lodówce do kilku miesięcy. Mięso jest gotowe do spożycia, jak tylko zastygnie galaretka.
Jeśli chcesz przechowywać konserwę dłużej i poza lodówką, to trzeba poddać ją procesowi tyndalizacji.

Tyndalizacja konserwy

Tyndalizacja mięsa polega na trzykrotnym gotowaniu słoików z mięsem z 24 godzinną przerwą. Zaplanuj więc czas tak, aby ostatniego dnia nie pasteryzować późnym wieczorem. Podczas tyndalizacji pozbywamy się przetrwalników i drobnoustrojów, które odpowiadają za psucie się mięsa.

Pierwszego dnia gotuję słoiki o pojemności 500 – 720 ml przez około 120 minut (lub 150 minut w piekarniku w 120 stopniach C). Następnie odstawiam do ostudzenia w temperaturze pokojowej na 24 godziny.
Drugiego dnia dolewam odparowaną wodę do garnka i pasteryzuję przez 90 minut (lub 110 minut w piekarniku w 120 stopniach C). Odstawiam do ostudzenia w temperaturze pokojowej także na 24 godziny.
Trzeciego dnia także dolewam do garnka odparowaną wodę i pasteryzuję przez 60 minut (lub 75 minut w piekarniku w 120 stopniach C). Wyjmuję ostrożnie z garnka i układam do góry dnem na blacie kuchennym wyścielonym ściereczką lub ręcznikiem. Odstawiam do ostudzenia i wynoszę do piwnicy, spiżarni, lodówki lub szafki kuchennej. Po tyndalizacji konserwę możemy przechowywać poza lodówką.

Mimo tyndalizacji, dla bezpieczeństwa i zachowania smaku, zalecam przechowywanie słoików w temperaturze poniżej 15-18°C (chłodna piwnica/spiżarnia). Jeśli w Twoim mieszkaniu jest gorąco, trzymaj je w lodówce. Nawet po tyndalizacji, bo domowe warunki to nie fabryka. Temperatura pokojowa w upalne lato (30°C) może „obudzić” przetrwalniki.

Polecam ten sposób przygotowania konserwy w słoikach. Jest też prostsza i szybsza metoda. Jeśli lubisz takie przetwory, koniecznie sprawdź mój przepis na tradycyjne mięso w słoiku babci. Całe kawałki mięsa doskonale nadają się na kanapki lub na szybki obiad.

Życzę smacznego!

Aktualizacja: 2026-01-08.

Mięso w słoiku z galaretką doskonale pasuje do kromki chleba, podobnie jak konserwa w słoiku. Można je także zabrać na wyjazd w delegację, dla uczących się dzieci poza domem. Taka porcja mięsa ze słoika sprawdzi się też jako danie obiadowe. Niech się schowają sklepowe wędliny i konserwy. Zapraszam na bardzo prosty i szybki w wykonaniu sposób na kawał mięsa ze słoika. Dzięki tej metodzie w każdej chwili przygotujesz zapas mięsa na dłużej bez potrzeby wędzenia. Mój przepis polecam szczególnie osobom z miasta, które nie mają możliwości uwędzenia mięsa.

W taki sposób wekował mięso mój tato oraz kiedyś babcia. Mięso ze słoików to niezapomniany smak dzieciństwa. Babcia zawsze pakowała mi słoik na drogę, gdy wyjeżdżałam na studia. To był smak domu, którego nie da się podrobić. Kto wie czy obecnie jak kiedyś, nie przyjdzie nam częściej przyrządzać mięsa samodzielnie w domu.

Składniki:

Z 3 kg mięsa otrzymasz 5 – 6 słoików 0,72 L. Kaloryczność: 165 kcal w 100g.

• 3 kg mięsa *
• 51 g peklosoli**
• około 6 łyżek ulubionych przypraw do obtoczenia mięsa***

Na dole przepisu w sekcji najczęściej zadawane pytania podpowiadam: jakiego użyć mięsa, ile dać peklosoli oraz jakich użyć przypraw.
W moim domu używamy sól peklową, która konserwuje mięso, nadaje mu ładnego koloru i przede wszystkim zapobiega przypadkom jadu kiełbasianego. Jeśli chcesz użyć zwykłej soli kamiennej, to użyj 3/4 podanej porcji dla peklosoli. Miej jednak na uwadze, że mięso może być szare.

Sposób wykonania mięsa w słoiku

Do przygotowania mięsa w słoiku potrzebować będziemy przede wszystkim: dużej miski lub garnka do marynowania mięsa oraz garnka z szerokim dnem do pasteryzacji, ostrego noża i deski do krojenia. Przygotuj też nie uszkodzone, czyste i wyparzone słoiki oraz nakrętki. Mniejsze ilości myję ręcznie, a większe w zmywarce do naczyń. Wyparzam poprzez polanie wrzątkiem z czajnika lub wkładając do piekarnika nagrzanego do około 110 stopni C na około 5 minut.
Najlepsze są szerokie i nie za wysokie słoiki, takie aby łatwo włożyć i wyjąć mięso po zrobieniu. Mi najlepiej pasują słoiki o pojemności 720 ml. Do pasteryzacji najlepiej sprawdza się duży garnek emaliowy, na którym nie widać później brzydkich osadów z długo gotującej się wody.

Krok 1. Przygotowuję mięso i wkładam do słoika

Mięso płuczę pod bieżącą i chłodną wodą. Następnie kroję duże kawałki mięs na mniejsze części: szerokość około 10 – 15 cm i długość około 12 cm. W praktyce biorę słoik i na oko wykrawam 1 cały kawałek mięsa, tak aby zmieścił się w słoiku. Odkrojony kawałek mięsa na próbę wkładam i przymierzam czy się mieści w słoiku. W miarę potrzeby następne kawałki docinam mniejsze lub większe. W ten sposób kroję całe mięso.

Krok 2. Marynuję przez 2 dni mięso w peklosoli i przyprawach

Pokrojone kawałki mięsa wrzucam do szerokiej miski lub garnka. Posypuję z każdej strony peklosolą. Mieszam mięso, aby z każdej strony było oblepione peklosolą.

Następnie oprószam ulubionymi przyprawami. Ilość na oko, aby całe mięso po wymieszaniu było oblepione przyprawami.

Przyprawione mięso nakrywam przykrywką i odstawiam do lodówki na 2 dni.

Krok 3. Przyprawione kawałki mięsa przekładam do słoików

Całe kawałki mięsa odsączam z puszczonego soku (u mnie nie dużo około pół szklanki) przekładam do czystych i wyparzonych słoików. Moje 3 kg mięsa zmieściło się w 5 słoikach i kawałek musiałam włożyć do 6 słoika. Nie obawiaj się wciskać maksymalnej grubości całe kawałki mięsa do słoika. Podczas gotowania i tak wytrącą się soki, a tym samym mięso się skurczy i będzie łatwe do wyjęcia.

Podczas wkładania kawałków mięsa, na rancie słoików pozostają przyprawy oraz tłuszcz. Wycieram do czystego i suchego za pomocą ręcznika papierowego. To bardzo ważne, aby gwint był suchy i odtłuszczony. Niektórzy dla pewności dodatkowo przecierają mocnym alkoholem, aby odtłuścić gwint słoików. Mocno zakręcam nakrętkami.

Krok 4. Pasteryzuję mięso w słoikach

Aby mięso zachowało dłużej świeżość, koniecznie trzeba je poddać pasteryzacji lub tyndalizacji. Pamiętaj, aby zimne słoiki umieszczać do zimnej wody w garnku, a gorące słoiki do gorącej wody.

Na dno dużego i szerokiego garnka (u mnie 10 litrowy emaliowy) kładę ściereczkę kuchenną. Wlewam zimną wodę i umieszczam zimne słoiki z mięsem. Woda powinna dochodzić pod samą nakrętkę, tak aby całe mięso było poddane wysokiej temperaturze. W przeciwnym razie część mięsa na samej górze mogłaby być nie zagotowana i surowa.
Po zagotowaniu się wody, zmniejszam moc ognia na minimalną. Woda powinna jedynie lekko bulgotać. Od czasu zagotowania się wody pasteryzuję przez 120 minut pod przykryciem. Jest zasada, że gotuje się przez minimum 10 minut na każdy 1 cm średnicy słoika.

Można także umieścić słoiki z mięsem w piekarniku i pasteryzować przez około 2,5 godziny w temperaturze 120 stopni C z termoobiegiem.

Uwaga: Pasteryzacja w piekarniku jest mniej precyzyjna niż w wodzie (suche powietrze gorzej przewodzi ciepło). Dla pełnego bezpieczeństwa, zwłaszcza przy długim przechowywaniu poza lodówką, zalecam jednak tradycyjną metodę wodną (tyndalizację w garnku).

Następnie zdejmuję z ognia i pozostawiam słoiki z mięsem w garnku z gorącą wodą do ostudzenia. Moje 6 słoików pasteryzowałam w 2 garnkach.
Po ostudzeniu umieszczam słoiki z mięsem do lodówki. Po kilkunastu godzinach przechowywania w chłodnym miejscu z wytrąconego soku powstanie galaretka. Mięso jest gotowe do spożycia i łatwo wyjmuje się ze słoika w całości. Jeśli któryś kawałek jest za szeroki, to za pomocą ostrego noża przekrawam na pół i łatwo wyjmuję.

Pieczony pasztet wieprzowy

Poniżej podpowiadam, jak długo można przechowywać mięso w słoikach oraz opisuję proces tyndalizacji.

Zobacz także:

konserwa w słoiku

Jak długo można przechowywać mięso w słoiku?

Słoiki z mięsem pasteryzowane przez 2 godziny przechowuję w lodówce lub bardzo chłodnej piwnicy przez kilka miesięcy. Najdłużej ostał mi się 1 słoik przez pół roku i nadal był dobry. Jeśli zależy Wam na dłuższym przechowywaniu i nie koniecznie w chłodnym miejscu, to trzeba przeprowadzić proces tyndalizacji. Cały proces tyndalizacji trwa 3 dni.

Tyndalizacja mięsa w słoikach

Poprawnie zawekowane mięso w słoiku poddane procesowi tyndalizacji, można teoretycznie przechowywać przez wiele lat. Po wojnie ludzie odnajdywali na ziemiach odzyskanych słoiki z mięsnymi konserwami i były zdatne do zjedzenia. Niemniej jednak zaleca się spożywanie weków w słoikach do 1 roku od zrobienia. Zasada dotyczy zarówno przetworów z warzyw i owoców jak i mięsa.

Tyndalizacja mięsa polega na trzykrotnym gotowaniu słoików z mięsem z 1 dniową przerwą między nimi (gotujemy co 24 godziny). Zaplanuj czas tak, aby trzecia pasteryzacja nie przebiegła po północy :-), a jutro do pracy na rano. Ten czasochłonny proces pozwala zniszczyć drobnoustroje i przetrwalniki, odpowiedzialne za psucie się mięsa.
1 dnia gotuję słoiki 720 ml przez około 120 minut. Pamiętaj, że czas liczymy od momentu zagotowania się wody! Następnie odstawiam do ostudzenia w temperaturze pokojowej na 24 godziny.
2 dnia dolewam odparowaną wodę do garnka i pasteryzuję przez 90 minut. Odstawiam do ostudzenia w temperaturze pokojowej także na 24 godziny.
3 dnia dolewam do garnka odparowaną wodę i pasteryzuję przez 60 minut. Wyjmuję ostrożnie z garnka, układam do góry dnem na blacie kuchennym wyścielonym ściereczką lub ręcznikiem. Odstawiam do ostudzenia i wynoszę do piwny, spiżarni, lodówki lub szafki kuchennej. Po tyndalizacji mięso możemy przechowywać poza lodówką. Zalecam jednak trzymać słoiki z mięsem w chłodnym miejscu. Ja przechowuję mniejsze ilości w lodówce, a większe zapasy w piwnicy.

Końcówka lata i cały okres jesieni to najlepszy czas, aby wybrać się na grzyby. Zajęcie to nie dość, że działa relaksująco i odprężająco, ma jeszcze inne atuty w postaci zbiorów. Są nimi dary lasu, a więc grzyby, bez których ciężko wyobrazić sobie bigos czy większość wigilijnych potraw. Żeby jednak przechować grzyby aż do okresu świątecznego, należy je przetworzyć w jakikolwiek sposób. Mimo, że tych sposobów jest kilka, ja dziś zajmę się poradami na temat suszenia grzybów.

Jakie grzyby nadają się do suszenia?

Suszenie jako metoda konserwacji żywności, jest znana od wieków. Uzyskane w ten sposób produkty, pozbawione wody, stają się bardziej aromatyczne i bogatsze w smaku. Aby jednak proces suszenia w tym przypadku grzybów przebiegł prawidłowo, musimy pamiętać o kilku zasadach, które postaram się tu przytoczyć.

Przede wszystkim ważny i w sumie to najważniejszy jest sam produkt, a więc grzyby, które poddamy procesowi suszenia. Kupując lub zbierając grzyby do suszenia, wybieramy okazy najlepiej duże i koniecznie nierobaczywe. Najlepiej do suszenia nadadzą się gatunki z suchym kapeluszem, a więc borówki, podgrzybki i koźlaki. Oczywiście jeśli zbieramy grzyby i trafią nam się mniejsze grzybki lub innych gatunków jak np.maślak, to będą to również cenne okazy, ale bardziej nadają się do marynowania (zobacz grzyby marynowane w occie przepis babci) lub zamrożenia. Dlaczego? Dlatego, że z małych grzybów po obraniu i wysuszeniu, nic nie zostanie.

Z mniejszych grzybów zrobisz np:

grzyby w śmietanie z cebulą.

Przykładowo maślak ma w sobie bardzo dużo wody, zatem proces suszenia będzie trwał bardzo długo. Co jest nieopłacalne z ekonomicznego punktu widzenia. Jeśli mamy wybór, do suszenia raczej używamy grzyby wymienione wyżej.

Jakich grzybów unikać podczas przebierania w koszyku?

Przechodząc już do kolejnego tematu dotyczącego przygotowania grzybów do suszenia, jeszcze raz pragnę podkreślić, jak ogromne znaczenie ma wybieranie osobników nie pokrytych pleśnią itp. Wydaje nam się czasami, że jak odkroimy zepsuty, zarobaczony kawałek od grzyba, to uzyskamy nierobaczywy okaz. No niekoniecznie. Często jest tak, że w pozostałej części są już zarodniki, niewidoczne gołym okiem. Wysuszenie takiego grzyba może ich nie wyeliminować, a efektem tego może być zepsucie się naszych suszonych grzybów w trakcie przechowywania i cała praca pójdzie na darmo.

Jak przygotować grzyby do suszenia?

Następnym ważnym etapem jest dobre oczyszczenie grzybów. Podstawową zasadą jest to, że grzybów nie myjemy, a więc nie moczymy w wodzie. Ich struktura sprawia że chłoną wodę jak gąbka. Zatem będzie nam potem bardzo ciężko je wysuszyć.

Ja osobiście ogonki obieram ze skórki (do suszenia daję tylko te grubsze, z cienkich nic nie zostanie). Natomiast kapelusz grzyba bardzo dokładnie wycieram za pomocą ręcznika papierowego. Do czyszczenia grzybów można też użyć specjalnych szczotek czy też ściereczki. Robimy to oczywiście dokładnie, ale nie musimy się aż tak bardzo martwić, jeśli zostanie ziarenko piasku. Zwykle grzyby już wysuszone przed użyciem moczymy w wodzie. Wówczas ziarenka piasku jako te cięższe, opadają na dno. Wówczas przy wlewaniu wywaru z suszonych grzybów, nie dodajemy wody z samego dna naczynia.

Grzyby po wyczyszczeniu kroję na mniejsze kawałki. Na przykład kapelusze na pół lub ćwiartki w zależności jakiej są wielkości. Dobrze jeśli kawałki będą równiej wielkości. Wtedy grzyby będą schły w miarę równomiernie.

7 sposobów suszenia grzybów

Omówię teraz sposoby suszenia grzybów. Najbardziej popularne jest suszenie grzybów w piekarniku (1). Każdy z nas dysponuje takim sprzętem w domu. Aby wysuszyć grzyby w piekarniku, blaszkę do pieczenia wykładam papierem do pieczenia lub gazetą ( preferuję papier). Grzyby nie będą wówczas przyklejać się do blaszki. Przygotowane grzyby układam na blaszce, jeden przy drugim. Wkładam do piekarnika nagrzanego do 40 – 50 stopni C z termoobiegiem, który pozwoli na lepszą cyrkulację ciepłego powietrza.

Proces suszenia grzybów trwa kilka godzin. Zatem należy uzbroić się w cierpliwość. W zależności od tego czy zbieraliśmy je w okresie suchym czy deszczowym oraz na jakiej wielkości kawałki zostały pokrojone, od 5 do 8 godzin. Dobrze ususzone grzyby nie kruszą się, ale nie są też miękkie.

W trakcie suszenia, grzyby kilka razy przewracam na różne strony tak, aby każda z nich miała kontakt z ciepłym powietrzem.

Inną metodą suszenia grzybów jest suszenie w specjalnej suszarce (2) do warzyw i grzybów. Składa się ona z kilku pięter sitkowych powierzchni. Dzięki swobodnemu przepływowi powietrza, które płynie od dołu z wentylatora grzybów, nie trzeba tak często przewracać. Czas suszenia grzybów w takim urządzeniu wynosi około 6 godzin.

W sezonie grzewczym grzyby możemy również wysuszyć na kaloryferze (3). W tym celu na grzejniku układam papier do pieczenia, nakłuwam go w kilku miejscach aby ułatwić cyrkulację ciepła i układam grzyby. Oczywiście tu również trzeba pamiętać o cyklicznym obracaniu naszych okazów.

Jeśli jesteśmy na wyjeździe i nie mamy że sobą wyszukanego sprzętu, grzyby możemy suszyć na słońcu (4). To najbardziej naturalna metoda która pozwala na lepsze zachowanie naturalnych aromatów, ma jednak wadę, że w Polsce zwłaszcza jesienią pogoda jest dość niestabilna, często deszczowa i panuje duża wilgotność powietrza. Może być też tak, że grzyby szybciej nam się zepsują niż wyschną.

Zamiast układać grzyby na papierze, możemy je nawlec na nitkę (6) lub na patyczek od szaszłyka (7). Pamiętajmy, aby między grzybami zostawić odstępy tak, aby do każdej części grzyba docierało powietrze. Tak nawleczone grzyby możemy powiesić przy kaloryferze lub innym źródle ciepła. Kiedyś była to najczęściej kuchnia kaflowa.

Grzyby marynowane w occie przepis babci

Jak prawidłowo przechowywać grzyby?

Prawidłowo ususzone grzyby przechowujemy w szczelnie zamkniętym pojemniku. Może to być szklany słoik z uszczelką, pojemnik drewniany lub ceramiczny. Grzyby suszone łatwo chłoną wilgoć i obce zapachy. Musimy je przed tym chronić. Warto również do każdego pojemnika z grzybami włożyć liść laurowy, jego zadaniem jest odstraszyć mole spożywcze.

Woda z miodem prosty przepis

Nie ma nic trudnego w przygotowaniu wody z miodem. Wystarczy do szklanki z przegotowaną i ostudzoną wodą dodać łyżeczkę miodu. Diabeł jednak jak zwykle tkwi w szczegółach. Czy to ma być łyżeczka płaska czy czubata, pozostawiam do indywidualnej oceny. Każdy z nas ma inne poczucie słodkości.

Miód możemy rozpuścić na 3 sposoby:

• Na szybko mieszamy w szklance wody miód łyżką i wypijamy.
• Pozostawiamy na około 15 minut, aby miód się rozpuścił, po czym mieszamy łyżką.
• Miód pozostawiamy w szklance wody i pozostawiamy na około 12 godzin (np na noc).

W każdym z wyżej opisanych przypadków, napój będzie pyszny i orzeźwiający. Jedynie latem w upały trzeba koniecznie schować szklankę z miodem do lodówki. W przeciwnym wypadku skiśnie. Zobacz też jak zrobić miód pitny trójniak. Ja zazwyczaj wypijam wodę z miodem zaraz po zrobieniu, a kolejną szklankę zostawiam na dłużej i wypijam w późniejszym terminie. Jeśli masz dostęp do większej ilości miodu, zastosuj szybszą metodą. Jeśli natomiast masz mniej miodu, to pozostaw miód na kilkanaście godzin w celu rozpuszczenia, aby maksymalnie wykorzystać walory miodu.

Jaki miód jest najlepszy do wypicia z wodą?

Rodzaj miodu ma wpływ przede wszystkim na kolor, smak oraz właściwości. Jeśli chodzi o smak i poziom odczuwalnej słodkości, to według mnie najsmaczniejszy jest zwykły miód wielokwiatowy wiosenny lub rzepakowy. Ta sama ilość miodu jasnego jest intensywniej wyczuwalna w porównaniu do miodu ciemnego pozyskiwanego latem.
Dodatkową zaletą jasnych miodów jest fakt, że mają delikatny i neutralny smak. Smakują przede wszystkim dzieciom.

Polecam także na przeziębienie :

Syrop z cebuli czosnku miodu imbiru i cytryny

Miód sam w sobie jest przecież mdły i za słodki, aby się nim zajadać w większych ilościach. Dzięki opisanej przeze mnie metodzie rozpuszczeniu miodu w wodzie, możemy z przyjemnością spożywać każdego dnia produkt pszczeli. Napój miodowy doskonale zastępuje herbatę, kawę, wodę mineralną czy napoje słodzone cukrem. Artykuł napisałam na podstawie własnego doświadczenia oraz konsultacji z pszczelarzem. Życzę smacznego.

Żałuję, że tak późno trafiłam na korzeń maca. Na jednym forum internetowym ludzie polecali sobie mace przede wszystkim na: poprawę pamięci, koncentrację, libido, lepszy sen, witalność oraz walkę ze stresem. Postanowiłam spróbować i jestem pod wrażeniem mocy i cudownych właściwości tego Andyjskiego korzenia. W dzisiejszym artykule przybliżę peruwiańską roślinę oraz podzielę się swoimi spostrzeżeniami.

Czym jest korzeń maca i skąd pochodzi?

Maca jest niskopienną, dwuletnią byliną. Rośnie w Ameryce Południowej w górzystych Andach (od 3800 do 4500 m nad poziomem morza): na terenie Peru, Argentyny, Boliwii oraz Paragwaju. Pierwotnie maca rosła tylko w Peru, skąd została rozpowszechniona w centralnych Andach. Jak możemy się domyślać, panują tam niesprzyjające warunki klimatyczne. Niedużych rozmiarów roślina gromadzi w bulwiastym korzeniu (10 – 18 cm) wszystkie, bogate ilości mikro i makro elementów. Wyglądem przypomina korzeń pietruszki. Korzeń maca jest adaptogenem, czyli nietoksyczną rośliną, która ma pozytywny wpływ na nasz organizm.

Rdzenni Indianie od wieków wykorzystywali unikalne właściwości korzenia maca. Do Europy korzeń trafił w XVI wieku. Dopiero od początku XXI wieku maca jest coraz popularniejsza na naszym kontynencie. Jak już wspomniałam, żałuję że tak późno trafiłam na ten specyfik.

Nazwa maca oznacza w języku Indian Chibcha odpowiednio: „ma” wysoko uprawiana roślina, „ca” wzmacniające jedzenie.

Skład macy. Co zawiera maca?

Maca posiada bogate właściwości odżywcze. Jako ciekawostkę dodam, że ze względu na skondensowaną dawkę energii i wpływ na jasność umysłu, maca została włączona przez NASA do diety astronautów podczas misji kosmicznych. 100 g macy to:

• 359 kcal
• 67,5 g węglowodanów (32,5 g to cukry)
• 2 g tłuszczu (także nasycone kwasy tłuszczowe)
• 6,5 g błonnika
• 13,5 g białka

Jak wygląda i smakuje maca?

Maca może być koloru: białego, żółtego, kremowego, zielonego, czerwonego oraz czarnego. W polskich sklepach najpopularniejsza jest barwa kremowa jak na załączonych zdjęciach. W smaku maca jest gorzkawo słodka i lekko pikantna. Mi bardzo smakuje.

Macę możemy kupić w formie sproszkowanej lub tabletek. Ja używam macy w proszku.

Jak oraz ile pić mace?

Zaleca się spożywanie od 3 do 5 g sproszkowanej macy dziennie. Indianie z Peru zażywają dziennie od 10 do 20 g macy! Ja wsypuję 1 płaską łyżeczkę macy (3 do 5 g) do szklanki i zalewam około 150 ml wody. Całość mieszam łyżeczką. Na powierzchni powstają grudki proszku, które dodatkowo rozgniatam i ponownie mieszam.

Maca z powodzeniem zastępuje mi kawę lub herbatę. Nie to żebym rezygnowała z ulubionego napoju. Po prostu po spożyciu macy, jestem na tyle pobudzona, że nie muszę sięgać po kolejną filiżankę kawy lub herbaty. Ciało funkcjonuje cały dzień na wysokich obrotach. Podobne obserwacje ma mój mąż.

Po zamieszaniu z wodą maca ma zapach rzeżuchy :-). Słyszałam też opinię, że pachnie jak pokrzywa. Jeśli nie lubisz lekko gorzkiego smaku, możesz dodać 1/4 łyżeczki miodu, który bez wątpienia poprawi smak i aromat magicznego napoju. Sproszkowaną macę możesz także wsypać do ulubionego soku, jogurtu, mleka, deseru lub posypać jako przyprawę na kanapkę. Świetnie sprawdzi się także, jako dodatek do lekko ostudzonej kawy. W Peru mace dodaje się także do zupy lub płatków owsianych.

Zauważyłam, że po regularnym stosowaniu, organizm przyzwyczaja się do macy i mniej odczuwam oddziaływanie. Dlatego czasami robię sobie przerwę, albo zwiększam ilość do 1,5 – 2 łyżeczek w ciągu dnia. Zaleca się raz na 2 lub 3 miesiące zrobić przerwę w spożywaniu macy. Mimo że maca jest uznawana za bezpieczną, zaleca się nie przekraczać standardowych dawek, aby uniknąć nadmiernego pobudzenia.

Maca najlepiej wchłania się na czczo. Dlatego piję ją z samego rana na 15 – 20 minut przed posiłkiem. Aby zachować wszystkie właściwości macy, nie podgrzewam i nie dodaję jej do gorących potraw.

Przeciwwskazania i skutki uboczne spożywania macy

Dotychczas nie udokumentowano szkodliwego działania macy na nasz organizm. Roślina wolna jest od substancji toksycznych. Ze względu na to, że nie zbadano działania macy na małe dzieci, kobiety w ciąży oraz karmiące piersią, nie zaleca się stosować bez konsultacji z lekarzem. Dodatkowo osoby mające problemy z nadczynnością tarczycy lub przyjmujące hormony, także powinny skonsultować się z lekarzem. U osób spożywających zbyt duże ilości macy, zauważa się nadpobudliwość oraz bezsenność.
Osoby ze stanami zapalnymi układu moczowo-płciowego powinny skonsultować się z lekarzem. Dodatkowo osoby z chorobami nerek powinny ostrożnie zażywać bogatą w potas macę.

Jestem ciekawa Waszych opinii na temat macy. Podzielcie się nimi w komentarzach.

Treść wpisu ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępują porady lekarskiej. Przed zmianą diety skonsultuj się z lekarzem.

Mąka jest niezastąpiona w codziennym przygotowywaniu posiłków. Piekę z niej ciasta, desery i pieczywo. Przygotowuję pierogi, naleśniki lub spód do pizzy. Panieruję mięsa. Zagęszczam zupy oraz sosy. Poznaj typy mąki oraz sprawdź gdzie je stosować. W wielu przepisach wymagany jest konkretny typ mąki, który oznacza procentową zawartość substancji mineralnych zmielonej mąki. Im jaśniejsza mąka, tym jest delikatniejsza i uboższa w substancje mineralne.

Mąka pszenna

Półki sklepowe uginają się pod ciężarem mąki, a my bardzo często mamy problem z wyborem odpowiedniego typu. Poniżej przedstawiam popularne typy mąki pszennej.

• Typ 450 to mąka tortowa. Stosuję ją do pieczenia ciasta półkruchego, biszkoptu oraz makaronu. Wypieki charakteryzują się delikatnym smakiem.
• Typ 500 to mąka krupczatka. Stosuję ją do kruchego ciasta, babek i babeczek oraz makaronu.
• Typ 500 to mąka poznańska lub wrocławska. Mąkę poznańską stosuję najczęściej na pierogi, spód pizzy, kluski, makarony oraz zasmażki. Mąkę wrocławską stasuję do: naleśników, ciasta drożdżowego, ciasta francuskiego, makaronów, zagęszczenia zupy lub sosów.
• Typ 550 to mąka luksusowa. Stosuję do ciasta drożdżowego oraz zasmażek.
• Typ 650, 750, 850 to mąka chlebowa, którą stosuję do wypieku pieczywa. Możesz z nich także upiec doskonały spód do pizzy.
• Typ 1400 to mąka sitowa, którą stosuję do pieczenia chleba orkiszowego.
• Typ 1850 to pełnoziarnista mąka graham bogata w otręby oraz błonnik. Stosuję przede wszystkim do pieczenia chleba lub bułek pełnoziarnistych.
• Typ 2000 to razowa mąka, którą wykorzystuję do pieczenia razowego chleba lub bułek.

Im wyższy typ mąki pszennej, tym wyższa zawartość substancji mineralnych. Przykładowo:

• 450 zawiera 0,5% popiołu
• 650 zawiera 0,59 – 0,69% popiołu
• 1400 posiada 1,21 – 1,6% popiołu
• 2000 zawiera maksymalnie 2% popiołu

Mąka żytnia

Mąka żytnia jest rzadziej wykorzystywana w kuchni od swojej pszennej konkurentki. Poniżej przedstawiam popularne typy mąki pszennej.

• 500 to jasna mąka żytnia, którą stosuję głównie do nastawienia zakwasu na żur lub do wypieku jaśniejszego chleba żytniego.
• 720 to kremowa mąka żytnia, którą najczęściej wykorzystuję przede wszystkim do pieczenia chleba żytniego na zakwasie, a także na drożdżach.
• 1400 to mąka sitkowa, którą wykorzystuję do pieczenia pełnoziarnistego chleba lub bułek.
• 1850 – starogardzka
• 2000 – razowa, która idealnie nadaje się do stworzenia i oczywiście do dokarmiania zakwasu na chleb

Im wyższy typ mąki żytniej, tym wyższa zawartość substancji mineralnych. Przykładowo:

• 500 zawiera do 0,58% popiołu
• 720 zawiera 0,59 – 0,78% popiołu
• 1400 zawiera 1,31 – 1,6% popiołu
• 2000 zawiera maksymalnie 2% popiołu

Mąki niechlebowe

Mąka pszenna oraz żytnia doskonale nadaje się do wypieku pieczywa. Natomiast mąki z owsa, jęczmienia, gryki, kukurydzy, ryżu i orkiszu zaliczane są do mąk niechlebowych. Z pewnością na ich bazie lub mieszance można upiec pyszny chleb lub bułki, ale takie pieczywo jest kruche i dedykowane jedynie dla osób będących na specyficznej dicie np bezglutenowej. W diecie bezglutenowej używa się przede wszystkim maki gryczanej, owsianej, kukurydzianej. Sprawdź koniecznie chleb gryczany.

Fit gofry z mąki owsianej

Wśród rzadziej spotykanych mąk wymienić należy także: grochową, amarantusową, kasztanową oraz z ciecierzycy.

Osoby będące na diecie ketogenicznej korzystają przede wszystkim z mąki migdałowej oraz kokosowej.

Trudno jest mi się oprzeć bitej śmietanie. Bardzo wygodna, łatwa w użyciu i przechowywaniu jest kupna bita śmietana. Jednak jej zalety kończą się, gdy przeczytamy jej skład:

• syrop glukozowy
• emulgatory
• stabilizatory
• utwardzony olej palmowy

Dlatego najczęściej samodzielnie robię ją dla naszej rodziny. Domowa jest dużo smaczniejsza od kupnej w sprayu. Idealnie sprawdza się do tortów, ciast oraz deserów. Moje dzieci bardzo lubią gofry z bitą śmietaną posypane świeżymi owocami latem.

1. Bita śmietana z kremówki – składniki

Śmietanka oraz ewentualnie użyty serek mascarpone muszą być dobrze schłodzone.

• 500 ml śmietanki 36% lub 30% (1 opakowanie)
• 2 łyżki cukru pudru.

Bita śmietana z kremówki oraz serka mascarpone – składniki.

• 500 ml śmietanki 36% lub 30% (1 opakowanie)
• 250 ml serka mascarpone
• 3 łyżki cukru pudru.

PS. Łatwiej ubić śmietankę 36%.

Sposób wykonania bitej śmietany

Do przygotowania bitej śmietany potrzebować będziemy przede wszystkim: wysokiej miski oraz miksera. Zamiast miksera możesz oczywiście użyć też ręcznej trzepaczki. Ja jednak wolę ubijać mechanicznie. Miska musi być wysoka, aby nie chlapało podczas miksowania.

1 sposób. Bita śmietana z kremówki

Do schłodzonej miski wrzucam opakowanie mocno schłodzonej śmietanki 36% lub 30%. Najpierw ubijam na małych obrotach przez 30 sekund. Następnie na maksymalnych obrotach miksera ubijam śmietankę, aż uzyskam sztywną pianę. Pod koniec ubijania, gdy zacznie gęstnieć, wsypuję cukier puder (ewentualnie inne dodatki: kakao, cukier waniliowy, barwniki) i cały czas miksuję. Całość trwa około 3 minuty. Uwaga nie ubijaj za długo, bo otrzymasz masło zamiast smacznego deseru. Jeśli chcesz uzyskać wytrawną bitą śmietanę, to nie dodawaj cukru pudru. Czasami w pośpiechu dodaję cukier puder do śmietanki i zaczynam ubijać i też się udaje. Bezpieczniej jest jednak dodać cukier gdy śmietanka zacznie gęstnieć.

Na poprawnie przygotowanej bitej śmietanie pozostają charakterystyczne ślady po końcówce miksera:

2 sposób. Bita śmietana z kremówki oraz serka mascarpone

Bita śmietana z dodatkiem serka mascarpone jest delikatna i lekka jak piórko. Idealnie nadaje się do przełożenia tortów oraz ciast.
Sposób wykonania bitej śmietany z mascarpone jest identyczny jak w opisie wyżej. Do schłodzonej miski wrzucam opakowanie mocno schłodzonej śmietanki 36% lub 30%. Najpierw ubijam na małych obrotach przez 30 sekund. Następnie na maksymalnych obrotach miksera ubijam śmietankę, aż uzyskam sztywną pianę. Pod koniec ubijania, gdy zacznie gęstnieć, wsypuję cukier puder (ewentualnie inne dodatki) i cały czas miksuję. Całość trwa około 2 – 3 minuty. Uwaga nie ubijaj za długo, bo otrzymasz masło.

Do przygotowanej bitej śmietany dodaję sukcesywnie serek mascarpone w proporcji 2 części śmietanki kremówki i 1 część serka mascarpone. U mnie jest to 500 ml śmietanki i 250 ml serka mascarpone.

Dodaję po 1 łyżce serka mascarpone i ubijam na małych obrotach miksera lub za pomocą ręcznej trzepaczki do czasu, aż połączę całe opakowanie serka.

FAQ

Co możemy dodać do bitej śmietany?

Do bitej śmietany możemy dodać np.: 1 łyżkę kakao lub 1 łyżkę cukru waniliowego na każde 250 ml śmietanki. Dzięki tym dodatkom odmienimy smak i kolor deseru.

Co zrobić, żeby bita śmietana był sztywna?

Przede wszystkim śmietka przed ubiciem musi być mocno schłodzona. Ja przechowuje ją w lodówce przez minimum 12 godzin. Dodatkowo, aby bita śmietana zachowała sztywność, należy przygotować ją w schłodzonej, metalowej lub szklanej misce. Chłodne szkło lub metal sprawia, że śmietanka nie zwarzy się i nie opadnie zaraz po ubiciu.
Po ubiciu możesz sprawdzić sztywność bitej śmietany. Jeśli nie spada po odwróceniu do góry dnem, to znaczy, że ma dobrą konsystencję.

Jak długo można przechowywać bitą śmietanę?

Domową, bitą śmietanę przechowuję w lodówce do 4 – 6 godzin. Niektórzy przedłużają ten czas do 24 godzin. Po tym czasie bitą śmietanę, którą nie spożyję, wyrzucam. Pamiętaj, aby przechowywać ją w szczelnym opakowaniu. W przeciwnym razie wchłonie obce zapachy z lodówki. Ja staram się nie przechowywać domowej bitej śmietany, gdyż świeża jest zdecydowania najsmaczniejsza.
Sklepową, bitą śmietanę z puszki po otwarciu, spożywamy do 48 godzin. Sklepowa, bita śmietana w sprayu może być po otwarciu przechowywana do 7 dni w temperaturze do +8 stopni C.

Jak długo zachowują świeżość torty i ciasta z bitą śmietana?

Zarówno torty, jak i ciasta przełożone warstwą bitej śmietany przechowujemy w lodówce do 24 godzin. Koniecznie sprawdź przepis na tort urodzinowy dla dziecka.

Gdzie używam bitej śmietany?

Bitą śmietanę jak już wspomniałam używam przede wszystkim do przekładania warstw tortów oraz ciast. Do tortów dodatkowo dodaję żelatyny. W tym celu do ubitej na sztywno bitej śmietany dodaję ostudzoną żelatynę i mieszam na małych obrotach do połączenia się składników. Moja sprawdzona proporcja to: 1 łyżeczka żelatyny rozpuszczonej w 3 łyżkach gorącej wody (około 60 stopni) dodana (oczywiście po ostudzeniu) na każde 250 ml bitej śmietany. Aby zapobiec zwarzeniu, łączę ostudzoną żelatynę z łyżką bitej śmietany, a następnie dodaję do całości mieszając na wolnych obrotach.

Bita śmietana doskonale sprawdza się jako dodatek do gofrów. Bitą śmietanę możemy jeść wraz ulubionymi owocami. Często nakładam ją na przygotowane w domu lody. Moje dzieci lubią także bitą śmietanę z galaretką owocową. Ja uwielbić posmarować nią naleśniki na słodko. Sprawdź prosty przepis na naleśniki. Niektórzy dodaję bitą śmietanę na wierzch kawy. Pomysłów jest mnóstwo, wystarczy uruchomić naszą wyobraźnię.

Życzę smacznego!

Składniki na ciasto do pizzy.

Proporcje podaję na szklanki. Szklanka ma pojemność 250 ml. Podane składniki są na 1 dużą blachę piekarnika lub 2 blaszki okrągłe o średnicy około 30 cm, ewentualnie 2 blaszki 25 x 30 cm.

• 2 i 1/2 szklanki mąki pszennej (375 g)
• szklanka wody przegotowanej i ostudzonej do temperatury 25 – 30 stopni C. (250 ml)
• 5 łyżek oliwy z oliwek lub oleju roślinnego
• 20 g drożdży świeżych
• łyżeczka cukru
• pół łyżeczki soli

Na bazie tego uniwersalnego przepisu możemy także upiec: chleb, bułki, domową foccacie. W przypadku powyższych wypieków po uformowaniu (chleba, bułek, foccacie) należy przykryć je czystą ściereczką i odstawić do ponownego wyrośnięcia przez około 30 minut.

Jak zrobić ciasto na pizze?

Do kubka lub salaterki wkruszam drożdże. Posypuję płaską łyżeczką cukru. Ze składników biorę także łyżkę mąki i wsypuję do drożdży. Wlewam także 2 łyżki wody. Przykrywam czystą ściereczką kuchenną i odstawiam na 15 minut w ciepłe miejsce. Po tym czasie drożdże wystartują. Zwiększą swoją objętość i spienią się.

Do większej miski przesiewam mąkę. Wsypuje płaską łyżeczkę soli. Wlewam oliwę lub olej, wodę oraz aktywny zaczyn drożdżowy.

Całość mieszam łyżką, a następnie ręcznie do czasu, aż otrzymam jednolicie gładkie ciasto. W miarę potrzeby dosypuje mąki, jeśli kula ciasta jest zbyt lepiąca. Konsystencja ciasta dużo zależy od rodzaju użytej mąki i producenta. Tajemnicą udanej pizzy jest dobrej jakości mąka, użyta do upieczenia spodu.

Ciasto przykrywam w misce czystą ściereczką kuchenna i odstawiam na 60 minut do wyrośnięcia w ciepłym miejscu.

W czasie gdy ciasto rośnie, przygotowuję składniki na pizze :-).

Gdy ciasto wyrośnie, umieszczam je na wyścielonej papierem do pieczenia blaszce i za pomocą wałka lub dłonią rozpłaszczam równomiernie.

Piekę pizzę z najlepszym ciastem.

Sprawdzony przepis na najlepszą pizzę domową.

Na wierzch smaruję sosem pomidorowym. Wkładam do piekarnika nagrzanego do 220 stopni C. Piekę przez 5 – 8 minut w temperaturze 200 – 220 Stopni C z opcją grzania góra i dół bez termoobiegu. Następnie wyjmuję z piekarnika i posypuję na wierzch pozostałe dodatki takie jak: ser, pieczarki, salami itp.
Następnie piekę w temperaturze 180 – 200 stopni C bez termoobiegu z opcją grzania góra i dół do czasu, aż ser oraz spód ciasta się idealnie zarumieni. Każdy piekarnik jest inny podobnie jak ilość dodatków. Najczęściej czas pieczenia do zarumienienia wynosi od 8 do 20 minut.

Dzięki temu, że najpierw zapiekam cisto z sosem, spód pizzy będzie ładnie wypieczony, a w środku nic się nie zaparzy. W ten oto prosty sposób przygotujecie pyszną pizzę z idealnym spodem. Życzę udanych wypieków i smacznego!

Dlaczego postanowiłam robić domowy chrzan, skoro w sklepie za kilka złotych można dostać całkiem smaczny gotowy produkt? Otóż szlag człowieka bierze, jak czyta skład produktu. Mnóstwo konserwantów i ulepszaczy w tak prostym produkcie jakim jest chrzan. Jakby nie wystarczyło dać octu i zapasteryzować. Dodatkowo smak domowego chrzanu i jego moc jest zdecydowanie lepsza od sklepowego.

Zarówno chrzan domowy jak i majonez robię obowiązkowo na święta. Wielkanocne potrawy smakują wybornie z domowej roboty przetworami. Jestem dumna z siebie, że większość potraw na stole świątecznym jest domowej roboty. Zobacz jak w prosty i szybki sposób zrobić chrzan domowy.

Chrzan domowy – składniki:

Podane składniki są na słoiczek 300 ml. Kaloryczność : 80 kcal w 100 g.

• 300 g świeżego korzenia chrzanu (2 – 3 sztuki)
• 3 łyżki octu jabłkowego lub soku z cytryny
• od 4 do 5 łyżek wrzącej wody
• łyżeczka cukru
• pół łyżeczki soli

Chrzan musi być świeży. Jeśli masz zwiędnięte korzenie chrzanu, to umieść je w misce z zimną wodą na kilka godzin. Dzięki temu odzyskają jędrności i będą się łatwo ścierały. Pamiętaj, że podczas obierania i ścierania chrzanu, wydziela się bardzo ostry aromat, podrażniający oczy. Zapewnij dobre wietrzenie pomieszczenia lub zrób to tak jak ja poza domem.
Zamiast octu jabłkowego możesz oczywiście dać soku z cytryny. Pamietaj jednak, że na bazie octu z pewnością chrzan domowy zachowa dłużej świeżość w lodówce.

Jak zrobić domowy chrzan?

Do przygotowania chrzanu domowego potrzebować będziemy przede wszystkim: tarki do warzyw (lub blendera, wyciskarki do soków), ostrego noża, miski oraz słoiczka. Chrzan możesz rozdrobnić zarówno na tarce jak i za pomocą blendera. Z pewnością podczas blenderowania nie ucierpią tak mocno nasze oczy :-). Jednak zalecam zetrzeć chrzan tradycyjnie, ponieważ jest on wówczas puszysty. Niektórzy używają także wyciskarki do soków. Aby nie łzawić podczas obierania i tarcia chrzanu, wychodzę na dwór. Siadam z wiatrem i wogóle nie czuję aromatu chrzanu. Jedynie w domu podczas doprawiania i przekładania do słoiczka, chrzan przypomina o sobie.

Krok 1

Korzenie chrzanu obieram ze skórki i usuwam wszystkie ciemne przebarwienia. Następnie płuczę pod bieżącą wodą. Jeśli masz świeżo wykopany chrzan, to będzie jędrny. Natomiast jeśli kupisz w sklepie lub wykopiesz wcześniej w ogrodzie, to umieść go w misce z wodę, aby nabrał jędrności.

Krok 2

Obrany chrzan ścieram na tarce o małych oczach lub za pomocą blendera. Jeśli użyjesz blendera, to z pewnością mniej ucierpią oczy od oparów.

Krok 3

Do miski ze startym chrzanem wsypuję cukier oraz sól. Wlewam także sok z cytryny lub ocet jabłkowy. Osobiście wolę dodać ocet jabłkowy, który zapewnia dłuższą świeżość chrzanu. Dodatkowo, aby chrzan był puszysty i wilgotny, wlewam 4 – 5 łyżek wrzącej wody. Wszystko dokładnie mieszam ze sobą.

Krok 4

Gotowy chrzan domowy przekładam do słoika, ugniatam i zakręcam nakrętką. Przechowuję w lodówce do dwóch tygodni (gdy używam soku z cytryny) lub do czterech tygodni (gdy używam octu jabłkowego).

Pamiętaj, aby zamieszać zawartość słoika przed spożyciem.
Życzę smacznego!

Dodatki do chrzanu

Chrzan domowy możesz uszlachetnić owocową nutą lub spulchnić i nawilżyć za pomocą nabiału. Do tradycyjnego przepisu na chrzan możesz także dodać do wyboru:

• kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego w ilości 2 – 3 łyżki na każde 300 g chrzanu,
• majonez w ilości 1 – 2 łyżki na każde 300 g chrzanu,
• starte na drobnych oczkach ugotowane buraki czerwone w ilości 1 łyżka na każde 300 g chrzanu,
• 50 g jabłka startego na drobnych oczkach na każde 300 g chrzanu,
• 1 łyżkę żurawiny na każde 300 g chrzanu.

Chrzan domowy jest mega dodatkiem do wędlin domowych na kanapki. Dodatkowo stosuję go do sosów np sos czosnkowo chrzanowy. W moim domu jadamy na Wielkanoc także zupę chrzanową.

Sok z brzozy właściwości

Oskoła zawiera zaledwie 18 kcal w 100 ml. Mimo to określana jest jako naturalny napój energetyczny. Od wieków Słowianie uznawali, że bzowina posiada magiczną moc. Wykorzystywali ją w medycynie ludowej do łagodzenie schorzeń i dolegliwości. Sok z brzozy wspomaga na przedwiośniu wyczerpany i ubogi w związki mineralne organizm.

Oskoła pozytywnie wpływa na:

• układ odpornościowy (uzupełnia wyczerpany na przedwiośniu organizm w mikro, makro elementy oraz witaminy),
• przewód pokarmowy w tym wrzody żołądka,
• układ krwionośny,
• układ moczowy (działa moczopędnie, oczyszcza i odtruwa organizm. Działa regenerująco na wątrobę),
• cerę i włosy (wspomaga walkę z łuszczycą i trądzikiem. Wybiela piegi, poprawia stan włosów i skóry. Przyspiesza gojenie się ran.),

Sok z brzozy można pić lub wcierać we włosy lub skórę. Doskonale sprawdza się podczas przemywania ran. Dodatkowo wcieranie soku w bolące miejsca łagodzi stany reumatyczne w tym rwę kulszową.

Oskoła, a odchudzanie. Sok z brzozy przyspiesza przemianę materii, wspomagając przy tym odchudzanie.

Medycyna ludowa wykorzystuje sok z brzozy do obniżania cholesterolu oraz jako środek przeciwbólowy.

Kto powinien uważać podczas spożywania soku z brzozy?

Oskoła nie jest wskazana dla osób, które są uczulone na pyłek brzozy. Kolejną grupą są osoby z niewydolnością układu moczowego. Zaleca się także ostrożność przy podawaniu soku z brzozy dla dzieci poniżej 10 roku życia.
Z powodu właściwości energetycznych, nie należy spożywać jednorazowo dużych ilości.

Jaki ma smak i aromat oraz jak pić sok z brzozy?

Nigdy nie piłam sklepowego soku z brzozy. Podejrzewam, że jest dosładzany, skoro panuje mit o słodkości oskoły. Naturalny sok z brzozy ma tylko lekko wyczuwalną słodycz. Gdyby było inaczej, to miłośnicy księżycowego trunku już dawno by go wykorzystywali do produkcji ognistej wody :-).

Sok z brzozy ma przeźroczysty kolor. Aromat i smak lekko przypomina winogrona.

Oskołę po przyniesieniu do domu ogrzewam do temperatury pokojowej. Piję najczęściej w czystej postaci. Dla dzieci dosładzam miodem lub sokiem np z malin. Sok trzeba jednak przechowywać w lodówce, aby zachował świeżość na następny dzień.

Dawkowanie soku z brzozy

Bzowinę piję przez cały okres, gdy drzewo wydziela sok. Jest to okres około 14 – 21 dni. Wypijam od 1 do 3 szklanek dziennie. Nie stwierdziłam na sobie skutków ubocznych, ani pobudzenia.

Medycyna ludowa zaleca mniejsze dawki 🙂
Przyjmuje się od 125 ml do 250 ml oskoły każdego dnia w 2 – 3 mniejszych dawkach. Odpowiada to ilości po 50 do 80 ml trzy razy w ciągu dnia przez 2 do 3 miesięcy. Pozostaje tylko kwestia pasteryzacji lub konserwacji soku, który z natury jest nietrwały. Opis przechowywania i pasteryzacji opisuję na końcu artykułu. Aby kuracja była skuteczna, musimy także odstawić używki takie jak kawa, herbata czy alkohol.

Kiedy zbieram sok z brzozy?

Nie ma kalendarzowej daty na zbiór soku z brzozy. Wszystko zależy od pogody w danym roku. Niekiedy jest to początek marca, koniec marca lub początek kwietnia. Na południu Polski z pewnością będzie to szybciej niż na północy. Przede wszystkim wczesną wiosną temperatura powinna być wyższa od 10 stopni. Wówczas natura budzi się do życia. Brzozy zaczynają wydzielać wspaniały sok z pobranej wody z ziemi. Sok służy drzewu do wytworzenia listków. Proces trwa od 14 do 21 dni. Gdy drzewo zacznie wytwarzać listki, zaprzestaję pobierać sok, który jest wówczas nieprzejrzysty.

Aby wstrzelić się i nie przegapić odpowiedniego terminu, obserwuję temperatury na zewnątrz. Dodatkowo będąc na spacerze obłamuje kawałek gałązki i sprawdzam czy zaczyna z niej kapać sok 🙂

Bzowinę pozyskujemy z:

• brzozy brodawkowatej (Betula pendula)
• brzozy omszonej (Betula pubescens).

Jak zbieram sok z brzozy? Są trzy metody, z których polecam jedną

Sok z brzozy możemy pozyskiwać na 3 sposoby:

• poprzez nawiercenie pnia drzewa na wysokości około 100 cm (metoda inwazyjna)
• nacięcie pnia drzewa za pomocą siekiery na wysokości około 100 cm (metoda inwazyjna)
• odłamanie lub obcięcie kawałka gałązki (metoda najmniej inwazyjna)

Wypróbowałam każdą z metod i osobiście najlepiej sprawdza mi się pozyskiwanie soku z gałązek brzozy. Do zbierania soku nadają się kilkunastoletnie i starsze drzewa, których pień ma grubość minimum naszego uda. Oczywiście sok pozyskujemy z czystych miejsc z dala od przemysłu i ruchliwych dróg. Pobieram tyle soku, ile potrzebuję, aby nie szkodzić drzewu. Duże brzozy potrafią dać na dobę od jednego do kilku litrów soku bez uszczerbku.

Metoda pierwsza. Nawiercenie pnia drzewa

Przy pomocy wiertarki (akumulatorowa lub ręczne wiertło) nawiercamy otwór na wysokości około 100 cm o średnicy od 6 do 10 mm i głębokości od 1 do 2 cm. Średnica otworu powinna być dopasowana do rurki (przewód silikonowy do kontaktu z żywnością), którą będziemy pozyskiwać skapujący sok, aby nie uciekał poza. Na ziemi sok skapuje to podstawionego garnka lub dużej butelki (polecam balon lub butelkę 5 litrową). Naczynie należy oczywiście zabezpieczyć przed przewróceniem przez wiatr i nakapaniem deszczu. Otwór w brzozie musimy wywiercić od strony południowej, gdyż ciepłe promienie słońca przyspieszają wydzielanie soku. Opisana metoda pozwala pobrać największą ilość soku w krótkim czasie.
Po zakończeniu pobierania soku, należy zatkać otwór kołkiem i zabezpieczyć przed dalszym wyciekaniem.

Metoda druga. Nacięcie siekierą kory drzewa

Podobnie jak przy nawiercaniu, nacinam korę drzewa na wysokości około 100 cm także od strony południowej. Przyjmuje się, że od tej wysokości woda pobierana przez drzewo przybiera formę bogatego w związki mineralne soku. Do tej metody nadają się brzozy wygięte w stronę południa, tak aby sok nie spływał po korze, ale skapywał do podstawionego poniżej garnka. Oprócz problemu w znalezieniu takiej brzozy, metoda ma jeszcze jedną wadę. Otóż możemy tak pozyskiwać sok jedynie w dni bezdeszczowe. Aby do zbieranego soku nie wpadały owady lub okruchy, należy ochronić naczynie czystą gazą.

Metoda trzecia. Obcięcie lub ułamanie kawałka gałązki

Na brzozie w zasięgu moich ramion szukam gałązek, które zwisają do dołu. Idealne są oczywiście chude i elastyczne gałązki o grubości cienkiego palca. Kawałek gałązki obcinam za pomocą sekatora (w przypadku braku przydadzą się kombinerki lub nożyczki). Następnie gałązkę wkładam do butelki (szklana lub plastikowa) i zawiązuję sznurkiem w kokardkę, aby nie spadła pod wpływem wiatru oraz ciężaru pozyskanego soku i łatwo było rozwiązać w celu odebrania soku. Gałązki są dość wysoko, więc pobieram sok brzozowy, a nie wodę z korzeni drzewa. Jeśli chcesz, możesz dodatkowo zabezpieczyć wlot butelki przed owadami lub deszczem np. za pomocą woreczka śniadaniowego.

Jest to moja najlepsza metoda pozyskiwania soku. Odznacza się najmniejszą inwazją w stan drzewa. Przy tej metodzie otrzymuję około 500 ml soku na dobę. Ilość butelek dostosowuję do swoich potrzeb.

Jeśli interesują Cię tematyka darów natury, to polecam też przepis na nalewkę z propolisu.

Jak przechowuję oskołę? Pasteryzacja soku z brzozy.

Pobieram taką ilość oskoły, aby spożyć ją na bieżąco. Większe ilości, których nie wypijemy z rodziną w ciągu dnia, przechowuję w lodówce. W chłodnym miejscu możemy trzymać sok z brzozy do 3 dni. Po tym czasie może ulec mikrobiologicznemu zepsuciu, które objawia się zmętnieniem i zmianą zapachu. Za pomocą kwasku cytrynowego, przechowując dodatkowo w chłodnym miejscu, możemy przedłużyć termin spożycia do 10 dni.

Sok z brzozy możemy także pasteryzować. Proces pasteryzacji oskoły jest identyczny, jak w przypadku przetworów na zimę. Możemy w ten sposób zachować świeżość soku do przyszłego roku. Sok z brzozy dostępny w sklepach jest pasteryzowany. Wysoka temperatura zabija część cennych właściwości.

Pozyskiwanie soku z brzozy a prawo

Nie ma żadnego problemu w pozyskiwaniu soku z brzozy, która rośnie na naszej posesji. W przypadku, gdy brzoza rośnie na terenie nadleśnictwa lub sąsiada, powinniśmy otrzymać zgodę na pobieranie soku. W większości nie ma problemów i otrzymamy zgodę, jeśli pobieramy małe ilości bzowiny na własne potrzeby.

Podsumowanie

Kiedyś każdy pił oskołę. Słowianie bez współczesnej nauki i medycyny znali jej magiczne właściwości. Dziś w modzie na eko styl życia, bzowina wraca do łask. Możemy ja kupić w aptekach i w wielu sklepach ze eko żywnością. Ja jednak zalecam samodzielne zbieranie daru natury. Naturalny sok z brzozy wolny jest od ratyfikowanego cukru i konserwantów. Dodatkowo jest niepasteryzowany, przez co nie traci cennych składników.

Sok z brzozy jest doskonałym i często pierwszym, naturalnym źródłem witamin, mikro i makro elementów dla organizmu wycieńczonego na przedwiośniu. Proces pozyskiwania jest oczywiście prosty i nie kosztowny. Wystarczy butelka i kawałek sznurka. Oprócz walorów smakowych i wspomagającyuch nasz organizm, mamy także okazję do spaceru i przebywaniu na łonie natury z całą rodziną lub przyjaciółmi. Samodzielne pozyskiwanie oskoły daje satysfakcję nie do opisania. Szczerze polecam pozyskanie soku z brzozy.

Syrop wykonasz szybko i bez wydatków. Tylko 2 główne składniki, dostępne w każdym domu. Możesz go oczywiście stosować w diecie wegetariańskiej oraz bezglutenowej. Na bazie cukru zamiast miodu, także w diecie wegańskiej. Stara receptura przekazywana z pokolenia na pokolenie.
Aktualizacja: 15 grudnia 2025 r.

Składniki

Syrop wykonuję z takich składników, jakie mam akurat pod ręką. Im więcej, tym oczywiście lepiej.

Kaloryczność: 200 kcal w 100 g syropu.

• 200 g cebuli (2 średnie sztuki, waga przed obraniem)
• 2 ząbki czosnku
• 1 średnia cytryna
• 2 cm kłącza imbiru (ewentualnie pół łyżeczki w proszku)
• 5 łyżek miodu (ewentualnie cukru)

Syrop z cebuli w wersji podstawowej:

• 200 g cebuli (2 średnie sztuki, waga przed obraniem)
• 4 łyżki miodu (ewentualnie cukru).

PS. Możesz oczywiście wykorzystać każdą odmianę cebuli: białą (cukrową o delikatnym smaku), żółtą (najpopularniejsza o ostrym smaku) lub czerwoną (o średnio ostrym smaku). Ja używam zwyczajnej cebuli, która ma najwięcej soku i ostrości.

Nasze mamy i babcie robiły głównie syrop z cebuli i cukru. Czasami cukier zastępowały miodem. Przyznam szczerze, że kiedyś nie cierpiałam tej mikstury. Gdy dodasz do niej cytrynę, odrobinę imbiru oraz miód zamiast cukru, będzie smaczniejszy. Cukier ułatwia wyciąganie soku z cebuli (proces osmozy) i konserwuje syrop.
Cebula i czosnek oczywiście najlepiej z własnego lub zaprzyjaźnionego ogródka. Będzie wówczas intensywniejszy w smaku. Miód także prosto od zaprzyjaźnionego pszczelarza 🙂 Pamiętaj, aby nie podgrzewać miodu powyżej temperaturze 40 stopni C.

Sposób wykonania syropu z cebuli, czosnku, miodu, imbiru i cytryny

Do przygotowania syropu potrzebować będziemy przede wszystkim naczynia. Dla mnie najlepiej sprawdza się szeroki słoik o pojemności około 500ml.

Ząbki czosnku obieram, siekam drobno i umieszczam na dnie słoika.

Cebulę obieram i kroję w plastry. Umieszczam warstwami i na każdą warstwę kładę 1 łyżkę miodu

Imbir obieram, siekam drobno i kładę na wierzch. Jeśli mam tylko w proszku, to posypuję na wierzch.

Słoik zakręcam i odstawiam na około 8 – 12 godzin, aby cebula puściła sok.

Cytrynę kroję na pół i wyciskam sok z całej cytryny do słoika z syropem.

Całość mieszam łyżką i podaję do picia. Syrop wykonuję w wersji podstawowej z cebuli i miodu (cukru) lub z dodatkiem: cytryny, imbiru, czosnku w zależności co mam aktualnie w kuchennej spiżarni :-). Jak widać, syrop robi się bardzo szybko i prosto. Każdemu się uda zrobić tani, domowy syrop na lekkie przeziębienia.

Dawkowanie syropu z cebuli podaję poniżej.

Jak stosuję syrop z cebuli, czosnku, miodu i cytryny?

Ważna uwaga dotycząca dzieci:

• Syrop z cebuli to tradycyjny domowy sposób, jednak pamiętaj, że zawiera surową cebulę oraz dużą ilość cukru (lub miodu).
• Nie podawaj miodu dzieciom poniżej pierwszego roku życia.
• W przypadku małych dzieci i niemowląt, przed podaniem jakiegokolwiek domowego specyfiku, zawsze skonsultuj się z pediatrą.
• Syrop nie zastępuje wizyty u lekarza, zwłaszcza przy gorączce czy ostrym kaszlu.

Mikstura zalecana jest dla dorosłych oraz dzieci powyżej 1 roku życia. Wzmacnia organizm. Wspomaga walkę z lekkim przeziębieniem. Syrop z cebuli, czosnku, miodu, imbiru i cytryny nie ma ściłego dawkowania. To jest domowy środek spożywczy, a nie lek, więc nie ma ścisłego dawkowania medycznego. Tradycyjnie podaje się łyżeczkę kilka razy dziennie, ale przy przeziębieniach proszę koniecznie słuchać zaleceń lekarza prowadzącego!

Stosowanie syropu zazwyczaj trwa od 7 do 14 dni. Najczęściej już po 1 – 3 dniach widać rezultaty łagodzenia lekkiego przeziębienia.

Syrop z cebuli może stać w lodówce około 7 dni. Pamiętaj jednak, aby przed podaniem, ogrzać go do temperatury pokojowej. W okresie chorobowym robię świeży codziennie lub co drugi dzień i przechowuję na blacie kuchennym. Syrop jest odpowiedni dla dorosłych. W przypadku dzieci, ze względu na obecność cukru lub miodu i surowej cebuli, zaleca się ostrożność. Oczywiście jeśli masz wątpliwości, czy podawać go dzieciom, skonsultuj się z lekarzem. Syrop jest łagodny i składa się tylko z naturalnych składników.

Wbrew pozorom syrop, jak sama nazwa wskazuje, nie jest gęsty. Jest rzadki, a kolor zależy od użytej cebuli oraz rodzaju miodu. Miody wiosenne są jasne, a pozyskiwane latem ciemniejsze. Możesz tak jak ja w najprostszy sposób nabierać go łyżkę ze słoiczka, lub zlać z osadu do buteleczki.

Po świętach zastanawiasz się jakie zrobić przekąski na Sylwestra? Szukasz ciekawych pomysłów na imprezowe przekąski sylwestrowe? Świetnie się składa, polecam najlepsze przepisy na potrawy, które zachwycą Twoich gości. Przepisy są proste, wykonasz je szybko i co najważniejsze, są szczegółowo opisane. Dzięki temu każdemu się udadzą. Zapraszam po domowe alkohole, przekąski sylwestrowe na ciepło oraz na zimno.

Poniżej przedstawiam uniwersalną listę najlepszych przekąsek na Sylwestra. Z pewnością możesz je wykorzystać na każdą imprezę: urodziny, imieniny, Andrzejaki czy zwykła domówka. Menu na każdej imprezie powinno obfitować w 4 najważniejsze punkty. Poniżej przedstawiam :

• Imprezowe sałatki
• Przekąski na ciepło
• Przekąski na zimno
• Pyszne ciasta
• Szybkie alkohole domowe

Zapomnij o sklepowych chipsach czy ciasteczkach. Sprawdź moją propozycję i zaopatrz się wcześniej w potrzebne składniki.

Imprezowe sałatki

Sałatki to obowiązkowy punkt każdej imprezy. Z doświadczenia wiem, że goście sięgają po nie najczęściej i jako pierwsze znikają ze stołu. Królową wszystkich imprez jest bez wątpienia warstwowa sałatka gyros.

Sałatka gyros warstwowa

Wygląda efektownie i jeszcze lepiej smakuje. Dobrze przyprawiony kurczak, duża ilość warzyw. Wszystko polane sosem czosnkowym. Niebo w gębie.

Popularną sałatką jest także klasyczna sałatka Cezar. Wykonasz ją z kurczaka, kapusty lodowej, grzanek, pomidorków. Smak sałatki podkreśla oryginalny sos. Obie sałatki możesz wykonać razem. Wspólną bazą jest pieczony lub smażony kurczak oraz warzywa.

Klasyczna sałatka Cezar

Nie będę oryginalna proponując sałatkę, którą z pewnością znasz. Nie mogę jednak jej ominąć na liście imprezowych sałatek. Mowa o sałatce jarzynowej, którą niektórzy nazywają sałatką ziemniaczaną. Sałatka stara jak świat. Nasze mamy i bacie doskonale ją znają. Bardzo często robią sałatkę wspólnie z siostrami, gdy przyjadą przed imprezą lub świętami :-). Można miło spędzić czas, krojąc warzywa. Sałatka jarzynowa doskonale pasuje na talerzu do pozostałych przekąsek.

Sałatka jarzynowa

Sylwestrowe przekąski na ciepło

Przekąski na gorąco to kulminacyjny punkt każdej imprezy. Nie wyobrażam sobie udanej domówki bez ciepłych przekąsek. Zacznę od najpopularniejszej potrawy, którą jest pizza!

Poznaj najlepszą pizzę domową. Idealne ciasto na pizzę oraz uniwersalne dodatki sprawiają, że jest to najsmaczniejsza pizza jaką kiedykolwiek jadłam.

Pizza domowa

Ciekawym pomysłem są takżę jajka w koszulce. Jestem pewna, że mało kto zna tą potrawę. Zachwyć gości czymś smacznym i nietypowym. Potrawa będzie efektownie wyglądać na sylwestrowym stole, gdy podasz ją na talerzu w towarzystwie kontrastujących kolorystycznie warzyw. Np z plastrami pomidorów, posiekanej cebulki, natki pietruszki, szczypiorku oraz pokrojonych ogórków.

Gorąco polecam pieczone śliwki w boczku. Przekąska jest bardzo prosta i szybka w przygotowaniu. Apetycznie wygląda i równie dobrze smakuje. Uwielbiam przełamanie słoności boczku z lekką słodkością śliwki. Jeśli nie masz za dużo czasu, to śliwka w pieczonym boczku jest wprost idealna.

Śliwki w boczku z piekarnika

Dla osób szykujących Sylwestra do późnego rana, polecam staropolski bigos z kiszonej kapusty. Ciepła potrawa z dużą ilością smacznego mięsa jest nieodzownym elementem moich imprez. Szykuję więcej bigosu na święta i wekuję w słoikach (zobacz jak wekować). Na Sylwestra pozostaje jedynie wyjąć bigos ze słoika i podgrzać gościom. Taka forma oprócz oszczędności czasu, ma także taką zaletę, że bigos odgrzewany kolejny raz, jest jeszcze smaczniejszy.

Ryba po grecku

Sprawdź także wyjątkowe danie na ciepło:

Gołąbki zapiekane w piekarniku

Sylwestrowe przekąski na zimno

Przekąski na zimno są najprostsze w przygotowaniu. Nie ma potrzeby gotowania lub pieczenia składników, albo czasochłonnego ich ogrzewania. Większość przekąsek na zimno przygotowuję dużo wcześniej i przechowuję w lodówce. Listę przekąsek na zimno otwiera król imprezy czyli prawdziwy tatar wołowy. Kolejną propozycją są paprykowe łódeczki z twarożkiem. Kolorowa potrawa jest lekka i orzeźwiająca. Idealna na imprezę dla osób ceniących sobie potrawy FIT. Idealnie nadaje się na imprezę, a jak zostanie na drugi dzień, to z apetytem zjesz na śniadanie.

Ciekawą przekąską na zimno, która regularnie gości na moim świątecznym oraz imprezowym stole jest rolada szpinakowa z łososiem.

Rolada szpinakowa z łososiem

Nie znam osoby, która przeszłaby obojętnie nad tą potrawą. Roladka jest bardzo smaczna i wygląda nieziemsko. Uprzedzam, bardzo szybko znika z talerza.

Kolejną inspiracją jest chlebek mięsny. Mięsna potrawa z dużą ilością oliwek, sera mozzarella oraz warzyw. Goście bardzo chętnie sięgają po kolorowy chlebek mięsny, pokrojony w plastry.

Chlebek mięsny

Banalnym pomysłem są jajka na twardo. Potrawę zna każdy, ale diabeł jak zwykle tkwi w szczegółach. Dowiedz się jak ugotować jajka na twardo, aby nie miały nieestetycznej, zielonej obwódki. Do jajek zamiast majonezu polecam np sos chrzanowo czosnkowy, sos miętowy. Na Sylwestra goście często sięgają po tą banalnie prostą potrawę. Jeśli masz więcej czasu, to polecam przygotować jajka faszerowane.

Wdzięczną potrawą na imprezie sylwestrowej są śledzie. Możesz przyrządzić je na wiele sposobów: śledzie proboszcza z grzybkami, śledzie po cygańsku, prosta sałatka ze śledziem i jajkiem.

Śledzie proboszcza

Prosta sałatka ze śledziem i jajkiem

Pyszne ciasta na Sylwestra

Każda impreza, a w szczególności Sylwester, to doskonała okazja na upieczenie domowego ciasta. W moim dziale pyszne ciasta masz do wyboru mnóstwo sprawdzonych wypieków. W szczególności polecam ciasta bez pieczenia.
krówka bananowa
sernik na zimno z mascarpone
malinowa chmurka
ciasto pijak

Ciasto pijak

Alkohole domowe

Alkohole domowe to dla wielu bardzo ważny element w menu. Zachęcam oczywiście do wykonania domowych trunków. Są one przede wszystkim smaczniejsze i tańsze od alkoholi sklepowych. Latem przygotowuję nalewki z sezonowych owoców, które na imprezach robią furorę przede wszystkim u piękniejszej płci :-). Polecam:

• nalewkę z wiśni
• oryginalną nalewkę z dzikiej róży
• nalewkę z aronii
• pyszną nalewkę z czarnej porzeczki
• staropolski miód pitny

Przepis na miód pitny

Jeśli latem i jesienią nie zdąrzyliście przygotować nalewek, nie martwcie się. Zapiszcie przepis i zróbcie w przyszłym roku. Mam także dobrą wiadomość dla spóźnialskich! Najszybszą nalewką, która jest dobra zaraz po zrobieniu (zalecam jednak zrobić wcześniej) jest porterówka. Rewelacyjny trunek na bazie ciemnego piwa porter, miodu, wanilii i spirytusu. Każdego urzeknie niepowtarzalny smak kukułek przy jednoczesnym, lekko wyczuwalnym smaku alkoholu. Kolejną dawką smacznych procentów jest bez wątpienia cytrynówka z miodem oraz domowe malibu, czyli likier kokosowy!

Jeśli po rodzinnym biesiadowaniu, odczuwasz uczucie ciężkości i bólu brzucha, a zgaga i wzdęcia nie dają spokoju, przeczytaj poniższy artykuł. Podpowiem w nim jak nie dopuszczać do nieprzyjemnych skutków przejedzenia oraz jak z nimi walczyć, gdy się pojawią. Okazuje się, że domowe sposoby naszych mam oraz babć są bardzo skuteczne.

Jak zapobiegać przejedzeniu?

Podstawowa zasada to nie zasiadanie do świątecznego stołu po całodniowym głodzeniu się. Po pierwsze skurczony żołądek będzie miał problemy z trawieniem. Po drugie będąc głodnym, jemy oczami. W efekcie jemy ponad siły naszego organizmu.

Kolejnym, dobrym nawykiem jest nie popijanie podczas posiłku. Rozpuszczamy wówczas soki żołądkowe i utrudniamy wchłanianie pokarmów.

Ważna jest również jakość składników, z których powstały potrawy. Ciężkostrawny majonez można zastąpić jogurtem naturalnym. Proces trawienia doskonale poprawia także dodatek ziół takich jak :

• majeranek
• bazylia
• pieprz czarny
• cynamon
• kminek.

Dzięki nim nasz układ trawienny ma usprawnioną pracę, dzięki pobudzaniu soków żołądkowych i enzymów trawiennych.

Bardzo ważne jest wolne i dokładne przeżuwanie pokarmów. Im dłużej pokarm ma kontakt z enzymami trawiennymi w ślinie, tym łatwiej jest trawiony.

Poznaj 5 sposobów na przejedzenie po świąteczne.

Jeśli niestety nie oparliśmy się pokusie skosztowania wszystkich potraw na suto zastawionym stole, to pozostaje nam zmagać się ze skutkami przejedzenia. Jest wiele metod na złagodzenie skutków przejedzenia. Poniżej przedstawiam listę 5 najskuteczniejszych sposobów.

Sposób 1. Herbata, zioła oraz suszone owoce na trawienie.

Herbata doskonale pobudza pracę żołądka, który zaczyna wydzielać soki trawienne. Szczególnie pomocna jest herbata zielona. Gorący napój rozkurcza jelita i ułatwia trawienie. Ulgę przynosi także napar z:

• mięty
• melisy
• rumianku.

Na zaparcia i problemy z trawieniem, doskonale służy nic innego jak jedna z potraw wigilijnych. Mowa o kompocie z suszonych owoców.

Sposób 2. Ocet jabłkowy na niestrawność.

Jeśli budzisz się z niestrawnością, sięgnij po ocet jabłkowy. 1 łyżkę miodu oraz 1 łyżkę octu jabłkowego rozcieńcz w szklance wody. Wypij na czczo. Napój doskonale pobudza pracę układu trawiennego. Przyspiesza metabolizm oraz wchłanianie tłuszczów. Ocet winny dodatkowo odtruwa i ułatwia pracę wątroby oraz nerek. Najlepszy jest oczywiście domowy, staropolski ocet jabłkowy. Przeczytaj także jak i kiedy pić ocet jabłkowy.
Metoda z wodą, miodem i octem jabłkowym znana jest od starożytności. Stosowała ją z powodzeniem sama Kleopatra.

Sposób 3. Napój z miodu, kurkumy, imbiru i cytryny.

Napój z wody, miodu, imbiru, kurkumy i cytryny nie tylko pomaga podczas przeziębień i infekcji, ale również doskonale sprawdza się podczas niesprawności. Sposób wykonania jest bardzo prosty. Wystarczy w szklance przegotowanej i ostudzonej wody rozpuścić łyżeczkę miodu, dodać starte kłącze imbiru (1cm), pół łyżeczki kurkumy oraz łyżkę soku z cytryny. Całość mieszamy i pijemy przed lub pół godziny po posiłku.

Sposób 4. Wódka lub wino z pieprzem.

Wódka z pieprzem to metoda znana wśród mężczyzn. Pomaga nie tylko w pierwszych objawach przeziębienia, ale także podczas niestrawności. 50 ml wódki zmieszanej ze szczyptą świeżo zmielonego pieprzu doskonale pobudza soki żołądkowe i poprawia procesy trawienia. Dla kobiet polecam wypić pół lamki wina ze szczyptą świeżo zmielonego pieprzu.

Sposób 5. Umiarkowana aktywność fizyczna.

Umiarkowana aktywność fizyczna to doskonały sposób na pobudzenia organizmu do pracy. Wraz z najbliższymi zrób sobie dłuższy spacer na świeżym powietrzu. Podczas spaceru nic nie naciska na żołądek. Zwiększa się krążenie krwi, która pobudza do pracy organy wewnętrzne. Umiarkowany ruch podczas spaceru ułatwia perystalitykę jelit.

Z pewnością poczujesz się dużo lepiej, po zastosowaniu wymienionych metod na przejedzenie.

Jak liczyć potrawy wigilijne?

Wigilia jest dniem postnym. Przez cały dzień włącznie z wieczerzą spożywamy postne potrawy. Magicznych smaków i atmosfery nadają przede wszystkim dania, desery i napoje, które przyrządzamy tylko w ten wyjątkowy dzień.

Wokół Wigilii jest dużo magii i przesądów. Według ludowej tradycji 12 potraw symbolizuje 12 miesięcy w roku kalendarzowym. Spróbowanie każdej z nich zapewni nam pomyślność w nadchodzącym roku. Natomiast opuszczenie jednej z potraw, spowoduje pozbawienia się: szczęścia, pomyślności lub przyjemności w jednym z miesięcy. Potrawy powinny być z innych darów Ziemi: pola, sadu, lasu i wody. Bez względu na to, z jakiego regionu pochodzisz, w potrawach wigilijnych zapewne używasz: ryby, kapustę, mak, zboże, grzyby.

Każda potrawa ma swoją symbolikę:

• zjedzenie barszczu czerwonego zapewni nam urodę;
• spożycie zupy grzybowej zapewnia siły witalne oraz jasność umysłu;
• ryby na wigilijnym stole to symbol odrodzenia się i płodności oraz spokój i dostatek w nadchodzącym roku;
• pierogi z kapustą i grzybami mają zapewnić nam siły oraz dobrobyt w nowym roku;
• ciasta i desery z makiem symbolizują dostatek i dobrobyt
• pszenica np w kutii symbolizuje nieśmiertelność oraz pojednanie ze zmarłymi oraz z Bogiem;
• potrawy z mąki zapewniają spełnienie marzeń;
• orzechy w ciastach lub deserach to symbol szczęścia, spokojnego snu, witalności oraz płodności.
• owoce w kompocie z suszu mają zapewnić nam pomyślność. Jabłka to miłość, władza i urodzaj. Daktyle to odwzajemniona miłość małżonków oraz sprawiedliwość. Figa to bezpieczeństwo. Gruszka to dostatek i obfitość w nadchodzącym roku. Śliwka to symbol witalności oraz odpędzania złych duchów.
• chleb to symbol wspólnoty, gościnności, mądrości życiowej.

Ile potraw wigilijnych? Symbolika świątecznego stołu.

W dawnych czasach praktykowano także nieparzystą ilość potraw. W bogatych domach spożywano 13 lub 11, u średniozamożnych 9 potraw. Wśród ubogich bywało 7 potraw, które symbolizowały 7 dni w tygodniu.

Dużą uwagę przywiązujemy do symboliki wigilijnego stołu. Pod białym obrusem umieszczamy siano i nakrywamy o 1 talerz więcej niż zaproszonych gości. Siano symbolizuje dostatek i powodzenie w przyszłym roku. W niektórych domach wróży się poprzez wyciągania źdźbeł siana spod obrusa. Kto wyciągnie najdłuższe źdźbło bezie miał pomyślność w nowym roku. Kto wyjmie najkrótsze lub połamane źdźbło może spodziewać się niepowodzenia. Sianem wigilijnym karmi się również gospodarskie zwierzęta, aby zapewnić pomyślny chów. Wolne nakrycie jest dla dusz zmarłych (które w przeszłości zasiadały z nami do wigilijnego stołu) lub żyjących członków rodziny, którzy nie mogą z nami spędzić wieczerzy.

Dzielenie się opłatkiem to wyjątkowa tradycja, która występuje jedynie w Polsce, Białorusi i Wileńszczyźnie. Jest symbolem pojednania przed przystąpieniem do wspólnej Wigilii. Symbolika wigilijna jest bardzo obszerna i można by stworzyć na jej temat oddzielny post. Opisałam więc najważniejsze symbole. W wielu domach serwuje się 2 zupy do wyboru.

Co powinno się znaleźć na stole w Wigilię? Lista 12 potraw wigilijnych.

Klasyczna ryba po grecku

1. Zupa wigilijna ma szczególne znaczenie na świątecznym stole. Przede wszystkim jest to pierwsze danie w postnej wieczerzy. Po drugie serwujemy ją jedynie na święta i przez to wyjątkowo smakuje. Najpopularniejszy w Polsce jest barszcz czerwony czysty lub z uszkami. Najlepszy barszcz przygotujesz oczywiście na domowym zakwasie z buraków, który jest prosty w wykonaniu. Ja natomiast nie wyobrażam sobie wieczerzy bez wigilijnej kwaśnicy z kapusty kiszonej, kaszy i suszonych grzybów.
2. Pierogi z kapustą i grzybami to typowo świąteczne danie, które podaję raz do roku. Może dlatego smakują wyjątkowo i magicznie.
3. Pierogi ruskie niby codzienna potrawa, ale nie wyobrażam sobie bez niej Wigilii. Podaję je ugotowane lub podsmażone i polane cebulką. Większą ilość mrożę i mam na obiady po świętach.
4. Krokiety z kapustą i grzybami chociaż z pozoru są pracochłonne, to obowiązkowo pojawiają się na moim, wigilijnym stole. Piszę z pozoru ponieważ, gdy mamy już gotowy farsz z pierogów z kapusta i grzybami, to wystarczy tylko usmażyć naleśniki i zawinąć w rulony lub koperty.
5. Ryba po grecku to kulminacyjny punkt na Wigilii. Każdy na nią czeka z niecierpliwością. Polecam klasyczną rybę po grecku lub rybę po grecku w wersji z dużą ilością zapiekanych warzyw.
6. Smażona lub pieczona ryba. Może to być dobra ryba usmażona w panierce, lin w śmietanie lub karp w migdałach i miodzie.
7. Śledzie obowiązkowo goszczą na wieczerzy. Są tanie, smaczne i przede wszystkim proste w wykonaniu. Trudno wymienić tutaj wszystkie, dlatego odsyłam do moich przepisów na śledzie. Osobiście najbardziej cenię sobie wszystkie sałatki śledziowe oraz połączenia z majonezem, jogurtem naturalnym lub śmietaną.
8. Sałatka jarzynowa to ulubiona potrawa mojej rodziny. Niby zwyczajna, ale każdy chętnie po nią sięga. Integruje też domowników podczas krojenia dużej ilości ugotowanych warzyw.
9. Makowiec. Jeśli ktoś spyta mnie, jakie ciasto kojarzy mi się ze świętami, to bez namysłu odpowiem, że makowiec. Makowiec zawijany, makowiec japoński, makowiec z jabłkami, makowa panienka, a może seromakowiec? Które ciasto wolicie?
10. Piernik na bazie miodu to kolejne ciasto typowo świąteczne. Warto wspomnieć, że najczęściej robi się go dużo wcześniej i jako pierwszy oznajmia nam o zbliżających się świętach. Ja uwielbiam piernik przekładany powidłami. Jeśli szukasz inspiracji na inne wypieki, to zajrzyj do działu pyszne ciasta.
11. Kompot z suszu to prosty i szybki do zrobienia napój, który powstaje na bazie suszonych owoców. Doskonale gasi pragnienie i ułatwia trawienie. Kompot przygotowujemy tylko i wyłącznie na święta. Z racji specyficznego smaku ma tyle samo zwolenników, co przeciwników.
12. Na Wigilii nie może zabraknąć deseru. U mnie naprzemiennie serwowana jest kutia lub łazanki z makiem. Duża ilość miodu, maku oraz bakalii. To smaki z dzieciństwa, których się nie zapomina. Dziś dzieci są rozpieszczone dużą ilością słodyczy, ale za moich czasów wigilijne desery to były prawdziwe rarytasy. Czekało się na nie przez cały rok.

Makowa panienka

Na wigilijnym stole goszczą także takie potrawy jak:

Zupy: migdałowa, makowa, owocowa, żurek, rybna.

Dania główne: paszteciki z kapustą i grzybami, wigilijne pierogi drożdżowe, wigilijne gołąbki, kapusta zasmażana, kapusta z grochem czy bigos. Osobiście preferuję bigos mięsny i dlatego na świąteczne dni przygotowuję staropolski bigos z kiszonej kapusty. Na wieczerzy serwuję czasami rybę w zalewie octowo pomidorowej. W wielu domach zamiast farszu z kapustą i grzybami, przygotowuje się pieczarki.

Desery: kluski z makiem (w Poznaniu znane jako makiełki), śliżyki z makiem (popularne w Wileńszczyźnie) moczka (popularna na Śląsku).

Jeśli w Waszym domu spotkać można nie wymienione tu regionalne potrawy, to podziel się tą informacją w komentarzu. Postaram się wypróbować potrawę podczas nadchodzących świąt.

Szukasz inspiracji na sprawdzone potrawy świąteczne? Zapraszam do działu potrawy wigilijne.

Jak zaplanować święta – lista potraw i produktów

Planowanie świąt zaczynam od najważniejszego, czyli ustalenia listy potraw na tegoroczną Wigilię oraz pozostałe, świąteczne dni. Na jej podstawie kupuję składniki potrzebne do wykonania. Produkty dzielę na:

1. Trwałe, które mogą poleżeć w szafce bądź lodówce. Są to np.: mąka do wypieków, bakalie, mak, mrożone ryby, świeże mięso do zamrożenia.
2. Świeże, które należy kupić tuż przed świętami. Są to śledzie, świeże ryby, mięso, nabiał.

Im więcej kupię trwałych produktów tym lepiej! Przed samymi świętami w sklepach jest urwanie głowy. Ograniczam wówczas stresujące wizyty przy kasie do minimum. Jeśli przygotowujemy tradycyjny piernik staropolski, który dojrzewa minimum 4 tygodnie, jego wykonanie rozpoczynam już w listopadzie. Podobnie jest z zakwasem z buraków na barszcz czerwony.

10 grudnia – co robię 2 tygodnie przed świętami?

W dniu pisania artykułu jest właśnie 10 grudnia :-). Mam już listę menu potraw. Większa część zakupów trwałych składników już za mną. Na dwa tygodnie przed świętami:

1. Piekę pierniczki. Pomagają mi w tym ochoczo dzieci, które już nie mogą się doczekać świąt. Pierniczki po upieczeniu studzę i zamykam w szczelnym pojemniku. Będą zdecydowanie smaczniejsze na święta, gdy poleżą i zmiękną.
2. Robię wigilijny deser: Kutię, makiełki lub łazanki z makiem. Następnie zamrażam i wyjmuję w dniu Wigilii.
3. Przygotowuję uszka, pierogi z kapustę i grzybami oraz krokiety z kapustą i grzybami. Możesz także wykonać sam farsz. Następnie zamrażam i wyjmuję w dniu Wigilii. Aby pierożki się nie posklejały, układam na tacce i tak mrożę. Następnie po kilku godzinach przekładam do woreczków i dzięki temu zajmują mniej miejsca.
4. Jeśli na święta serwujesz rosół z domowym makaronem, to makaron możesz przygotować teraz i zamrozić.
5. Dwa tygodnie przed świętami to doskonały czas na przygotowanie i zamrożenie farszu do ryby po grecku. Polecam klasyczną rybę po grecku, rybę po grecku Magdy Gessler.
6. Kiedy jak nie teraz wykonać wigilijne gołąbki lub gołąbki z mięsem na świąteczny obiad? W święta wystarczy rozmrozić i odgrzać 🙂

Pierogi z kapustą i grzybami

Pierogi ruskie

Klasyczna ryba po grecku

Krokiety z kapustą i grzybami

Łazanki z makiem

Co przygotowuję na 4 dni przed świętami?

Od 20 grudnia rozmrażam kupione wcześniej mięsa lub kupuję świeże (na świąteczne pieczenie). Z doświadczenia wiem, że w tym czasie w sklepach wszystko co lepsze jest przebrane. Mięsa przeznaczone na pieczenie, przyprawiam i przechowuję w lodówce. Okolice 19 – 20 grudnia to ostatni czas na kupno śledzi, które trzeba jeszcze wymoczyć w wodzie lub mleku. Zobacz mój poradnik: moczenie śledzi – jak moczyć śledzie.

Na 4 – 5 dni przed świętami rozpoczynam przygotowywanie bigosu z kiszonej kapusty. Bigos jest oczywiście najsmaczniejszy, gdy przez kilka dni (minimum 3) będzie podgrzewany w garze.

Bigos z kiszonej kapusty

2 dni przed Wigilią – co przygotowuję

2 dni przed Wigilią, czyli 22 grudnia przygotowuję potrawy ze śledzi (zobacz wigilijne śledzie – lista sprawdzonych przepisów):

• śledzie w oleju
• śledzie po japońsku
• śledź w śmietanie z ogórkiem
• śledzie proboszcza
• śledzie po sułtańsku
• śledź po kaszubsku
• śledzie w kawie. Śledzie umieszczam w słoikach, zakręcam i przechowuję w lodówce. W tym czasie smaki się przegryzają i są najlepsze.

Śledzie w śmietanie z ogórkiem

22 grudnia to odpowiedni czas na pieczenie świątecznych ciast! Na moim blogu masz duży wybór pysznych ciast. Najpopularniejsze ciasta na Wigilię:

• piernik
• makowiec
• makowa panienka
• seromakowiec
• sernik królewski
• królewicz

Makowa panienka

Tato z mężem wędzą wędliny domowe, a ja piekę już mięsa.

Dzień przed Wigilią – 23 grudnia

Większość prac mam już zrobione, więc atmosfera jest świąteczna 🙂 i o to chodzi. Pozostały mi ostatnie potrawy do przygotowania. Są nimi np. sałatka jarzynowa. Gotuję i kroję w kostkę warzywa. W dniu podania na świąteczny stół dodaję przyprawy i majonez lub jogurt naturalny.

Jeśli nie mroziłam farszu na rybę po grecku lub z kapusty i grzybami, to wykonuję farsz dziś. W zależności od harmonogramu i ilości potraw jakie robię w danym roku, część potraw wykonuję 23 grudnia, a resztę w dniu Wigilii. Rybę najczęściej smażę tuż przed podaniem na wigilijny stół.

Dzień przed lub z samego rana 24 grudnia przyprawiam ryby do smażenia : ryba po grecku, karp smażony w migdałach lub lin w śmietanie.
23 grudnia gotuję wigilijny kompot z suszonych owoców.
Dzień przez Wigilią obowiązkowo przygotowuję zupę u mnie do wyboru:

• wigilijny kwas z kapusty kiszonej, kaszy i suszonych grzybów
• wigilijny barszcz czerwony.

Kwaśnica wigilijna

Barszcz czerwony

W dniu Wigilii – 24 grudnia!

Smażenie ryb zostawiam na ostatnią chwilę. Najlepiej smażyć przyprawione wcześniej ryby i podawać od razu gorące na świąteczny stół. Większość rybnych potraw można dodatkowo odgrzać w piekarniku.
Tuż przed wieczerzą odsmażam lub gotuję przygotowane wcześniej pierogi i krokiety.
Przygotowuję także sałatki, które muszą być zrobione na świeżo np sałatka śledziowa z burakami.
Gotuję rosół z uszkami na 25 i 26 grudnia :-), tak aby tylko podgrzać i nie stać już w święta przy garach.

To są moje propozycje, które się sprawdzają. Oczywiście u każdego będzie to inaczej przebiegało. Wszystko zależy na ile osób planujemy święta, czy spędzamy je w domu sami, czy kilka gospodyń dzieli się obowiązkami. Dzięki wcześniejszemu zaplanowaniu i trzymaniu się harmonogramu prac mamy więcej czasu dla siebie i rodziny. Możemy np wspólnie z dziećmi ubrać choinkę 🙂
Życzę Wam rodzinnych i spokojnych świąt.

Średnia kolba kukurydzy waży około 350 – 400g. Jest wysoce kalorycznym źródłem energii. 100 g kukurydzy zawiera 365 kcal. Indeks glikemiczny gotowanej kukurydzy wynosi 53, a z puszki 46. Co istotne, kukurydza nie zawiera glutenu. Idealnie sprawdzi się w diecie bezglutenowej, wegetariańskiej i wegańskiej. W polskiej kuchni kukurydzę najczęściej dodajemy do zupy, sałatek i surówek. Każdy z nas zapewne zna smak popcornu :-). Zobacz jak zrobić karmel do popcornu i poczuj się jak w kinie. Wiele osób lubi spożywać ugotowaną kolbę świeżej kukurydzy. Dziś podzielę się moim sprawdzonym sposobem gotowania kukurydzy, która jest jędrna, miękka, chrupiąca i gotowa do obgryzania.

Składniki na ugotowaną kukurydzę

Ilość kukurydz dostosuj do liczby osób w rodzinie. Zalecam 1-2 sztuki na osobę dorosłą.

• 1 kolba kukurydzy *
• woda (taka ilość, aby przykryła gotującą się kukurydzę)
• łyżka masła
• pół łyżeczki cukru
• ulubione przyprawy do posypania: sól, świeżo zmielony pieprz czarny, papryka … Opcjonalnie ząbek czosnku 🙂
• Najlepszą kukurydzę kupisz pod koniec lata oraz jesienią. Przy wyborze kolby kukurydzy zwróć uwagę, aby ziarna miały żółty kolor i nie były przesuszone lub popękane. Dojrzała kukurydza powinna mieć dobrze wykształcone ziarna po całości kolby. Malutkie ziarenka na szczycie oznaczają, że mamy do czynienia z dodatkowo wykształconą kolbą (krócej dojrzewała) na roślinie.
  Dodatkowo liście na kolbie powinny być zielone, nieprzesuszone i łatwo z niej schodzić. Żółte liście świadczą o starości i przesuszenia ziaren kukurydzy. Gdy kupujesz kukurydzę w opakowaniu foliowym, zwróć uwagę, aby nie była zaparowana i kolba szarawa.

Jak ugotować kukurydzę w kolbie, żeby była miękka, soczysta, chrupiąca i jędrna?

Do ugotowania kukurydzy w kolbie potrzebować będziemy dużego i szerokiego garnka. Przyda się także łyżka cedzakowa do wyławiania.

Moje najważniejsze wskazówki podczas gotowania kukurydzy w kolbie:

• Pamiętaj, aby nie solić wody. Kukurydza byłaby wówczas twarda.
• Dodaję cukier do gotującej się wody, ponieważ nasza rodzima kukurydza cukrowa jest mniej słodka od importowanej. Dodatkowo cukier sprawia, że kukurydzą jest bardziej chrupiąca.
• Jeśli lubisz delikatny smak kukurydzy, możesz ją ugotować w wodzie z dodatkiem mleka (w proporcji 1 do 1). Uważaj aby nie wykipiało podczas gotowania.
• Garnek powinien być na tyle szeroki, aby kolba swobodnie się obracała lub można ja było okręcać za pomocą widelca.
• Zastanawiasz się ile gotować kukurydzę? Dostosuj podany czas gotowania do swoich oczekiwań wobec chrupkości i miękkości. Pamiętaj, by nie gotować za długo, bo będzie za twarda. Lepiej wyjąć wcześniej, sprawdzić miękkość i w razie potrzeby ponownie wrzucić do gotującej się wody. Instrukcja dotyczy młodych i świeżych kolb. Stare i wysuszone kolby kukurydzy trzeba gotować zdecydowanie dłużej, nawet do 60 minut.

Zobacz jak krok po kroku ugotować kukurydzę.

Krok 1
Z kolby kukurydzy usuwam liście oraz włoski. Odcinam także trzon. Dużą kukurydzę możesz także przekroić na pół, aby łatwiej zmieściła się do garnka. Wszystko zależy od ilości, wielkości kolb oraz dostępnego garnka.

Krok 2
W dużym i szerokim garnku zagotowuję wodę. Do wrzącej wody wsypuję cukier i umieszczam przygotowane kolby kukurydzy. Gdy woda ponownie zacznie się gotować, odliczam 10 minut. Podczas gotowania kukurydza powinna się swobodnie obracać. Za pomocą widelca kilkukrotnie obracam kukurydzę, w celu równomiernego gotowania. Po 10 minutach gotowania na średnim ogniu, kukurydza jest miękka i soczysta. Jeśli lubisz chrupiącą i jędrną kukurydzę to wyjmij ją z wody po 5 – 8 minutach i sprawdź twardość. Zawsze można ją z powrotem włożyć do gotowania. Jeśli gotujesz kukurydzę dla dzieci to zalecam gotować około 15 minut. Dzięki temu będzie miększa i smaczniejsza dla najmłodszych.

Czas gotowania zależy przede wszystkim od ilości i wielkości kolb w garnku, a także od naszych preferencji. Każdy powinien dostosować indywidualnie chrupkość do miękkości potrawy. Nie gotuj kukurydzy za długo, ponieważ stanie się twarda. Ja sprawdzam miękkość ziaren za pomocą widelca podczas gotowania.

Za pomocą łyżki cedzakowej wyjmuję kolby kukurydzy i umieszczam na talerzu. Tak ugotowaną kukurydzę, możesz za pomocą sztućców zdjąć ziarna i dodać je do zupy lub sałatek i surówek.

Krok 3
Kukurydza jest już gotowa do obgryzania. Ja jednak każdą kolbę smaruję łyżką masła, które szybko się rozpływa i oblepia kukurydzę. Dodatkowo wierzch oprószam do smaku ulubionymi przyprawami (sól, świeżo zmielony pieprz czarny, papryka …). Jeśli lubisz, dodaj do masełka także zmiażdżony lub posiekany ząbek czosnku. Palce lizać. Polecam i życzę smacznego.

PS. Moje dzieci lubią w wersji na słodko posypane cynamonem lub kardamonem.

Przeczytaj także artykuł jak ugotować kalafior.

Jak ugotować kukurydzę z Biedronki lub Lidla?

Kukurydza dostępna w sieci sklepów takich jak Biedronka czy Lidl jest już ugotowana. Z tego powodu nie gotujemy jej, tylko chwilę podgrzewamy w gorącej wodzie. W tym celu wkładam kukurydzę do wrzątku na 3 minuty i jest gotowa bez gotowania.

Kalafior to popularne i wdzięczne warzywo, które na wiele sposobów możesz wykorzystać w kuchni. Jest dostępny przez cały rok. Ugotowanie kalafiora jest proste, ale należy pamiętać o kilku wskazówkach. W przeciwnym razie warzywo będzie miało nie ładny żółty kolor, smak i konsystencję.

Składniki.

Ugotowany kalafior to 25 kcal w 100 g.

• 1 kg kalafiora *
• 3 litry wody
• 3 łyżeczki soli
• 1 łyżeczka cukru (zapobiega ciemnieniu warzywa podczas gotowania)

Zastanawiasz się co zrobić, aby kalafior nie śmierdział podczas gotowania? Za nie ładny zapach odpowiada siarka zawarta w kalafiorze. Wystarczy, że dodasz 1 łyżeczkę sody oczyszczonej lub mleka w proporcji pół na pół z wodą. Jeśli zdecydujesz się na wersję z mlekiem, uważaj aby nie wykipiało. Dodatkowo, aby złagodzić przykry zapach, do gotującej się wody, możesz dodać 1 listek laurowy oraz łyżkę soku z cytryny.

W zasadzie nie ma różnicy czy wykorzystasz młody (przełom czerwca i lipca) czy stary kalafior. W smaku nie zauważysz różnicy. Młode warzywo szybciej się gotuje.
Jeśli chcesz zamrozić kalafior, to należy go blanszować, aby nie ściemniał. W tym celu na kilkanaście sekund wrzucamy warzywo do wrzątku, po czym schładzamy w zimnej wodzie. Dzięki tej metodzie po zamrożeniu nie tracimy koloru warzyw.
Przy wyborze kalafiora zwróć uwagę, aby warzywo było białe, bez plam i pożółkłych liści. Różyczki powinny być jędrne i twarde podczas dotyku.

Zobacz ile i jak gotować kalafior w całości oraz podzielony na różyczki.

Do ugotowania kalafiora potrzebować będziesz dużego garnka. Takiego, aby kalafior lub różyczki były całe zakryte w wodzie. Przyda się także łyżka cedzakowa, aby bezpiecznie włożyć i wyjąć warzywo z wrzątku.

Z kalafiora usuwam liście. Myję pod zimną i bieżącą wodą. Jeśli chcesz gotować same różyczki, to usuń twardą łodygę i oderwij różyczki kalafiora.

Do dużego garnka wlewam wodę (ewentualnie pół na pół wody i mleka) i wsypuję sól oraz cukier (ewentualnie dodatkowo sodę oczyszczoną). Całość zagotowuję. Następnie zmniejszam ogień i delikatnie umieszczam kalafiora w całości lub podzielonego na różyczki. Możesz to zrobić rękoma, dwoma widelcami bądź łyżką cedzakową. Uważaj, aby się nie poparzyć.

Zarówno całego kalafiora jak i różyczki gotuję na małym ogniu i bez przykrycia. Dzięki temu warzywo zachowuje wyrazisty smak i kolor. W przypadku gotowania całego kalafiora, umieszczam go w garnku głąbem do dołu.

Ile gotować kalafior?

• cały kalafior gotuję w zależności od wielkości przez 10 – 15 minut. Mały kalafior waży około 600g, średni około 800g, a duży około 1 – 1,2 kg.
• różyczki kalafiora gotuję przez 7 – 10 minut.

Pod koniec gotowania, nakłuwam za pomocą widelca i sprawdzam miękkość. Kalafior powinien być ugotowany al dente. Czyli jędrny, chrupiący oraz aromatyczny. Po ugotowaniu odcedzam kalafiora jak ziemniaki lub odsączam na durszlaku. Pamiętaj, że czas gotowania zależy od wielkości warzywa oraz wieku (młode warzywo szybciej będzie miękkie niż stare).

Kalafior gotuję bez przykrycia. Dzięki czemu pozbywam się szkodliwych goitrogenów, które utrudniają wchłanianie jodu i powodują problemy z tarczycą. Zbyt długie gotowanie sprawia, że kalafior przybiera żółty kolor. Podobnie się stanie, gdy zapomnimy o dodatku soli. Wówczas warzywo także będzie miało nieapetyczny, żółty odcień.

Z czym podawać gotowany kalafior?

Gotowany kalafior wykorzystasz w diecie: wegetariańskiej, wegańskiej oraz bezglutenowej. Idealnie nadaje się jako dodatek do wielu potraw: zup, sałatek, przystawek na drugie danie. Możemy go smażyć, piec, gotować lub spożywać na surowo. Kalafior to popularne warzywo w mojej kuchni. Najczęściej robię z niego zupę kalafiorową. Ostatnio robiłam zupę krem z kalafiora posypaną pestkami dyni. Kolejną ulubioną potrawą w moim domu jest gotowany kalafior, polany bułką tartą. Niemcy taką potrawę nazywają „kalafior po polsku”. Któż z nas nie zna fasolki szparagowej czy kalafiora w bułce tartej 🙂 ? To smaki dzieciństwa. Wystarczy na patelni rozgrzać masło, dodać bułkę tartą, wymieszać drewnianą łyżką i zeszklić przez kilka minut. Powstanie gęsta masa, którą polewam ugotowane warzywa. Kalafiora może także podać w sosie śmietanowym. Kolejnym pomysłem są kotlety z kalafiora.

Bardziej oryginalną metodą jest zapiekanie ugotowanego kalafiora. W tym celu smaruję warzywo masełkiem. Na wierzch kładę cienkie plastry gotowanej szynki. Na to umieszczam pół centymetrowe plastry sera żółtego i zapiekam w piekarniku, aż ser się rozpuści. Kalafior zapiekany z szynką i serem efektownie wygląda i jeszcze lepiej smakuje. Przeczytaj także jak ugotować ryż na sypko.

Potrawy z kalafiora są szybkie i bardzo proste do przygotowania. Smacznego!

Składniki:

Szklanka to pojemność 250 ml. Kaloryczność: 130 kcal w 100g.

• szklanka ryżu (około 220g)
• 2 szklanki wody (lub 1 i 3/4)*
• 1/4 łyżeczki soli

Jeśli używam ryżu do obiadu i chcę, by był miękki, to dodaję 2 szklanki wody. Natomiast gdy chcę użyć ryżu do sałatki i chcę by był sypki, to dodaję 1 i 3/4 szklanki wody. Częstym błędem jest gotowanie ryżu w zbyt dużej ilości wody, co prowadzi do rozgotowania.
Czas gotowania białego ryżu wynosi najczęściej od 12 do 15 minut. Są jednak odmiany, które gotują się dłużej. Przykładowo ryż długoziarnisty gotujemy przez 30 minut. Najdłużej gotuje się ryż brązowy przez około 50 minut. Przed ugotowaniem, sprawdź informacje na opakowaniu.

Jak ugotować ryż na sypko?

Do ugotowania idealnego ryżu na sypko potrzebować będziemy jedynie garnka.

Krok 1.
Pierwszym krokiem jest opłukanie ryżu ze skrobi, która odpowiada za sklejanie się ziaren. W tym celu wsypuję ryż do garnka. Wlewam chłodną wodę, mieszam i wylewam wodę. Czynność powtarzam 3 – 4 razy, aż spływająca wodą przestanie być mleczna od skrobi. Proszę nie przesadzać z długim czasem płukania. Ryż użyjemy do potraw obiadowych, a nie do wina z ryżu (tu potrzebna jest klarowność).

Krok 2.
Do garnka z opłukanym ryżem wlewam wodę i wsypuję sól. Na jedną szklankę ryżu daję 2 szklanki wody. Przykrywam i gotuję na niedużym ogniu. Gdy wodą się zagotuje, zmniejszam ogień tak, aby woda tylko lekko bulgotała. Gotuję pod przykryciem na małym ogniu przez 12 – 15 minut i nie mieszam. Dzięki przykryciu, nie ucieka nam para wodna, a ryż wchłania wodę podczas gotowania.
Po upływie około 15 minut gotowania, ryż wchłonia całą wodę i jest gotowy do spożycia.

Ryż spożywam najczęściej jako dodatek do drugiego dania zamiast ziemniaków lub kaszy. Bardzo często wykorzystuję ryż do sałatek. Doskonale nadaje się także do gołąbków – sprawdź gołąbki z młodej kapusty zapiekane w piekarniku. Po całkowitym ostygnięciu nadmiar ryżu umieszczam w lodówce i przetrzymuję pod przykryciem do 3 dni. Doskonale nadaje się jako wypełnienie zupy np: pomidorowej lub rosołu.

Polecam rosół z ryżem.

Jeśli zostanie mi ryż z obiadu, na drugi dzień robię z niego np smażony ryż z jajkiem.

Jak ugotować ryż w torebce?

Przed przystąpieniem do gotowania ryżu w torebce, przeczytaj instrukcję producenta.

W garnku zagotowuję osoloną wodę w takiej ilości, aby zakryła torebkę. Wrzucam saszetkę z ryżem do wrzątku. Gotuję pod przykryciem na małym ogniu przez 15 minut – sprawdź na opakowaniu. Po tym czasie wyjmuje torebkę ryżu, rozcinam i odcedzam na durszlaku. Podaję na talerzu do obiadu w alternatywie do ziemniaków, kaszy lub makaronu.

W polskiej tradycji zupę podajemy na pierwsze danie obiadowe. Są bardzo proste i szybkie w przygotowaniu. Doskonale rozgrzewają. Kaloryczność zup zależy oczywiście od rodzaju składników użytych podczas gotowania. Są nimi głównie: warzywa oraz sztuki mięsa. Czasami zawierają dodatki takie jak: mąkę, śmietanę, jajko, ryż (zobacz jak ugotować ryż), ziemniaki, kaszę. Pierwsze danie może mieć postać płynną, półpłynną bądź kremu. Wszystko to ma zasadniczy wpływ na ilość kalorii na talerzu.

Zaletą spożywania zup na pierwsze danie jest fakt, że doskonale zapychają miejsce w żołądku. Dzięki temu przede wszystkim ograniczają ilość spożywanego drugiego dania, które jest zdecydowanie bardziej kaloryczne.

Wbrew pozorom zupy owocowe posiadają więcej kalorii niż nie jedna zupa oparta na warzywach. Jesteście zaskoczeni? Sprawdźcie koniecznie poniższe zestawienie.

Tabela kalorii najpopularniejszych zup.

W zestawieniu podaję ilość kalorii na 100 g zupy. Lista uporządkowana jest rosnąco od najmniej do najbardziej kalorycznych zup.

Najmniej kaloryczne zupy:
Krem z cukinii – 20.
Ogórkowa – 22.
Cebulowa – 23.
Pieczarkowa – 25.
Szczawiowa – 27.
Kapuśniak – 28.
Jarzynowa – 28.
Zupa z dyni – 28.

Pomidorowa – 30.
Grzybowa – 30.
Ogonowa – 30.
Krem z pomidorów – 35.
Cebulowa z serem – 35.

Zalewajka – 40.
Rosół drobiowo wołowy – 45.
Owocowa – 45.
Barszcz ukraiński – 47.
Pomidorowa z ryżem – 48.

Średnio kaloryczne zupy:
Gulaszowa – 50.
Krem z brukselki – 52.
Kapuśniak z mięsem – 55.
Zupa z soczewicy – 55.
Barszczyk czerwony – 55.

Kalafiorowa – 60.
Pomidorowa z makaronem – 60.
Brokułowa na rosole – 65.

Fasolowa – 70.
Zupa krem z dyni i pomidorów – 70.
Chłodnik z botwinki – 75.
Grochowa – 78.

Serowa – 80.
Barszcz z uszkami – 85.
Rosół z uszkami z mięsem – 86.
Brokułowa – 88.

Zupa nic – 90.
Krupnik – 90.
Barszcz biały – 93.

Najbardziej kaloryczne zupy:
Żurek z kiełbasą – 110.
Zupa z oscypkiem – 160.
Botwinka z jajkiem – 175.
Zupa z pesto – 260.

Przeciętna porcja zupy to 300 g. Przykładowo głęboki talerz krem z cukinii to zaledwie 60 kcal. Najbardziej kaloryczne są oczywiście dodatki do zupy takie jak: mięso, ser, śmietana, ziemniaki, ryż, kasza, jajka, mąka i makaron. Sprawdź dział pyszne zupy na moim blogu kulinarnym. Jeśli chcesz na dłużej zachować świeżość zupy, przeczytaj poradnik: wekowanie zup.

Jeśli koniecznie chcesz odchudzić zupę, wystarczy że wstawisz ją po ostudzeniu do lodówki i zdejmiesz łyżką warstwę oczek tłuszczu.

Kolor, zapach, wygląd i skład kitu pszczelego. Do czego służy i jak wygląda propolis?

Pszczoły używają propolisu do odkażania i uszczelniania ula. Stąd potoczna nazwa kit pszczeli. W dalszej części artykułu opowiem Wam jak stosuję i dawkuję propolis. Najpierw jednak dokładnie go scharakteryzuję.

Propolis jest substancją żywiczną powstającą z żywic drzew iglastych (sosna, świerk, jodła) oraz pąków drzew liściastych (dąb, topola, jesion, brzoza, olcha, wierzba). W zależności od tego z jakich drzew powstał może przybierać kolor od żółto-zielonego, poprzez brązowo-pomarańczowy, aż po czarny. Zazwyczaj gdy wyschnie, przybiera kolor brązowy.

Świeży kit pszczeli jest bardzo lepki i brudzący. Po wysuszeniu jest twardy i kruszący. Wystarczy jednak potrzymać go ciepłymi palcami, bo ponownie stał się plastyczny. Posiada piękny, aromatyczno korzenny zapach żywic. W smaku jest korzenno – gorzkawy. Kto raz spróbuje smak kitu pszczelego w napoju, nigdy go nie zapomni.

Skład propolisu:

• do 80% żywica
• około 10% olejki eteryczne
• do 15% wosk
• do 5% pyłek pszczeli
• posiada także wydzieliny pszczele.

Łącznie kit pszczeli jest zbiorem ponad 300 składników, które są aktywne biologicznie. Należą do nich przede wszystkim:

• felifonole,
• flawonoidy,
• aminokwasy,
• witaminy (A, B1, B2, B3 oraz C,D,E)
• związki fenolowe,
• terponoidy,
• substancje lipidowo-woskowe,
• minerały (głównie: selen, potas, magnez, cynk, selen). Selen jest zbawienny dla ludzkiego układu odpornościowego. Propolis likwiduje każdą wersję grypy.

Kit pszczeli pozyskiwany jest przez pszczelarzy od końca czerwca do początku września. Pszczoły rozpoczynają intensywne kitowanie ramek przede wszystkim w lipcu. Wówczas można zamawiać propolis u pszczelarzy. Jest go oczywiście bardzo mało na rynku i dlatego warto wcześniej złożyć zamówienie. Ważne jest także, aby propolis był pozyskiwany przed amitrazą podawaną pszczołom. Dzięki temu będzie wolny od toksycznych substancji. Pszczelarze rozpoczynają odymianie pszczół zaraz po ostatnim miodobraniu, najczęściej pod koniec lipca.

Na co pomaga, dawkowanie i jak stosuję propolis.

Kit pszczeli stosuję w wersji surowej do okładania na zewnątrz ciała. Doskonale sprawdza się w walce z popularną opryszczką. Dodatkowo idealnie zapobiega stanom zapalnym dziąseł i jamy ustnej. Jest niezastąpiony przy trudno gojących się ranach. Ma działanie antywirusowe i antygrzybiczne. Działa przeciw paciorkowcom oraz gronkowcom. Wystarczy w dłoni rozgrzać kawałki propolisu i przyłożyć do rany. Przeciwbakteryjne i antywirusowe właściwości kitu pszczelego działają w mgnieniu oka. Zasusza opryszczkę i powoduje, że znikają stany zapalne jamy ustnej. Nie miałam okazji wypróbować w praktyce pozostałych, opisanych zastosowań. Jednak liczne świadectwa opisane w literaturze medycznej oraz osób stosujących pozwalają uznać propolis za skuteczne orędzie w walce z patogenami.

Drugą metodą jest spożywanie wewnętrzne w postaci nalewki z propolisu. Propolis nie jest rozpuszczalny w wodzie. Dlatego rozcieńczam go w mocnym alkoholu (między 70, a 74% mocy). Nalewkę z propolisu dodaję np do wody z miodem. W mojej rodzinie dla osób dorosłych dodaję 1 łyżeczkę (5ml) na szklankę wody z miodem. Dla dzieci daję tyle kropel, ile mają lat. Taka ilość pomaga w walce z:

• anginą,
• stanami zapalnymi,
• kaszlem.
  Napój z rozpuszczoną nalewką propolisową zalecam przytrzymać w jamie ustnej, aby nasz organizm łatwiej wchłonął aktywne substancje czynne. W przypadku anginy warto przepłukać gardło, a następnie pomału przełykać. Dzięki temu spotęgujemy pozytywne oddziaływanie kit pszczelego.

Czasami nakrapiam nalewkę na łyżkę z miodem lub cukrem. Wówczas niweluję powstanie kożuszka, który jest efektem wytrącania się propolisu i gorszego wchłaniania przez organizm. Trudno gojące rany okładam gazą nasączoną nalewkę z propolisu.

Osoby mające problemy z zapaleniem dróg moczowych spożywają 2 razy dziennie 50 kropel nalewki rozcieńczonej w szklance wody z miodem.

Na zapalenie stawów pszczelarze polecają spożywać około 30 ml nalewki rozcieńczonej w wodzie z miodem, aż do ustąpienia dolegliwości. Propolis powoduje wytwarzanie mazi w stawach.

Spożywam propolis praktycznie każdego dnia, dodając go do ulubionego napoju. Zaraz po dodaniu brązowego płynu, każdy napój zamienia się w mlecznobiałą barwę. Uwaga. Nalewka z propolisu jest silnie uczulająca, dlatego należy ją rozcieńczać w napoju. Przed pierwszym spożyciem posmaruj np rękę odrobiną nalewki i sprawdź czy nie występują oznaki uczulenia (zaczerwienienie lub obrzęk). Po takim teście możesz spożyć małą ilość. Niektóre osoby mogą mieć biegunkę, wymioty, podrażnienie żołądka. Osobiście nie znam osoby, która byłaby uczulona na propolis, ale takie przypadki są znane. Osoby uczulone na pyłki rośli oraz z katar siennym, powinny skonsultować się z lekarzem.

Zobacz jak na bazie propolisu zrobić nalewkę:

Nalewka z propolisu

Podsumowanie

Propolis wykorzystywany jest przez medycynę naturalną od tysięcy lat. W starożytności Egipcjanie wykorzystywali go do mumifikacji zwłok. Kit pszczeli współcześnie wykorzystywany jest przez medycynę oraz branżę kosmetyczną. Jest w 100% naturalnym produktem. Dobroczynnie wpływa na serce i układ krwionośny. Wspomaga walkę z dolegliwościami żołądka, nadżerek, hemoroidami, schorzeniami dermatologicznymi i laryngologicznymi. Kobietom przypadnie do gustu fakt, że propolis odmładza i powstrzymuje powstawanie zmarszczek.

Kit pszczeli łagodzi takie dolegliwości jak: stwardnienie rozsiane, borelioza, Alzheimera, Leśniowskiego i Crohna.

Artykuł powstał po konsulatacji z pszelarzem z Pasieki Miodowe Wzgórze.

Jajecznica to najpopularniejsze śniadanie lub kolacja w moim domu. Jest bardzo szybka i prosta w przygotowaniu. Warunek jest jeden. To sprawdzony przepis, dzięki któremu jajecznica będzie idealnie usmażona, wilgotna i soczysta.

Składniki na jajecznicę.

Jajka powinny być oczywiście obowiązkowo w temperaturze pokojowej. Kaloryczność 210 kcal w 100g.

• jajka *
• szczypta soli
• tłuszcz do smażenia **

* Dowolna ilość jajek. Najczęściej smażę od 2 (dla dzieci) do 6 sztuk (dla męża). Przy większej ilości trudno jest uzyskać idealnie ścięte białka. Rodzaj jajek także ma znaczenie. Zwykłe jajka marketowe nie umywają się do ściółkowych lub z wolnego wybiegu. A tym daleko od prawdziwych jajek wiejskich. W moim domu mamy oczywiście dostęp do jajek od szczęśliwych kur :-). Jeśli nie masz dostępu do wiejskich jajek, kupując w sklepach wybieraj te lepsze.

** Do jajecznicy używam tylko i wyłącznie smalcu gęsiego. Na oleju jajecznica mi nie smakuje. Dodatkowo mam na uwadze, że olej w wysokiej temperaturze smażenia, wytwarza szkodliwe substancje. Kiedyś smażyłam na zwykłym smalcu wieprzowym. Obecnie od kilku lat korzystam tylko i wyłącznie z smalcu gęsiego, który jest dużo smaczniejszy oraz neutralny dla smaku potraw.

Ilość tłuszczu dostosuj do swoich oczekiwań kalorycznych i smakowych. Im więcej tłuszczu, tym łatwiej ściąć białka jajek bez ich przypalania. Pamiętaj, że tłuszcz jest także nośnikiem smaku. Przykładowo ja daję 1 lekko czubatą łyżkę smalcu gęsiego na 4-6 jajek. Bez względu na to czy smażysz 2 czy 6 jajek, zasadniczo ilość tłuszczu wiele się nie różni. Cała powierzchnia patelni musi być pokryta tłuszczem. Dlatego mniejszą jajecznicę robię na mniejszej patelni z mniejszą ilością tłuszczu. Większą jajecznicę robię na większej patelni z większą ilością tłuszczu.
Dla dzieci najczęściej smażę jajka na maśle. Masełko ma delikatny smak, jednak według mnie nadaje się do smażenia małej ilości jajek. Podczas smażenia na masełku należy używać delikatnego ognia. Na mojej indukcji jest to moc od 4 do 5.
Dla osób dorosłych zamiast tłuszczu bardzo często używam boczku 🙂

Patelnia powinna być z grubym dnem. Dzięki temu jajecznica nie będzie się przypalać. Dno patelni powinno być także równe i płaskie. Z biegiem czasu na zwykłych patelniach dno odkształca się i tłuszcz zamiast być równomiernie na całej powierzchni, spływa na boki lub do środka. Wówczas łatwo przypalić jajecznicę.

Aromatyczna jajecznica z kurkami

Sposób usmażenia idealnej jajecznicy.

Do przygotowania jajecznicy potrzebować będziemy patelni najlepiej o grubym dnie, dobrej jakości jajek oraz tłuszczu, szpatułki. Zobacz jak krok po kroku usmażyć najlepszą jajecznicę z przepisu mojego taty. Przed przygotowaniem jajecznicy, przeczytaj dokładnie opis wykonania. Dzięki temu zaplanujesz poszczególne kroki smażenia.

Krok 1. Temperatura jajek
Najważniejszym krokiem jest wcześniejsze wyjęcie jajek z lodówki, jeśli w niej przechowujesz. Niektórzy uważają, że jajka można przechowywać w temperaturze pokojowej. Zimą owszem, ale latem lub gdy mamy ich więcej, najlepiej przedłużyć ich świeżość w chłodnym miejscu.
Jajka powinny być oczywiście w temperaturze pokojowej. Dzięki temu optymalnie i równomiernie ścina się w nich białko.

Krok 2. Wbijam jajka do kubka. Szykuję naczynia, sztućce i pieczywo.

Niektórzy wbijają jajka bezpośrednio na rozgrzany tłuszcz na patelni. Ja preferuję określoną ilość jajek wbić do kubka. Dzięki temu jajka równomiernie i w tym samym czasie zaczynają się ścinać. Bez pośpiech mam czas na określenie momentu mieszania jajek.

Na blacie kuchennym przy kuchence przygotowuję talerz, sztućce oraz pieczywo. Nie ma nic gorszego niż ścinająca się jajecznica na gorącej patelni, podczas gdy wyciągamy talerz i sztućce. Nie ma też nic gorszego od ostygłej jajecznicy, gdy kroimy chleb i smarujemy go masełkiem :-).

Krok 3. Rozgrzewam patelnię i tłuszcz oraz wlewam jajka.

Rozgrzewam patelnię (u mnie żeliwna) i umieszczam tłuszcz. Na rozgrzany tłuszcz wlewam jajka z kubka. Patelnia ustawiona jest na 70% mocy palnika (na indukcji jest to wartość 7). Tuż przed wlaniem na patelnię, oprószam jajka solą. Nie dodawaj wcześniej soli, która jako ciężka opadnie na dno. Przez to może nie zostać w całości przelana na patelnię lub nie zostanie równomiernie wymieszana. W obu przypadkach otrzymasz niedosoloną lub miejscami przesoloną jajecznicę.

Krok 4. Mieszam jajecznice. Uwaga ważny opis.

Najczęstszym błędem, który także popełniałam jest mieszanie jajek zaraz po wlaniu na patelnię. Dopiero mój tato nauczył mnie, że należy odczekać.
Otóż czekam, aż zetnie się dolna warstwa białka i zaczną się tworzyć bąble podnoszące jajka. Wówczas zaczynam od krawędzi patelni za pomocą szpatułki podważać ścięte białka. W tym momencie na dno patelni przelewa się nie ścięte białko. Patelnia cały czas pozostaje natłuszczona. Gdybyśmy od razy zaczęli mieszać, patelnia straciłaby tłuszcz na dnie i jajecznicy by się nam paliła.

Na początku staram się nie naruszać żółtek, które ostatecznie mogą się nie zasmażyć. W przeciwieństwie do białek, które obowiązkowo muszą się ściąć. W zależności od tego, czy chcę uzyskać jednolitą jajecznicę, czy z oddzieloną linią białek i żółtek, mieszam bardziej lub mniej intensywnie.

Następnie po podważaniu białek przy krawędzi patelni, zaczynam podważać białka na środku patelni. Dopiero po tym etapie zaczynam stopniowe mieszanie ściętych białek i całych żółtek jajecznicy za pomocą szpatułki. W tym momencie rozpoczynam także regulowanie siły ognia.
Bez względu na to czy używam palnika z ogniem, kuchni kaflowej, czy indukcji, zawsze reguluję temperaturę smażenia jajek poprzez podnoszenie patelni. Proces smażenia jajecznicy jest za krótki by operować i regulować mocą palnika.

Pod sam koniec, gdy praktycznie cała jajecznica jest idealnie usmażona na taki poziom, jaki lubię, wyłączam moc palnika. Na stygnącej patelni dopiekam jeszcze ostatnie białka lub gdy mi odpowiada, przekładam na przygotowany wcześniej talerz. Otrzymuję idealnie ściętą jajecznicą z wyraźnym podziałem na ścięte białko oraz żółtko.

Jajecznicę podaję oczywiście zaraz po usmażeniu, gdy jest gorąca.

Polecam także moje 2 wcześniejsze poradniki:

Ile gotować jajka na miękko?

Jak oraz ile gotować jajka na twardo?

Z czym przygotowywać jajecznicę?

Jajecznicę w 90% czasu podaję w opisanej powyżej tradycyjnej formie. Czasami dla urozmaicenia lub sezonowości jajecznicę przygotowuję z:

• szczypiorkiem
• kurkami
• pomidorami
• cebulką
• pieczarkami
• cukinią
• boczkiem
• kiełbasą lub parówkami (szczególnie dzieci lubią taki syty posiłek)

Zobacz także:

Jajka w koszulkach

Turecka jajecznica menemen

Bardzo lubię jajecznicę na boczku. Wówczas nie używam tłuszczu i smażę jajka na wytopionym z boczku. Jajka wlewam, gdy boczek się idealnie zarumieni. Mam nadzieję, że po lekturze przepisu na najlepszą jajecznicę mojego taty, usmażysz swoją idealną. Oczywiście każdy z nas musi nabrać praktyki oraz wyczuć swoją kuchenkę oraz patelnię. Smacznego.

Wbrew pozorom ugotowanie jajek na miękko, nie jest takim prostym zadaniem jakby się mogło wydawać :-). Czynność stwarza problem z kompromisem między ściętym białkiem i jednoczesnym zachowaniem płynnego żółtka. Dodatkowo jajka lubią pękać podczas gotowania. Postępuj zgodnie z moimi poniższymi wskazówkami i ugotuj idealne jajka na miękko.

Sprawdź także:

ile gotować jajka na twardo

jak ugotować jajka przepiórcze

Jajka na miękko – składniki.

Jajka powinny być w temperaturze pokojowej. Kaloryczność jajek kurzych: 140 kcal w 100g.

• dowolna ilość jajek
• pół łyżeczki soli na 2 litry wody
• woda do gotowania

Jak ugotować oraz ile gotować jajko na miękko?

Do ugotowania jajek potrzebować będziemy garnka oraz zegarka (ja używam minutnika w telefonie). Rozmiar garnka powinien być dostosowany do ilości jajek, tak aby leżały na dnie.

Jajka powinny być w temperaturze pokojowej. Dlatego wyjmij je z lodówki na minimum 30 minut przed gotowaniem. Dzięki temu nie będą pękały oraz ugotują się idealnie na miękko za każdym razem. Jajka należy także posegregować według rozmiarów, aby gotowały się równomiernie. Jeśli kupujesz sklepowe jaja, to są już posegregowane. Wiejskie jaja od szczęśliwych kur są różnych rozmiarów. Jeśli jajka są brudne, to należy je umyć pod bieżącą wodą przed gotowaniem. Pamiętaj by nie myć jajek, które mamy zamiar przechowywać.

Są dwie metody gotowania jajek na miękko. Rozpocznę od sposobu, z którego korzystam na co dzień. Jest to metoda gotowania jajek na miękko do zimnej wody

Do garnka wlewam zimną wodę z kranu. Wody wlewam tyle, aby całkowicie przykryła wszystkie jajka. Następnie ostrożnie umieszczam za pomocą łyżki jajka kurze. Włączam kuchenkę na średnią moc palnika (na kuchni indukcyjnej pozycja 7 lub 8). Wsypuję sól bez mieszania.

Obserwuję wodę w garnku. Gdy zacznie się gotować, włączam czas na przykład na telefonie. Gdy woda zacznie się gotować odliczam 3 minuty gotowania się jajek na średnim ogniu, tak aby woda średnio bulgotała i jajka nie podskakiwały. Cały czas gotuję bez przykrycia. W między czasie przygotowuję miskę z zimna wodą, do której przekładam za pomocą łyżki jajka po 3 minutach gotowania. Możesz także zaraz po upłynięciu 3 minut gotowania, przenieść garnek z jajkami nad zlew. Wylać wodę, a pozostałe jajka zalać zimna wodą.

Dzięki schłodzeniu w zimnej wodzie, żółtko przestanie się ścinać, a skorupka będzie się łatwiej obierać. Jajka gotowane na miękko trzymam w zimnej wodzie przez około 10-15 sekund. Nie za długo, aby ich nie wychłodzić i w komforcie obrać górną część skorupki. Jajka na miękko najsmaczniejsze są ciepłe.

• Czas 3 minuty od zagotowania się wody dotyczy klasycznej, średniej wielkości kurzych jajek rozmiaru „M” o wielkości około 6cm (mierzone od spodu do czubka jajka) i temperaturze pokojowej. Malutkie jajka klasy „S” o wielkości 5cm gotuję o 15 sekund krócej. Duże jaj klasy „L” lub „XL” o wielkości ponad 7cm gotuję o 30-60sekund dłużej.

Dzięki tej metodzie za każdym razem otrzymuję idealnie ścięte białko i płynne żółtko. Dodatkowo skorupki jajek, które stopniowo się podgrzewają, nie pękają podczas gotowania. Przy tej metodzie możemy ugotować dużą ilość jajek dla całej rodziny.

Druga metoda jest najpopularniejsza, ale nie pozbawiona wad!

Do garnka wlewam wodę, tak aby całkowicie przykrywała jajka i wsypuje sól. Sól zapobiega pękaniu jajek podczas gotowania. Garnek z osoloną wodą zagotowuję. Aby przyspieszyć ten proces możesz nałożyć przykrywkę. Do gotując się wody wkładam ostrożnie jajka za pomocą łyżki kuchennej. Woda może przestać się gotować zaraz po włożeniu jaj, dlatego zwiększam na chwilę moc ognia. Następnie gotuję jajka na średnim ogniu:

• małe klasy „S” przez 3,5 minuty,
• średnie klasy „M” przez 4,5 minuty,
• duże klasy „L” lub „XL” przez 5,5 minut,
• bardzo duże klasy „XL” przez 6 minut.

Czas liczę od momentu włożenia jajek do wrzącej wody.

Przy dużych jajkach oraz przy gotowaniu większej ilości dla całej rodziny, dobrą praktyką jest nie wylewanie gorącej wody i po schłodzeniu jajek, spróbowanie 1 z nich. Jeśli białko jest niedostatecznie ścięte, wówczas ponownie zagotowuję jajka przez około 1 minuty.

Zaraz po ugotowaniu, schładzam jajka w chłodnej wodzie tak jak w opisanej wcześniej metodzie.

Druga metoda jest najczęściej stosowana, ale wadą jest niedokładność liczenia czasu gotowania. Problem jest z zaprzestaniem gotowania się wody zaraz po włożeniu jajek. Czasami mija aż 30 – 60 sekund, zanim woda zacznie ponownie wrzeć. Zjawisko pogłębia się wraz z większą ilością gotowanych jajek. Popularna metoda nie nadaje się do gotowania więcej niż 2-3 jajek!. Dodatkowo przy włożeniu jajek wprost do wrzącej wody, często pęka skorupka. Dlatego korzystam z pierwszej metodę gotowania jajek na miękko do zimnej wody.

Mam nadzieję, że od teraz za każdym razem ugotujesz idealnie jajko na miękko z lejącym się żółtkiem i ściętym białkiem. Jajko na miękko serwuję w kieliszku węższą stroną ku górze. Do smaku oprószam solą oraz świeżo zmielonym pieprzem.

Sprawdź także jak zrobić jajko na miękko w koszulce:

Jajko w koszulce

Uwielbiam jajka gotowane na twardo. Pamiętam, że zawsze mama i babcia robiła je na wycieczkę do lasu podczas grzybobrania 🙂 Gotowanie jajek na twardo, jest dużo prostsze niż na miękko (zobacz ile gotować jajka na miękko). Powiecie, że wystarczy tylko kontrolować czas gotowania. Czynność może jednak sprawiać problemy. Jajka lubią pękać podczas gotowania. Postępuj zgodnie z moimi poniższymi wskazówkami i ugotuj idealne jajka na twardo.

Jajka na twardo – składniki.

Jajka powinny być w temperaturze pokojowej, aby nie pękały podczas gotowania. Kaloryczność jajek kurzych: 140 kcal w 100g.

• dowolna ilość jajek
• pół łyżeczki soli na 2 litry wody
• woda do gotowania

Jak ugotować oraz ile gotować jajko na twardo?

Do ugotowania jajek potrzebować będziemy garnka oraz zegarka (ja używam minutnika w telefonie). Szerokość garnka powinna być dostosowana do ilości jaj, tak aby leżały na dnie.

Jaja powinny być oczywiście w temperaturze pokojowej. Należy wyjąć je z lodówki na minimum pół godziny przed gotowaniem. Dzięki temu nie będą pękały oraz ugotują się idealnie na twardo i bez zielonej obwódki za każdym razem.

Jajka należy także posegregować według rozmiarów, aby gotowały się równomiernie. Jeśli kupujesz sklepowe, to są już posegregowane. Wiejskie jaja od szczęśliwych kur są najczęściej różnych rozmiarów.

Ile gotować jajka przepiórcze na miękko, ile na twardo?

Jeśli jajka są brudne, to należy je umyć pod bieżącą wodą przed gotowaniem. Pamiętaj by nie myć jajek, które mamy zamiar przechowywać.

Są dwie metody gotowania jajek na twardo. Pierwsza metoda polega na włożeniu jajek do zimnej wody.

Do garnka wlewam zimną wodę z kranu. Wody wlewam tyle, aby całkowicie przykryła wszystkie jajka. Następnie ostrożnie umieszczam za pomocą łyżki jajka kurze. Włączam kuchenkę na średnią moc palnika (na kuchni indukcyjnej pozycja 7 lub 8). Wsypuję sól bez mieszania.

Obserwuję wodę w garnku. Gdy zacznie się gotować, włączam czas na przykład na telefonie. Gdy woda zacznie się gotować odliczam czas gotowania:

• małe klasy „S” przez 7 minut,
• średnie klasy „M” przez 8 minuty,
• duże klasy „L” przez 9 minut,
• bardzo duże klasy „XL” przez 10 minut.

Podczas gotowania, woda powinna lekko bulgotać, aby jajka nie podskakiwały. Cały czas gotuję bez przykrycia. Po upływie powyżej podanego czasu gotowania, przenoszę garnek z jajkami nad zlew. Wylewam wodę, a pozostałe jajka zalewam zimną wodą.

Dzięki schłodzeniu w zimnej wodzie, ścięte żółtko nie będzie nabierało zielonej obwódki, a skorupka będzie się łatwiej obierać. Jajka gotowane na twardo trzymam w zimnej wodzie przez kilkanaście sekund. Tyle czasu, aby schłodzić i w komforcie obrać ze skorupki. Nie trzymaj za długo jajek, jeśli chcesz je spożywać na ciepło np z majonezem.

• Czas 8 minut od zagotowania się wody dotyczy klasycznej, średniej wielkości kurzych jajek rozmiaru „M” o wielkości około 6cm (mierzone od spodu do czubka jajka) i temperaturze pokojowej. Malutkie jajka klasy „S” o wielkości 5cm gotuję o minutę krócej. Duże jaj klasy „L” lub „XL” o wielkości ponad 7cm gotuję o 1-2 minuty dłużej.

Pamiętaj by nie gotować jajek dłużej niż 10 minut, gdyż będą suche w środku, stracę większość cennych enzymów. Dodatkowo zbyt długie gotowanie powoduje nietetyczną, zieloną obwódkę wokół żółtka.
Dzięki włożeniu jajek do chłodnej wody, niwelujemy ryzyko ich pękania podczas gotowania.

Druga metoda gotowania jajek na twardo bez mierzenia minut.

Do garnka wlewam zimną wodę, tak aby całkowicie przykrywała jajka i wsypuje sól. Sól zapobiega pękaniu jajek podczas gotowania poprzez zwiększanie gęstości wody. Jajka ostrożnie wkładam za pomocą łyżki do garnka z zimna wodą. Zagotowuję wodę z jajkami na średnim ogniu. Gdy woda zacznie wrzeć, wyłączam ogień i pozostawiam garnek z jajkami na kuchni do ostygnięcia przez okres 30 minut. Po tym czasie wyjmuję jajka z wody. Jajka umieszczam na kilkanaście sekund w chłodnej wodzie. Opisana metoda wymaga więcej czasu oczekiwania na uzyskanie jajek na twardo. Zyskujemy jednak czas na stanie i pilnowanie gotujących się jajek. Nie trzymaj jajek dłużej w wodzie, gdyż białko nasiąknie wodą i będzie się źle obierać.

Wskazówki do gotowania jajek.

• Czas gotowania jajek zależy przede wszystkim od ich wielkości.
• Jajka powinny być w temperaturze pokojowej. Dzięki temu za każdym razem będą miały zbliżony czas gotowania i przede wszystkim nie będą podatne na pękanie.
• Jaja mogą pękać, gdy umieścimy ich za dużo w garnku i obijają się o siebie.
• Zbyt mocno gotująca się woda także wpływa na pękanie jajek.
• Dodatek soli do gotującej się wody sprawia, że podnosi się gęstość cieczy. Zapobiega to wypływaniu białka podczas ewentualnego pęknięcia. Sól podnosi także nieznacznie temperaturę wrzenia wody.
• Jeśli zależy mi na tym, aby żółtko było w środku jajka, to po 2 minutach od zagotowania wody ostrożnie obracam jajka za pomocą łyżki. Dzięki temu podczas procesu ścinania się białka i żółtka, istnieje duże prawdopodobieństwo, że żółtko ustawi się w samym centrum jajka.
• Nie gotuj za długo (powyżej 10 minut) jajek na twardo. Będą wówczas kruche, suche i wytworzy się wokoło żółtka nieestetyczna, zielonkawa smuga.
• Im świeższe jajka, tym trudniej się je obiera. Dotyczy to szczególnie jajek wiejskich od szczęśliwych kur.

Podsumowanie.

Obie metody mają swoje plusy i minusy. Jeśli zależy mi na szybkości to korzystam z pierwszego sposobu. Natomiast przy dużej ilość prac w kuchni korzystam z drugiej metody. Mam nadzieję, że od teraz za każdym razem ugotujesz idealnie jajko na twardo. Bardzo często wykorzystuję je w swojej kuchni. Począwszy od tradycyjnych jajek z majonezem poprzez jajka faszerowane, a skończywszy na pastach jajecznych, sałatkach i dodatkach z zupy.

Pieczeń rzymska to jedna z popularniejszych potraw wielkanocnych z wykorzystaniem jajka ugotowanego na twardo.

Sprawdź także jak zrobić jajko na miękko w koszulce:

Jajko w koszulce

Charakterystyka i właściwości jajek przepiórczych.

Charakterystycznie nakrapiane jajka przepiórcze są czterokrotnie mniejsze od jajek kurzych. Ważą średnio około 11 gram. Są bardziej kaloryczne od popularnych jajek kurzych. Posiadają 167 kcal w 100g, podczas gdy jajka od kur mają 140 kcal w 100 gramach. Żółtko przepiórcze jest jaśniejsze oraz delikatniejsze w smaku od kurzego. Zwraca uwagę także wielkość żółtka, które proporcjonalnie jest większe niż w jaju kurzym.

Jajka przepiórcze możemy przechowywać w temperaturze pokojowej do 30 dni, a w lodówce nawet do 3 miesięcy. Zaleca są dla osób z alergiami pokarmowymi. Znam osobiście rodzinę, która jeździ po okolicznych rolnikach i kupuje przepiórcze jajka dla dziecka, które nie może spożywać jajek kurzych. Jajeczka od przepiórek posiadają łatwo przyswajalne białko oraz mniej tłuszczu niż jaja kurze. Posiadają również cholinę, która wspomaga układ nerwowy. Oba rodzaje jajek są bogatym źródłem: witamin A i B, C, D, E, K, a także soli mineralnych: żelaza, magnezu, cynku, miedzi oraz fosforu i wapnia. Cholina po spożyciu jajeczek przepiórczych, zwiększa we krwi poziom dobrego cholesterolu HDL.

Zdobiona wieloma plamkami skorupka jajek od przepiórek przyciąga wzrok i stanowi świetną ozdobę np na świątecznym stole. Chętnie po nie sięgam nie tylko w Wielkanoc, ale także na co dzień. Świetnie sprawdzają się po ugotowaniu na twardo do ozdoby sałatek. Dzięki małym rozmiarom wykorzystuję je do potraw, w których nie sprawdzają się duże jajka kurze. Możesz na przykład dodać małe jajko przepiórcze do zupy: szczawiowej, botwinki z jajkiem. Żeby jednak wykorzystać jajko przepiórcze, musimy nauczyć się je poprawnie gotować.

Jak oraz ile gotować jajka przepiórcze na miękko, a ile na twardo?

Obróbka termiczna jajek przepiórczych odbiega od znanej nam metody gotowania jaj kurzych. Skorupka jajka przepiórczego jest twardsza od kurzego. Dzięki temu możemy bez obaw o pęknięcie, wkładać je do wrzącej wody. Jajka przepiórcze wkładam ostrożnie za pomocą łyżki do wrzącej i osolonej wody.

• Jeśli chcesz jajko przepiórcze na twardo, to gotuj je przez 4 minuty.
• Jeśli natomiast chcesz jajko przepiórcze na miękko, to gotuje je przez 1 minutę i 20 sekund.

Niektórzy zalecają od 3 do 4 minut gotować na twardo. Ja dla pewności trzymam 4 minuty, szczególnie gdy jajka wyjęte są prosto z lodówki. Podobnie jest z czasem gotowania jajek na miękko. Orientacyjny czas to od 1 minuty i 20 sekund do 1 minuty i 30 sekund. Jajka w temperaturze pokojowej gotuję 80 sekund, a wyjęte z lodówki przez 90 sekund. Dokładny czas gotowania jajka zależy przede wszystkim od jego wielkości oraz temperatury.

Następnie po określonym czasie wyjmuję jajka z gotującej się wody za pomocą łyżki i umieszczam w miseczce z zimną wodą. Dzięki temu jajka będą się łatwiej obierać i dodatkowo żółtko jajka na miękko pozostanie w płynnym stanie.

Polecam także poradnik dotyczący gotowania jajek kurzych:

Ile gotować jajko na twardo

Jak już wspomniałam, jajka przepiórcze mają pod skorupka twardszą błonę. Utrudnia ona zdejmowanie skorupki. Należy za pomocą łyżeczki stłuc skorupkę. Następnie przebić błonkę i zdjąć skorupkę. Pomóc sobie możesz także poprzez nacięcie błonki nożem. Innym sposobem jest lekkie stłuczenie skorupki, a następnie turlanie pod lekkim naciskiem po blacie stołu. Po takim zabiegu skorupka usuwa się łatwo.

Sprawdź moją ostatnią sałatkę Cezar na bogato z jajkiem. Polecam także:

• jajka faszerowane pieczarkami,
• jajka faszerowane łososiem wędzonym i chrzanem.

Aktualizacja 15 grudnia 2025r.

W jednym ze wcześniejszych wpisów podałam przepis na domowy ocet z jabłek. Ocet jabłkowy jest alternatywą dla octu spirytusowego i ma uniwersalne zastosowanie w naszej kuchni. Poznaj właściwości octu z jabłek, sprawdź na co pomaga i czy może zaszkodzić. Dziś podpowiem przede wszystkim jak go pić na odchudzanie i jakie są efekty. Poznasz dawkowanie – ile pić octu z jabłek oraz sposoby jego podawania.

Właściwości octu jabłkowego

Naturalny ocet jabłkowy charakteryzuje się przede wszystkim kwaśnym smakiem, mętną zawiesiną oraz żółtą barwą. Zanim opiszę właściwości octu jabłkowego, przypomnę jak powstaje. Otóż przy produkcji octu z owoców mamy do czynienia z fermentacją alkoholową (jak w przypadku np wina lub miodu pitnego) oraz fermentacją octową. Podczas fermentacji drożdże przerabiają cukier (z owoców oraz np miodu) na lekki alkohol. Za fermentację octową odpowiadają bakterie Acetobacter, które zamieniają alkohol w kwas octowy. Dzięki tym procesom ocet nabiera aktywnych substancji. Naturalny czyli niepasteryzowany i niefiltrowany ocet jabłkowy, to bogate źródło składników odżywczych. Należą do nich:

• witaminy: A, B1, B2, B3, B5, B6, C, E
• minerały: potas, sód, fosfor, żelazo, wapń, magnez, krzem
• związki polifenolowe: aminokwasy, pektyny, enzymy trawienne

Bogactwo składu octu jabłkowego sprawia, że ma on cenne właściwości:

• Dzięki pektynom przyspiesza spalanie tłuszczu, wspomaga procesy trawienia i hamuje łaknienie.
• Poprawia stan włosów, paznokci i skóry.
• Wspomaga utrzymanie prawidłowej flory bakteryjnej jelit.
• Obniża poziom złego cholesterolu.
• Wspomaga układ immunologiczny i poprawia odporność.
• Jest cennym źródłem antyoksydantów oraz naturalnym probiotykiem.
• Oczyszcza organizm z toksyn,
• Posiada właściwości bakteriobójcze i dezynfekcyjne,
• Stosowany jest jako naturalny konserwant.

Już w starożytności wybitny medyk – Hipokrates stosował ocet jabłkowy w leczeniu. Głównie przy czyszczeniu i odkażaniu ran. Współcześnie używamy z powodzeniem octu jabłkowego do konserwowania żywności. Sprawdź przetwory na zimę, gdzie ocet zaraz obok cukru jest najczęściej wykorzystywanym środkiem konserwującym.

W przeciwieństwie do popularnego octu spirytusowego, jabłkowy charakteryzuje się alkalizującymi właściwościami i dzięki temu nie zakwasza organizmu.

Ocet jabłkowy nie tylko wspomaga nasz organizm, ale także może pomóc przy odchudzaniu. Badania naukowe na zwierzętach wykazały, że ocet przyspiesza metabolizm oraz zapobiega odkładaniu się tłuszczu. Badania na ludziach także potwierdziły spadek wagi ciała u osób, które spożywały dziennie 1 lub 2 łyżki octu jabłkowego w szklance wody.
Dodatek octu jabłkowego do codziennych potraw poprawia trawienie oraz przyspiesza spalanie kalorii.

Jak pić ocet jabłkowy na odchudzanie? Dawkowanie – ile pić octu z jabłek oraz sposoby jego podawania

Aby ocet jabłkowy miał wpływ na odchudzanie powinien być przede wszystkim spożywany regularnie. Ile zatem go pić i jak rozcieńczać?

Dietetycy zalecają podczas kuracji dodawać do szklanki wody (250ml) od 1 do 2 łyżek octu jabłkowego i dokładnie wymieszać. Podczas kuracji należy go pić 3 razy dziennie na około 30 minut przed każdym, głównym posiłkiem. Mikstura z wody i octu wypełnia żołądek i zmniejsza łaknienie oraz poczucie głodu. Dodatkowo wspomaga wydzielanie soków żołądkowych, które ułatwiają trawienie.

Nieprzyjemny dla niektórych osób smak i zapach octu można neutralizować miodem oraz przyprawami.
Dodatek pieprzu lub cynamonu poprawia smak i przyspiesza metabolizm.

1. Dodaj do mikstury z octem: 1 łyżeczkę miodu oraz 2 szczypty cynamonu i 1 szczyptę świeżo zmielonego pieprzu czarnego na każdą szklankę wody. Całość należy dokładnie wymieszać.
2. Kolejną propozycją jest dodanie 1 łyżki octu jabłkowego, 1 łyżeczki miodu, 1/2 łyżeczki kurkumy i szczyptę świeżo zmielonego pieprzu czarnego do szklanki z zaparzoną, zieloną herbatą. Całość oczywiście dokładnie mieszamy. Pamiętaj, aby dodawać miód do napoju poniżej 40 stopni C, w której giną cenne enzymy pszczele.
3. Do mikstury doskonale pasuje także imbir. Pokrój drobno 3cm imbiru i zaparz w szklance wrzątku. Następnie do ostudzonego naparu dodaj 1-2 łyżki octu jabłkowego oraz 1 łyżeczkę miodu i całość wymieszaj. Taka mikstura nie tylko korzystnie wpływa na trawienie, ale także wspomaga nasz układ odpornościowy.

Dzienna ilość octu jabłkowego, którą możemy bezpiecznie spożywać w ciągu dnia zależy przede wszystkim od naszego wieku, wagi ciała i braku przeciwskazań w postaci schorzeń. Poza kuracją nie powinna przekraczać 2 łyżeczek w ciągu dnia.

W przypadku dzieci przyjmuje się dawkę maksymalnie 1 łyżeczki octu jabłkowego rozcieńczonego w szklance wody. Dla poprawy smaku należy dodać 1 łyżeczkę miodu. Podawanie octu dzieciom nie jest powszechnie zalecane ze względu na delikatne szkliwo zębów i błonę śluzową. Jeśli decydujesz się na to, zawsze w dużym rozcieńczeniu i po konsultacji z pediatrą.

Oprócz mieszania octu z wodą, możemy oczywiście dodawać go do codziennych potraw kulinarnych. Są to przede wszystkim sałatki i surówki. Bardzo często dodaję ocet jabłkowy do zup domowych oraz jako marynata do mięs.

Osoby pijące miksturę z octem, spożywają średnio około 250 mniej kalorii w ciągu dnia. Wraz z kuracją octową powinna iść w parze aktywność fizyczna oraz odpowiednia dieta. Połączenie wymienionych metod sprawi, że nasza dieta będzie efektywna, skuteczna i bez tzw. efektu jojo. Istotna jest przede wszystkim dieta bez produktów przetworzonych oraz bogatych w cukry proste. Każdego dnia powinniśmy zapewniać naszemu organizmowi minimum 30 minut intensywnego wysiłku.

Picie octu jabłkowego z rozwagą i umiarem jest w większości przypadków bezpieczne, o ile nie mamy przeciwwskazań natury medycznej. Ważne jest przestrzeganie wymienionych ilości octu w codziennej diecie oraz konsultacja z lekarzem rodzinnym. Pamiętaj by zawsze rozcieńczać ocet jabłkowy z wodą lub jako składnik potrawy.

Kiedy pić ocet jabłkowy – rano czy wieczorem?

Ocet jabłkowy wspomaga wchłanianie składników odżywczych. Dietetycy zalecają spożywanie łyżki octu w szklance wody 3 razy dziennie przed każdym posiłkiem. Jeśli zależy Ci na odchudzaniu, powinnaś spożywać miksturę z rana na czczo. Poranne spożywanie wody z octem, wyrównuje poziom glukozy we krwi i wspomaga procesy trawienie w ciągu dnia.

Najwięcej pozytywnych właściwości przynosi spożywanie wody z octem wieczorem. Według badań na Uniwersytecie w Arizonie osoby spożywające miksturę przed snem, z rana miały niższą wartość glukozy we krwi o 4%. Jeśli decydujesz się spożywać ocet jabłkowy wieczorem, spożywaj go minimum 30 minut przed położeniem się do łóżka, aby kwas octowy nie zalegał w przełyku podczas leżenia.

Przed zastosowaniem kuracji octem jabłkowym, skonsultuj się ze swoim lekarzem rodzinnym.

Przeciwwskazania. Kto nie powinien pić octu jabłkowego?

Octu jabłkowego powinny unikać przede wszystkim osoby z gastroperazą, czyli problemami z opóźnionym opróżnianiem żołądka. Chorzy na cukrzycę (przyjmujący leki obniżające cukier) powinni skonsultować to z lekarzem, aby uniknąć hipoglikemii. Także kobiety będące w ciąży oraz karmiące piersią, powinny ograniczyć spożywanie octu.

Duża ilość octu w naszej diecie źle wpływa na:

• stan szkliwa zębów,
• podrażnienie błony śluzowej,
• układ trawienny (może powodować bóle brzucha i biegunkę).

Przed zastosowaniem kuracji octem jabłkowym, skonsultuj się ze swoim lekarzem rodzinnym. W szczególności osoby długotrwale zażywające leki powinny uzyskać porady lekarskiej. Zachowaj rozwagę i umiar. Zawsze obserwuj reakcje swojego organizmu.

Jaki ocet jabłkowy wybrać?

Ocet jabłkowy jest dostępny w większości sklepów spożywczych. Jego koszt waha się od kilku do kilkunastu złotych za butelkę 250ml (stan na wrzesień 2021r.) Podczas wyboru octu, zwracaj uwagę to, aby był niefiltrowany i niepasteryzowany. Dzięki temu będzie on aktywny biologicznie. Zachęcam do samodzielnego wykonania octu jabłkowego. Zobacz jakie to proste:

Zobacz jak w prosty sposób zrobić domowy ocet jabłkowy?

Ocet wykonuję samodzielnie w domu. Oprócz satysfakcji mam przede wszystkim pewność jego pochodzenia. Do przetworów na ocet najlepiej nadają się niepryskane i nienawożone owoce.

Podsumowanie

Ocet jabłkowy zawiera zaledwie 3 kalorie w 1 łyżce (15ml) i idealnie podkreśla smak potraw. Odznacza się niskim indeksem glikemicznym. Regularne spożywanie octu jabłkowego, jako dodatek do zbilansowanej diety, może wspomagać metabolizm. Oprócz wspomnianej walki z nadwagą, jest tradycyjnie stosowany przy problemach ze zgagą (przy niedokwasocie) oraz kłopotach skórnych. Proszę jednak pamiętać, że ocet z jabłek nie jest lekarstwem. Należy go stosować profilaktycznie, zachowując umiar.

Podczas odchudzania pamiętaj przede wszystkim o zmianie nawyków żywieniowych oraz aktywności fizycznej. Ocet wspomaga, ale sam w sobie nie odchudza :-). Proces chudnięcia to cierpliwe, powolne i systematyczne gubienie zbędnych kilogramów.

Bibliografia:

• „Ocet jabłkowy”, Heike B., Silke K., Oficyna Wydawnicza ABA 2014r.
• „Dietetyka: żywienie zdrowego i chorego człowieka” Ciborowska H., Rudnicka A., Ciborowski A., Warszawa 2000r.

Ocet jabłkowy możesz oczywiście kupić w sklepie. Jednak ja wolę zrobić go samodzielnie. Ma wspaniały smak. Jestem pewna jego składu bogatego w mikro i makro elementy oraz minerały. Na zachętę dodam, że zrobisz go w zaledwie kilkanaście minut. Domowy ocet jabłkowy ma uniwersalne zastosowanie w kuchni. Doskonale zastępuje sklepowy ocet spirytusowy. Nasze babcie do dziś robią go w domu. Przepis mojej babci na ocet domowy jest bardzo prosty, praktycznie robi się sam :-). Jeśli masz jabłka w ogrodzie lub domu, to możesz go nastawić jeszcze dziś.

Ocet jabłkowy doskonale wpisuje się popularną myśl zero waste. Z typowych odpadów (ogryzki, obierki, pulpa po soku), który trafiłby do kosza, możemy przygotować pełnowartościowy i uniwersalny produkt spożywczy.

Domowy ocet jabłkowy – składniki

Podaję w składnikach proporcję na 1 kg jabłek. W łatwy sposób pomnożysz przez ilość posiadanych jabłek. Domowy ocet jabłkowy posiada około 5% stężenia kwasu octowego.

• 1 kg jabłek (lub skórek jabłek) *
• 1 litr przegotowanej i ostudzonej wody (lepiej dać więcej wody niż za mało, opisuję czemu w 3 kroku wykonania)
• od 4 do 5 łyżek miodu w zależności od słodkości jabłek

Miód prosto z pasieki

(*) Moja babcia twierdzi, że najlepiej nadają się same skórki z jabłek. Dlatego ocet wykonujemy najczęściej wraz z przygotowywaniem innych przetworów na zimę z jabłek. Zostają nam wówczas obierki, pulpa po soku lub ogryzki, z którymi nie ma co zrobić. Nadają się one doskonale do wykonania domowego octu. Niemniej jednak jeśli nie masz samych obierek, możesz przygotować ocet z całych owoców. Należy je tylko pokroić.

Nie jest ważna odmiana jabłek. Najważniejsze jest ich pochodzenie bez pędzenia nawozami i oprysków. Ja używam owoców z sadu. Sklepowe jabłka dokładnie wyszoruj pod bieżącą wodą.
Miód możesz zastąpić cukrem w stosunku 1 do 1, ale to nie będzie już staropolska, tylko współczesna receptura. W obu przypadkach otrzymasz z jabłek pyszny, domowy ocet.

Sposób wykonania domowego octu jabłkowego

Ocet jabłkowy wykonasz w kilkanaście minut. Pozostanie nam tylko oczekiwać około 4 tygodni na naturalną fermentację. Do zrobienia octu z jabłek potrzebować będziemy: ostrego noża, deski do krojenia, większego słoja i ściereczki do przykrycia oraz gumkę recepturkę (lub sznurka).

Krok 1

Gotuję wodę i odstawiam do ostudzenia. Wlewam ją do większego słoja, który wcześniej dokładnie wyparzam. Wrzucam od 4 do 5 łyżek miodu. W zależności od stopnia dojrzałości i słodkości odmiany jabłek. Całość mieszam do rozpuszczenia miodu, który szybko się rozpuszcza w takiej proporcji. Pamiętaj, by nie dawać miodu do ciepłej wody. Powyżej 40 stopni C. produkt pszczeli traci swoje cenne enzymy.

Krok 2

Jabłka dokładnie myję i usuwam ewentualne ogonki. Kroję na pół i ćwiartki (nie usuwam gniazd nasiennych), a następnie na mniejsze kawałki. Najlepsze są oczywiście, tak jak wspomniałam same obierki.

Krok 3

Pokrojone jabłka wrzucam do słoja z osłodzoną wodą. Staram się tak ugnieść części jabłek, aby nie wystawały poza wodę, aby nie powstała pleśń – wówczas nastaw należy wylać! Lepiej dać więcej wody niż za mało. Najlepiej, aby w słoju pozostało minimum 1/4 wolnej przestrzeni, aby łatwo było mieszać. Słój przykrywam czystą ściereczką kuchenną i zabezpieczam gumką recepturką lub związanym sznurkiem, w celu zabezpieczenia przed muszkami owocówkami. Odstawiam w ciepłe miejsce w kuchni na 4 do 6 tygodni.

W tym czasie następuje fermentacja. Przez pierwsze 7 dni codziennie (czasami 2-3 razy dziennie) mieszam drewnianą łyżką (wyparzoną) lub kołyszę słojem w celu wymieszania składników. Jeśli jabłka będą wystawały ponad powierzchnię wody, to za pomocą łyżki należy je dognieść w dół. Przez pierwszy tydzień powstaje piana, która jest skutkiem fermentacji alkoholowej.

Po tygodniu jabłka opadają na dno słoja. Fermentacja alkoholowa ustaje z powodu braku cukru. Od tej pory nie mieszam już słojem. Na wierzchu tworzy się biała warstwa o konsystencji twardej galarety. Uwaga to nie jest pleśń, tylko matka octowa, która odpowiada za prawidłowy proces fermentacji octowej.

Krok 4

Gdy po 4-6 tygodniach nastaw skończy fermentację octową. Zdejmuję z wierzchu osad matki octowej (stanowi fantastyczny zaczyn dla nowego nastawu) i zlewam nastaw przez gazę do słoika.

Odnośnie przechowywania matki octowej Iwona w komentarzu z dnia 20.09.2023r. napisała:

Słoik z octem zakręcam nakrętką. Odstawiam w chłodne i ciemne miejsce. Może to być piwnica lub chłodna szafka kuchenna.
Przez następne 4 tygodnie ocet będzie dojrzewał. Na dnie wytraci się osad, a na górze pojawi się matka octowa. Usuwam osad z wierzchu np za pomocą łyżki. Zlewam przez gazę i lejek dojrzały ocet jabłkowy do butelek. Ocet jest lekko mętny. Powinien pachnieć i smakować jak ocet. Nie może być wyczuwalny smak wina. Jeśli tak jest, odstaw go na kolejny tydzień, by dojrzał.

Przechowuję w piwnicy lub chłodnej szafce kuchennej.

Wskazówki

Do przygotowania domowego octu nadają się naturalne jabłka prosto z ogródka, nie pędzone nawozami. Kupne jabłka dokładnie umyj z warstwy ochronnego wosku.
Jeśli na wierzchu słoja pojawi się pleśni podczas fermentowania, to cały nastaw należy wylać. Przyczyną powstawania pleśni najczęściej są owoce jabłek pędzone nawozami.
Nastaw co kilka dni mieszaj drewnianą łyżką i dbaj o to by części jabłek nie wystawały poza wodę. Możesz wierzch obciążyć np filiżanką wody.

Słój z nastawem octu trzymam z dala od innych fermentujących nastawów: wina, zakwasu na chleb, zakwasu z buraków.
Podobnie jak moja mama i babcia, robię ocet każdego roku z przydomowych jabłek. Za każdym razem się udaje.
Ocet zlewam po 4 – 6 tygodniach, gdy przestanie fermentować. Z początku ocet jest mętny i taki ma być. Dopiero po upływie następnych tygodni po dodatkowym zlaniu przez gazę, klaruje się.

Kolor octu w głównej mierze zależy od odcienia skórek jabłek. Przybiera barwę od jasno żółtej do bursztynowej.
Dojrzały ocet smakuje i pachnie jak typowy ocet owocowy.
Ocet jabłkowy przechowuję w chłodnym i ciemnym miejscu (piwnica, chłodna szafka kuchenna z dala od źródła ciepła). Ocet nie powinien się psuć, gdyż sam w sobie jest konserwantem 🙂
W podobny sposób wykonasz ocet z innych owoców: malin, gruszek czy śliwek.

Ocet jabłkowy jest naturalnym produktem, który jest przede wszystkim dużo smaczniejszy od sklepowego octu spirytusowego.

Dowiedz się jak i kiedy pić ocet jabłkowy na odchudzanie. Sprawdź kiedy go pić – rano czy wieczorem? Zapraszam do lektury poniższego artykułu:

Jak i kiedy pić ocet jabłkowy? Właściwości, dawkowanie i przeciwwskazania

Do czego używam ocet jabłkowy?

Ocet jabłkowy wykorzystuję zamiennie wszędzie tam gdzie używa się octu sklepowego: sałatki (na przykład sałatka z ogórków na zimę, przetwory zimowe, sosy, mikstur ziołowych… Pamiętaj, że w domowym occie jest 5% kwasu octowego, podczas gdy sklepowy ocet ma 10%. Uwzględnij to przy dodawaniu do potraw.

Z octu jabłkowego możesz przygotować pyszny napój na bazie: wody, soku z cytryny, imbiru i miodu.

Ocet jabłkowy doskonale sprawdza się przy:

• smarowaniu skóry po ukąszeniach owadów,
• okładów na obrzęki i skręcenia,
• jako płukanka do włosów i skóry twarzy.

Zarówno do spożywania wewnętrznego jak i smarowania zewnętrznego należy rozcieńczyć ocet w wodzie. Unikniemy poparzenia skóry i podrażnienia przewodu pokarmowego.

Ocet jabłkowy możemy wykorzystać także podczas sprzątania domu :-). Doskonale sprawdza się przy myciu luster i odkamieniania czajnika. Ocet jabłkowy zawsze przydaje się w kuchni!

• 1,5 litra zsiadłego mleka (*) -> przepis na: Jak zrobić kefir domowy i zsidałe mleko
  
  Zsiadłe mleko rozdziela się na w części. Na górze jest gęste i galaretowate, a na dole rzadkie.
  Z 1,5 litra zsiadłego koziego mleka otrzymałam 250g twarogu.

Zobacz jak krok po kroku zrobić domowy twaróg (ser biały).

Do przygotowania domowego twarożku potrzebować będziesz:

• garnka,
• szpatułki lub dużej, drewnianej łyżki do mieszania skrzepu,
• łyżki cedzakowej
• sita,
• czystej ściereczki bawełnianej, gazy lub pieluszki,
• termometru.

Krok 1. Podgrzewam zsiadłe mleko do temperatury 38 st.C. i studzę

Zsiadłe mleko nie rozdrabniając skrzepu, przekładam do garnka z grubym dnem i umieszczam na kuchence (indukcja moc 2-3, a palnik z ogniem ustawiam na najmniejszy ogień). Podgrzewam wolno na małym ogniu do temperatury około 38 st. C. Uważaj i pilnuj, aby nie zagotować mleka, bo twarożek nie wyjdzie, albo będzie się kruszył. Podczas podgrzewania mieszam skrzep, gdyż serwatka podgrzewa się szybciej niż skrzep. Oddzielam także skrzep od brzegu garnka. Staram się utrzymać temperaturę 38 st. C przez 30 – 60 minut. Jeśli nie masz odpowiedniego termometru, użyj palca :-). Następnie odstawiam do całkowitego ostudzenia na około 3 godziny.

Inna metoda. Garnek ze zsiadłym mlekiem wstawiam do nagrzanego piekarnika o temperaturze około 40 stopni C bez termoobiegu i podgrzewam przez około 30-60 minut. Następnie wyłączam piekarnik i pozostawiam w nim do całkowitego ostudzenia.

Krok 2. Odcedzam skrzep.

Na garnek mocuję sito i kładę czystą ściereczkę bawełnianą, gazę lub pieluszkę. Za pomocą łyżki cedzakowej z serwatki wyławiam i przekładam ostudzony skrzep. Następnie zawijam lub zawiązuję bawełnianą ściereczkę z sita i odstawiam do lodówki. Czekam, aż ocieknie. Twarożek jest już w zasadzie gotowy. Możesz za pomocą dłoni uformować kulkę lub umieścić w foremce i nadać oczekiwany kształt. Zalecam dodatkowo po wstępnym ocieknięciu, obciążyć zawinięty twarożek np:

• słojem z wodą,
• umieścić go między 2 drewniane deski do krojenia i obciążyć garnkiem z wodą.
  Dzięki temu uzyskasz zwartą konsystencję twarogu, który będzie się ładnie kroił.

Twarożek trzymam w lodówce do kilku dni. Przykrywam go pergaminem lub ręcznikiem papierowym. Twaróg można oprószyć solą lub zamoczyć (ale musi być dobrze odciśnięty) na 3 godziny w 18% solance. Wówczas można go z powodzeniem przechowywać w lodówce tydzień czasu.

PS. Pozostałą serwatkę możesz wylać, wypić lub podlać nią kwiaty 🙂

Wskazówki:

• Zaraz po odciśnięciu, umieszczam twarożek w formie i obciążam np. dużym słoikiem z wodą. Dzięki czemu ma zwartą masę.
• Zastosowanie prawidłowej temperatury gwarantuje uzyskanie wilgotnego, miękkiego twarogu bez grudek.
• Uważaj, by nie przegrzać twarogu, gdyż będzie się kruszył.

Do czego można wykorzystać domowy twaróg?

Najbardziej lubię jeść domowy twarożek na śniadanie na słono z dodatkiem śmietany i ulubionych warzyw, bądź na słodko z miodem. Biały ser sprawdzi się idealnie do smarowania kanapek. Bardzo często robię z niego naleśniki.

Możesz także zmielić twaróg i upiec tradycyjny sernik!

Składniki i wykonanie kefiru i zsiadłego mleka

Najczęściej jednorazowo robię kefir / zsiadłe mleko z 1 do 2 litrów mleka krowiego lub koziego.

Zaopatruję się w mleko prosto od krowy bądź kozy, które jest naturalne. Preferuję jednak mleko kozie, gdyż ma przyjemniejszy smak i zapach. W Twojej okolicy z pewnością jest sporo rolników, którzy oferują świeże mleko. Zlokalizujesz ich poprzez: olx, lokalne portale ogłoszeniowe, grupy na fb, a najlepiej drogą pantoflową od zaufanej osoby. Ja dla przykładu mam 2 źródła świeżego mleka: krowiego oraz koziego. W obu przypadkach osoby dbają o higienę dojenia, co czuć w smaku i zapachu produktu mlecznego.

Przepis na kefir i zsiadłe mleko jest banalnie prosty i szybki. Wystarczy dosłownie minuta pracy, a reszta to czas oczekiwania

Wykonanie zsiadłego mleka

Świeże mleko pozostawiam na blacie w kuchni latem na 24 godziny w temperaturze pokojowej, a zimą na 24 do 48 godzin. W tym czasie przebiega częściowy rozkład tłuszczu oraz białek, które posiadają niższą alergenność i są łatwiej trawione w porównaniu do mleka.

Mało kto o tym wspomina, ale ja podczas dojrzewania mleka kilkukrotnie mieszam je łyżką lub szpatułką. W starożytności wieszano dojrzewające mleko w skórzanym worku na drzwiach, by wchodzący goście mieszali zawartość 🙂

Po tym czasie na górze zgromadzi się kożuszek śmietany, pośrodku gęsta i grudkowata kefirowa struktura, a na samym dnie wytrąci się serwatka. Następnie po dojrzewaniu w ciepłym miejscu, mieszam zawartość i odstawiam do lodówki. Po kolejnych 24 godzinach otrzymuję pyszne i orzeźwiające zsiadłe mleko, które mieszam przed spożyciem.

Najczęściej mleko przelewam do emaliowanego garnka lub szklanego słoja i przykrywam ściereczką kuchenną, aby się zsiadło. Możesz to także zrobić w butelce, ale trudno jest potem domyć obklejoną od kefiru.

Wykonanie kefiru sposób 1

Świeże mleko prosto od krowy / kozy lub pasteryzowane podgrzewam do temperatury około 70-80 stopni C. Następnie studzę do temperatury pokojowej i dodaję 5 – 6 łyżek kupnego (lub domowego) kefiru na 1 litr mleka. Całość odstawiam na 12 godzin na kuchennym blacie w temperaturze pokojowej i otrzymuję w szybki sposób domowy kefir. Przed spożyciem chłodzę go w lodówce. Kolejną dawkę robię już z dodatkiem własnego kefiru.

Wykonanie kefiru sposób 2

Druga metoda dzięki której uzyskasz domowy kefir polega na zakupie mleka pasteryzowanego lub świeżego i zagotowaniu go do temperatury około 70-80 stopni C, a następnie ostudzeniu do temperatury pokojowej. Dzięki temu pozbywamy się dzikich bakterii. Następnie dodaję zakupione ziarna kefirowe – grzybki kefirowe (grzybki tybetańskie).
Zaraz po uzyskaniu kefiru oddzielam część ziaren i dodaję do świeżej porcji mleka. Dzięki temu przy dbałości i ciągłości wytwarzania, zakup szczepów bakterii, teoretycznie jest jednorazowy :-). Teoretycznie, bo należy albo zamrozić kefirowe grzybki, albo przechowywać je w małej ilości mleka i codziennie je podmieniać. Z tego powodu preferuję zwyczajne zsiadłe mleko, które udaję się zawsze kiedy chcę!

Wskazówki

W obu przypadkach otrzymujemy pyszny i orzeźwiający kefir / zsiadłe mleko.

W zależności od regionu w jakim mieszkasz, oba terminy: kefir oraz zsiadłe mleko są używane zamiennie. W przypadku zsiadłego mleka korzystamy z naturalnych bakterii, a w przypadku kefiru ze szczepu bakterii hodowlanych. Smak obu produktów jest bardzo podobny.

Zsiadłe mleko i kefir przechowuję w lodówce do 3 dni. Z każdym dniem ma coraz wyraźniejszy smak. Zimne smakują najlepiej!

PS. Nie próbuj tej metody z mlekiem UHT, które nie nadaje się do „zsiądnięcia”. Należy unikać metalowych pojemników i łyżek, które wchodzą reakcję z kwasami mlekowymi. Kaloryczność od 36 do 50 kcal na 100g.

Czym jest kefir / zsiadłe mleko? Jakie ma właściwości i zastosowanie?

Kefir / zsiadłe mleko jest smacznym produktem powstającym z fermentującego mleka. Zwiększa apetyt, poprawia trawienie, redykuje wzdęcia i reguluje pracę jelit, przywraca kwasowość żołądka.

Smak, struktura oraz skład zależy przede wszystkim od:

• rodzaju mleka (krowie, kozie, owcze, wielbłądzie, a także sojowe, kokosowe lub ryżowe)
• czasu (24-72 godziny) i temperatury fermentacji,
• czasu dojrzewania w chłodnym miejscu
• kultury bakterii

Kiedy pić kefir / zsiadłe mleko rano czy wieczorem, a może między posiłkami?

Kefir lub zsiadłe mleko pite wieczorem sprzyja wchłanianiu się przyjaznych bakterii w naszych jelitach. Zaleca się wieczorne spożywanie kefiru osobom chcącym schudnąć. Kefir warto spożywać każdego dnia bez względu na porę. Ważne jest, aby pić go między posiłkami. Wówczas bakterie przyjazne układowi trawiennemu mają czas na zagnieżdżenie się w jelitach i sprzyjają poprawnemu trawieniu.

Zastosowanie kefiru / zsiadłego mleka.

Kefir / zsiadłe mleko orzeźwia i doskonale gasi pragnienie. Idealnie pasuje do pysznego obiadu w nieprzetworzonej postaci. Na ich bazie można stworzyć także pyszne koktajle owocowe lub chłodniki. Bardzo często wykorzystuje się kefir / zsiadłe mleko jako zaczyn do naleśników, chleba, babeczek i ciast. Na bazie kefiru czy zsiadłego mleka, wytwarzam także domowy twaróg (znany w niektórych regionach Polski jako ser biały). Polecam także moje racuchy na kefirze.

Jeśli przytrzymasz kefir / zsiadłe mleko dłużej, na jego bazie uzyskasz twarożek.

Jak zrobić domowy twaróg ze zsiadłego mleka?

Aktualizacja 18 grudnia 2025r.

Poznaj tajemną recepturę proboszcza 🙂 na śledzie z marynowanymi grzybkami. Potrawa bardzo szybko znika z talerza szczególnie jako przekąska na imprezach. Zobacz jak krok po kroku w prosty i szybki sposób wykonać tajemniczo brzmiącą potrawę.

Śledzie proboszcza – składniki.

Szklanka to pojemność 250 ml. Podane proporcje są na 1 słoik 0,9L.

• 500 g śledzi (matiasy w oleju lub w słonej zalewie)
• 200 g marynowanych grzybów (waga po odsączeniu z marynaty)
• 1 cebula
• sok z połowy małej cytryny
• 1/3 szklanki oleju
• 2 łyżki octu 10% lub 4 łyżki octu winnego np domowego octu jabłkowego.
• do dekoracji posiekana natka pietruszki

Sposób wykonania śledzi proboszcza.

Do wykonania śledzi proboszcza potrzebować będziemy dużej miski przeźroczystej lub słoika 0,9 l do przechowywania potrawy.

Krok 1 – przygotowuję śledzie

1. Jeśli mam śledzie w oleju to wyjmuję z opakowania i odsączam. Dodatkowo osuszam na papierowym ręczniku.
2. Jeśli mam tradycyjne śledzie w słonej zalewie, to namaczam je w zimnej wodzie lub mleku przez około 2-3 godziny, dwukrotnie zmieniając płyn. Przeczytaj mój poradnik jak moczyć śledzie. Do tej potrawy nie nadają się śledzie w occie. Koniecznie muszą być solone lub w oleju.
3. Śledzie po odsączeniu i osuszeniu, kroję w 2 – 3 cm kawałki na tzw. jednego kęsa. Skrapiam sokiem z połowy małej cytryny.

Krok 2 – kroję cebulę i grzyby

1. Cebulę obieram i kroję w piórka lub pół talarki. Aby pozbyć się ostrego smaku i twardości, na durszlaku przelewam wrzątkiem i od razu chłodzę w zimnej wodzie.
2. Grzybki odsączam z zalewy na durszlaku i osuszam na ręczniku papierowym. Kroję w większą kostkę lub wzdłużne plastry.
3. Zarówno śledzie jak i grzybki osuszam w ręczniku papierowym, aby finalnie nie zakłócać smaku potrawy.

Krok 3 – łączę składniki

1. Pokrojone śledzie wrzucam do miski. Następnie wrzucam pokrojoną cebulkę oraz grzyby.
2. Wlewam olej i ocet.
3. Doprawiam do smaku świeżo zmielonym pieprzem czarnym i ewentualnie solą (jeśli matiasy w oleju są mało słone). Całość dokładnie mieszam.

Krok 4 – chłodzenie

Natkę pietruszki siekam i posypuję do dekoracji. Odstawiam do lodówki na kilka godzin, a najlepiej na całą noc w celu przegryzienia się smaków.

Potrawę możesz także umieścić i przechowywać w słoiku. Ja tak robię, gdy przygotowuję śledzie kilka dni przed imprezą. Potrawa przechowywana w lodówce, zachowuje świeżość do 5 – 7 dni.

Smacznego!

Wartości odżywcze

Śledzie po japońsku

Śledzie po kaszubsku

Śledzie po sułtański

Zobacz też Śledzie w śmietanie

Śledzie w oleju przepis babci

Polecam także Śledzie ze śliwką w occie
Śledzie w occie